روز عزای ملی و مبدأ بدبختیهای ایران
اکنون که مشغول نوشتن این تذکرات هستم نمیدانم به خواهران و برادران و مادران ایران چه میگذرد. روز چهارم آبان، روز عزای ملی و مبدا بدبختیهای ایران مظلوم است.روز تولد محمدرضا پهلوی و اعتراض و سیاهپوشی مردم در آن در سالهای مبارزه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:پیام به ملت ایران (دستور العمل برای ادامه مبارزه)— ۱۳۵۷/۰۸/۰۴
اکنون که مشغول نوشتن این تذکرات هستم نمیدانم به خواهران و برادران و مادران ایران چه میگذرد. روز چهارم آبان، روز عزای ملی و مبدا بدبختیهای ایران مظلوم است.امروز که چهارم آبان بود، در ایران، آن طوری که حتی رادیوی خود ایران اطلاع داد، بسیاری از شهرها را ذکر کرد که تظاهرات و ناراحتیها بوده؛ و از قراری که نقل شد مردم در قم و در شمال تهران و در بعضی جاهای دیگر لباس سیاه پوشیده بودند؛ عَلَمهای سیاه در بعضی جاها بوده.… زنجان هم همین طور نقل میکنند. در قم هم دو- سه روز است که تشنجات است و تیراندازی است و آدمکشی است. در تهران هم بعضی جاهایش تشنجات بوده است؛ و رادیوی همین امروزِ ایران- که آوردند پیش من و یک مقدارش را گوش کردم- خیلی جاها را اسم برده بود که تشنجات است و اینها. روز چهارم آبان و روز تولد ایشان، این جشن مردم است! سیاهپوشی است. بله، اینها هم میگویند که یکی دو جا را اسم بردند، مراغه، ظاهراً مثل اینکه مراغه بود، کجا بود، آنجاها چه کردند، چه کردند، یک مشتی هم حرف میزنند. حالا کی چه کرده، آن را من نمیدانم که تا چه اندازه راست میگویند و آن اشخاص کی بودهاند؛ اما از آن طرف خودشان …