… اگر چهار نفر آدم در یک جایی فرض کنید اعتصاب بکند، آن تا آخر هر روز گفته میشود که در ایران اعتصاب است! چه شده! چند نفر آن جاست! این چند نفر هم نمیگویند، میگویند «کارخانهها از کار افتاد». برای اینکه اینها تمام دلخوشیشان به «روز کارگر» بود، من مواظب بودم. اینها روز کارگر را خیال میکردند که الآن این کارگرها برای آنها سینه میزنند. روز کارگر آمد و گذشت و کارگرهای عزیز ما بیشتر از سابق در صحنه بودند و فریاد هم میزدند که ما میخواهیم خدمت کنیم. مگر برای من خدمت میکنند که اگر من بد شدم خدمت نکنند؟ برای خدا دارند کار میکنند، برای کشور خودشان دارند کار میکنند این کشوری که همه چیزش را دیگران میدادند، حالا مشغولند، خودشان دارند اصلاح میکنند، دارند کار میکنند، همه چیز را دنبالش هستند که بسازند و میتوانند. وقتی بنا شد که همه برای یک مقصد و آن مقصد، مقصد الهی است، نه مقصد دنیایی که چون من حالا به آن نرسیدم پس ول کنم. مقصد الهی است، خدا هست، قیامت هست و ما مسئولیم. مقصد الهی است، یک مقصد الهی را که با این چیزها نمیشود به همش زد. فرض کنید که چهار نفر هم یک جایی …
نظارت بر کارخانهها برای جلوگیری از اجحاف به کارگران
و دنبال این نباشید که هی هر چیزی را دولتیاش کنید. نه، دولتی در یک حدودی است، آن حدودی که معلوم است، قانون هم معین کرده و لیکن مردم را شرکت بدهید، بازار را شرکت بدهید. در کارخانهها خیلی نظارت بکنید به اینکه هیچ اجحافی به کارگرها در آنجا نشود. کارمندان خودتان را، همه اینها را وقتی که با هم بکنید و محبت ببینند از شما، عمده این است که روح محبت از شما ببینند، وقتی دیدند شما محبت به آنها دارید، آنها هم به شما محبت پیدا میکنند، یک امر طبیعی است این معنا. و من امیدوارم که این امر متحقق بشود و ما شاهد …