جشن لغو آن در زمان رضاخان و برقراری دوباره و مصونیت آمریکاییان
یا مثلًا آزادی برای قشرها، برای زنها، برای مردها. «آزادزنان، آزادمردان»! ما و شما همه دیدید که در زمان این پدر و پسر آن اختناقی بود که شاید در طول تاریخ ایران سابقه نداشت. نه مرد آزاد بود، و نه زن. همه در اختناق بودند؛ همه در رنج بودند. یک روز جشنها بر پا میشد که ما کاپیتولاسیون را لغو کردیم!- زمان رضا خان- یک روز حرفها زده میشد و در روزنامهها، در نطقها، برای اینکه مملکت پیش رفته است؛ یکوقتی همان معنا را باز برقرار میکردند و مصونیت میدادند به امریکاییها![2] این تابع این بود که قدرتمند چه بکند. هر چه آن قشر قدرتمند یک کاری میکرد، دیگران دنبال او هیاهو میکردند؛ در مجلسِ دست نشانده هیاهو میشد و مداحی میشد.