هدر رفتن قوای اهل منبر در اختلاف بر سر کتاب و تحکیم سلطهٔ شاه
… این دو موسم بیاید یک چیزی توی کار میآورند. ما دیدیم که دو سال، سه سال- حالا هم تتمهاش هست- کتاب شهید جاوید؛[2] چه بساطی درست کردند برای کتاب شهید جاوید! با هم اختلافات؛ اهل منبر و اهل محراب و اهل بازار و اهل کذا. یکی از آن طرف کشید و یکی از آن طرف کشید؛ و یک ماه مبارک، یک ماه محرّم، و سایر ایام خودشان را صرف کردند و قوا را هدر بردند، و «اعلیحضرت» با کمال آرامش اموال این ملت را خورد و سلطه خودش را تحکیم کرد بر آنها! آقایان هم، همه متحفِّظند[3] که کجای کتاب شهید جاوید چیچی نوشته، کجایش چیچی نوشته، مقصودش این است، مقصودش آن است! دعوا کردند سر این مطلب و اختلافات؛ و منبرهایی که باید صرف این بشود که این سدی که سد برای اسلام، برای پیشرفت اسلام، برای پیشرفت مملکت است بشکنند، این سد محمد رضا شاهی را بشکنند، همه قوا صرف کتاب شهید جاوید شد و اختلافات سر کتاب شهید جاوید! هدر دادند قوای خودشان را چند سال. الآن هم دنبالهاش هست. بعد از آن دوباره یک چیز دیگری را آوردند. مرحوم «شمسآبادی»[4]- خدا رحمتش کند- رفتند مثلًا یا کشتندش یا کشته شد. یک بساطی هم آن طور بود. یک سال هم مردم را معطل این کردند که آن آقای شمسآبادی را کی کشته، …