تشکیل دولت و جنگ با ستمگران، نمونهٔ دخالت در سیاست
… میرود سراغ فرعون؛ نمیآید توی بازار مساله بگوید. این هم هست البته، اما میرود سراغ فرعون. خدا هم او را میفرستد دنبال فرعون؛ بروید او را دعوت کنید، دعوتش کنید؛ به قول لیّن[5] هم دعوتش کنید و امثال ذلک. وقتی که قول لیّن نشد، خوب، آن وقت قیام میخواهد. پیغمبر اکرم کدام روز نشست همین طوری فقط مساله بگوید، کاری به کار جامعه نداشته باشد؟ اینهایی که میگویند «آخوند چه کار دارد به امور سیاسی»، پیغمبر اکرم کدام روزش از مسائل سیاسی خارج بود؟ دولت تشکیل میداد، با اشخاصی که به ضد اسلام، ستمگر بر مردم بودند، با آنها مبارزه میکرد، جنگ میکرد.
فرستادن سپاه هنگام رحلت و اشتغال دائم به سیاست و جنگ
… ندارد، خوب، ببردشان جان ما را فارغ کند از نفت؛ اگر شما با آنها ساخته بودید، حالا دیگر این اجتماعات نبود و این راهپیماییها نبود و این زحمتها نبود و این تعطیلات نبود و این کشتارها نبود و این گرانیها- مثلًا- نبود و امثال ذلک، همه این حرفها به انبیا وارد است. اگر شما خودتان را دنباله رو انبیا میدانید و ملت ما خودش را دنباله رو پیغمبر اکرم میداند، باید این مسائل را با کمال جدیت [ادامه دهد با] همان طوری که پیغمبر اکرم در همان وقتی که زمان رحلتش بود، همان وقت یک جیشی را فرستاده بود بیرون مدینه، مهیا بودند که بروند به جنگ. کدام روز پیغمبر خالی از این مسائل سیاسی و اجتماعی بود؛ از جنگ بود؟ پیغمبر نمیدانست مگر در احد این قدر کشته میشود و در فلان، این همه عزیزان از بین میروند؟ لکن تکلیف بود؛ خدا گفته بود این را. پیغمبر هم نمیتوانست تخلف کند؛ امر خدا بود. خدا بینات فرستاده و میزان فرستاده و حدید فرستاده: لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْط. اگر شد …
صرف تمام عمر در اصلاح جامعه با قرآن، موعظه و شمشیر
نمیشود گفت پیغمبر یک شب و روز راحت خوابیده باشد. تمام زمان عمرش صرف این شد که با هر ترتیبی که میشود، با قرآن، با احادیث خودش، با کلمات خودش، با موعظههای خودش، [جامعه را اصلاح کند.] وقتی که میبیند نمیشود این، با شمشیر، با شمشیر میزند و اشخاصی [را] که میخواهند این جامعه را از بین ببرند و ملت را تباه بکنند، آن با شمشیر، وقتی نمیشود با بیّنه و میزان عمل کرد، با حدید عمل میکند.
جنگها برای اصلاح جامعه و کوتاهکردن دست ستمکاران
ما همان ادعا [را] میکنیم که ما امت رسول الله هستیم و شیعه علی بن ابی طالب. ما باید مطالعه کنیم، ببینیم آنها چه کردند. شیعه این نیست که فقط بگوید من شیعه هستم، این است که ببیند چه کردند آنها، دنبال کند همان چیزهایی را که آنها کردند. پیغمبر اکرم چقدر جنگ در زمان او واقع شد! برای اینکه اصلاح کند جامعه را، برای اینکه دست ستمکارها را کوتاه کند؛ دست این سرمایهدار چپاولگر را کوتاه کند، دست آن جبارهای ظالم را کوتاه کند؛ تمام عمرش مشغول این بود در مکه. به آن طور نمیتوانست، به بینات و به میزان و به موعظهها عمل میکرد تا وقتی که درصدد بود. نه اینکه نشسته بود همین طور؛ [در] صدد بود، آدم جمع میکرد تا وقتی که مدینه مهیا شد و ایشان هم آمدند مدینه. دیگر همهاش مسائل، مسائل جنگ …
ندای منافقین دربارهٔ شهادت پیامبر در جنگ و پاسخ: خدا هست
در جنگی که در صدر اسلام بود، ندا در دادند منافقین به اینکه پیغمبر شهید شد، لکن بعضی گفتند: اگر شما پیغمبر را میپرستید، شهید شد؛ به شهادت او ترتیب اثر بدهید و اگر خدا را میپرستید، خدا هست، و لو پیغمبر رحلت بفرمایند. امیر المومنین- سلام الله علیه- جان خودش را فدا کرد برای اسلام و شهید شد و اسلام به جای خودش بود. امام حسین- سلام الله علیه- خود و تمام فرزندان و اقربای[3] خودش را فدا کرد و پس از شهادت او، اسلام قویتر شد.
صرف تمام عمر در سیاست اسلامی و تشکیل حکومت اسلامی
تمام عمرش در امور سیاسی بود؛ تمام عمرش را صرف کرد در سیاست اسلامی و حکومت اسلامی تشکیل داد. حضرت امیر حکومت اسلامی داشت و حکومتهای اسلامی میفرستاد آن طرف. اینها سیاست نبودند؟ حضرت امیر را تخطئه میکنید؟
سیاست زیرزمینی در مکه و تشکیل حکومت در مدینه
مدتی که مکه بود، حضرت رسول (ص) نمیتوانست یک حکومتی تشکیل بدهد، لکن مشغول جمعآوری افراد بود، مشغول یک سیاست زیرزمینی بود. بعد که کار را درست دید و آمدند به مدینه، آنجا دیگر حکومتی بود، تشکیل دادند و فرستادند. همان آخری هم که در رختخواب رحلت خوابیده بودند، جیش اسامه بیرون شهر مهیا بودند برای رفتن و حضرت رسول گفت: «خدا لعنت کند کسی را که تخلف کند»- به حسب روایت- از جیش اسامه.[2] قضیه، بعد از مرگشان هم میخواستند درست بکنند- کردند درست. آن همه شمشیری که حضرت امیر زد، …
تحمل رنج در مکه و مدینه و محاصره بهعنوان الگوی امت
… میدانید، قدرتی بزرگ بود و سلسله پهلوی داشتند و اخیراً، محمد رضا به آن قدرت بود و همه قدرتها هم از او حمایت میکردند، آن اساس را از بین بردید شماها، آن تمام شد. اینها ریشههایی است که دنبال هر انقلابی هست و باید هم تحمل کرد و تحمل در این امر هم برای خداست. همان طوری که رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم- آن قدر تحمل کرد در مکه و ده سال آن قدر رنج کشید، تازه وقتی که تشریف آوردند به مدینه، که رنجهای مکه تمام شد؛ رنجهای جنگهای پیغمبر، آن همه جنگ در مدت ده سالی که در مدینه تشریف داشتند و آن همه رنج که اصحاب ایشان بردند آن همه رنج که لشکر ایشان برد. این حال برای ما این قدرها تا حالا حاصل نشده است. آن رنجهایی که برای رسول خدا حاصل شد که در محاصره، سه سال در یک محاصره[1]، به همه معنا بود که حتی برای خوراک چیزی پیدا نمیکردند، آبشان، همه چیزشان، باید از خارج با یک زحمتهایی بیاید، آن تا حالا در ایران بحمد الله، نشده است و ما باید آن را الگوی خودمان قرار بدهیم. مایی که خودمان را امت پیغمبر اکرم میدانیم و شیعه ائمه معصومین میدانیم، باید ببینیم که آنها در مدت زندگیشان برای اسلام تحمل چه نارواییها، چه گرفتاریها، کردهاند. حضرت امیر- سلام الله علیه- در ایام خلافتش بدتر بود برایش، سختتر برایش گذشت تا ایام قبل از …
تقدم عبد بر رسول و احتمال رسیدن به رسالت از راه عبودیت
… فقط بپذیرد و از عبودیت سایر چیزها یا سایر اشخاص احتراز کند، از کانال عبودیت خدا در دنیا وارد بشود، در طبیعت وارد بشود، از کانال عبودیت خدا مدرسه برود، در وزارتخانه وارد بشود، در جامعه وارد بشود؛ هر کاری که انجام بدهد عبادت است، برای اینکه مبدا، عبودیت خداست. شما ملاحظه کردید که در قرآن شریف، و همین طور در نماز وقتی که میخوانید نماز را، نسبت به رسول اکرم عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ[4] «عبد» را بر «رسالت» مقدّم داشتند. و ممکن است که اصل این اشاره به این باشد که از کانال عبودیت به رسالت رسیده است. از همه چیز آزاد شده است، و عبد شده است. عبد خدا؛ نه عبد چیزهای دیگر.
برکت بینظیر وجود او و اشرف موجودات و بزرگترین مربی بشر بودن
برکت وجود رسول اکرم برکتی است که در سرتاسر عالم از اول خَلق تا آخر یک همچو موجود با برکت نیامده است و نخواهد آمد. اشرف موجودات و اکمل انسانها و بزرگتر مربّی بشر؛ این وجود مبارک است. و مُبیِّن احکام اسلام و ایدههای رسول اکرم، ذُریّه مطهّر ایشان و خصوص حضرت جعفر بن محمد صادق هستند.
ولادت بزرگترین شخصیت عالم برای اصلاح بشر و تحول از شرک به توحید
ما در آستانه روز مقدسی هستیم و عید مبارکی که در آن روز، بزرگترین شخصیت عالم برای اصلاح بشر و تحول بزرگتر تحولات، و نیز ولادت با سعادت فرزند او حضرت صادق- سلام الله علیه- که مذهب را ترویج و اسلام را ارائه داد به مردم. تحول از شرکها، الحادها، آتشپرستیها و همه انحرافها، به استقامت و توحید و توحیدپرستی. در مرکزی که به جای توحید و به جای حکومت الله بتها نشسته بودند و در عصری که به جای ستایش حق تعالی آتشها پرستیده میشدند.
محاصرهٔ اقتصادی و حملهٔ نظامی، بیش از مشکلات امروز ما
آن قدر مشکل که برای رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم- پیش آمد در زمان تشریف فرماییشان در مکه و بعد هم در مدینه، آن قدر که برای ایشان از همه طرف مشکلات بود، محاصره اقتصادی بود و حمله نظامی، برای ما آن طور پیش نیامده است.
حصر اقتصادی در مکه و هجوم نظامی پس از هجرت
آن چند سالی که رسول اکرم به واسطه فشارهایی که بر او وارد شد در مکه، مجبور شد که در یک کوهی و در یک غاری پناه بگیرد، و مشرکین و منافقین و سایر قشرهای فاسد، او را در حصر اقتصادی گذاشتند که حتی برای ارزاق یومیّهشان معطّل بودند و با زحمت تهیه میکردند. و بعد هم که از مکه هجرت فرمودند و به مدینه تشریف آوردند، آن طور هجومهای نظام بر اینها شد، و آن طور هَجْمَههای مشرکین و قدرتهای آن زمان بر حضرت رسول- صلی الله علیه و آله و سلم- و یاورانشان شد برای ما تا کنون نشده است. و ملت ما در عین حالی که در فشار اقتصادی از طرف امریکا و وابستگان او هست، و همه ملتهای غیر مسلم و همه دولتها، ملت ما و دولت ما را در فشار از همه اطراف گذاشتند، مع ذلک چون یک امری است که خود ملت قیام کرده است برای آن، و ملت اوْلایِ از همه است برای حفظ آن. این …
پیر شدن از آیهٔ استقامت امت در سورهٔ هود
… که برای شرافت خودشان، برای شرافت اهل ملتشان، برای شرافت اسلام، اموری را انجام میدهند، کارهایی را انجام میدهند، اگر در دنبالش استقامت داشته باشند، پابرجا باشند، آنها را حوادث نلرزاند، اینها به مقاصد میرسند، برای اینکه استقامت، یک امر مهمی است و مشکلی. در سوره دومی که سوره «هود» است که دارای آن ذیل است که همه ما ماموریم به استقامت و در راس، رسول اکرم است، ایشان در این سوره و در این آیه از ایشان وارد شده است که فرمودهاند: شَیَّبَتْنی سُورَهُ هُودٍ لِمَکانِ هذِهِ الآیَه[5] به حسب این روایت از ایشان نقل شده است که فرمودهاند: سوره هود من را پیر کرد، برای این آیه. برای اینکه همه مامورین را، همه ملتهای اسلامی را، همه افراد مسلم را امر فرموده است به اینکه در ماموریتی که دارید استقامت کنید. پابرجا باشید. متزلزل نشوید. چه بسا افرادی که ابتداءً در یک امری وارد میشوند، لکن بعضی مشکلات وقتی پیش آمد نمیتوانند خوددار باشند، نمیتوانند استقامت کنند. و چه بسا اشخاصی که مستقیماند، استقامت میکنند، پایداری میکنند تا آخر. تعلیمی که خدای تبارک و تعالی …
رد پیشنهاد دستکشیدن از دعوت بهسبب الهیبودن مأموریت
… هجرت کردند، و اگر وضع ایشان را در مدینه هم ببینیم، میبینیم که در این ده سال مدینه، جز زحمت و اشتغال به جنگهایی که پیش آمد و غزوههایی که پیش آمد، نداشتند، و در آن غزوات هم سنگینیاش به دوش خود ایشان بود. لکن مقصد یک مقصدی بود که اینها پیش او هیچ نبودند. در مکه وقتی که به ایشان پیام دادند که تو بیا دست از این دعوتت بردار، و تو هر چه میخواهی ما در اختیارت- مثلًا- میگذاریم، ایشان فرمودند که اگر همه عالم- تعبیرشان تقریباً این است که- همه زمین و آسمان را به من بدهید، من این دعوت را، دست از آن برنمیدارم. برای اینکه این دعوت الهی است. این ماموریت الهی است. ماموریت الهی را برای اینکه، یک منصبی، یک مقامی، یک مالیتی، یک چیزی پیدا کنم معنا ندارد.
اندوه از ایماننیاوردن مردم و اشتیاق به هدایت آنان
رسول اکرم برای این غصه میخورد. در وحی هم به او گفته است که: مثل اینکه تو خودت را داری به کشتن میدهی که اینها ایمان نمیآورند.[11] نظر این بود که اینها را آدم کند. هر کس که آدم میشد، یک بشارتی برای رسول اکرم یا انبیا بود. و اما اینکه بخواهند یک کشوری را بگشایند و بخواهند یک- فرض کنید که- بلوکی داشته باشند، و این حرفهای نامربوطی که بین اصحاب طاغوت هست، اینها در بین انبیا مطرح اصلًا نبوده، اصلًا مطرح نیست. عالم طبیعت پیش انبیا مطرح نیست. آمدند این طبیعیها را، این موجودات طبیعی …
تحمل محاصره در شعب ابوطالب و مقاومت در گرفتاریها
اشخاصی که در اسلام خدمت کردند و جنگ کردند و فداکاری کردند، از صدر اسلام تا حالا تاریخشان محفوظ است. پیغمبر اکرم از همه این گرفتاریهایی که ما داشتیم بیشتر گرفتاری داشت. چندین ماه یا چند سال در حبس بود ایشان. در شعب ابو طالب[3] محصور بود و مع ذلک، مقاومت کرد و باید مقاومت کند. و ملت ایران مقاومت میکند و باید مقاومت کند. ارتش ایران و پاسدارها و سایر قوای مسلّحه باید قدرتمندی خودشان را نشان بدهند و باید اینها [را] سرکوب کنند، این قدرت پوشالی امثال صدام حسین و اینها [را].
ولادت و هجرت پیامبر مبدأ نهضت الهی، بسط عدالت و تأسیس امت و امامت
ولادت سراسر با سعادت و هجرت با برکت حضرت خاتم النبیین و افضل المرسلین را که مبدا نهضت اسلامی و الهی و مصدر بسط عدالت و فرهنگ انسانساز و منشا حرکت به سوی برچیدن اساس ظلم و نابکاری و ارتقا به مقام والای انسانی و هجرت از تمام ظلمها و خصلتهای شیطانی- حیوانی به سوی نور مطلق و سرچشمه کمال و موسس امت و امامت است به جمیع مستضعفین و محرومین و تمام ملتهای جهان خصوصاً عموم مسلمین تبریک عرض میکنم. باید مسلمین در آستانه قرن پانزدهم هجری بپاخیزند و در زیر پرچم الهی- اسلامی از حقوق حقه خود دفاع کنند و دست ستمکاران، خصوصاً ابرقدرتهای شرق و غرب را قطع کنند و دیکتاتورهای مدعی دموکراسی و کمونیستی را به جای خودشان نشانند. انقلاب اصیل و عظیم الهی، اسلامی، …
اندوه پیامبر برای ایمان نیاوردن کافران و خواست نورانیت همهٔ عالم
… را از این خودخواهی که منشا همه ظلمتهاست، نجات بدهند و برسانند به خداخواهی که نور است. آنهایی که رسیدهاند به این مقام خداخواهی، که این یک مرتبه از کمالات است، آنها این طور نیستند دیگر که مثل ماها فکر کنند. آنها فکر دیگران هستند قبل از اینکه فکر خودشان باشند. پیغمبر اکرم برای این کافرهایی که مسلمان نمیشدند و مومن نمیشدند غصه میخورد. در آیه شریفه هست که: مثل اینکه میخواهی خودت را هلاک کنی برای اینها[2]. میخواست که همه عالم به نور برسند. مبعوث شده بود برای اینکه همه این هیاهوهایی که در دنیا هست و این هیاهوها برای خود است، برای رسیدن به قدرت خود است، این هیاهوها را از بین ببرد، و یک خداخواهی در مردم ایجاد کند، توجه به نور ایجاد کند. اگر ایجاد بشود آن، دیگر این همه نزاعهایی که در دنیا هست از …
اندوه و دلسوزی پیامبر برای ایمان نیاوردن مردم
… و فهماند که قضیه چیست. همینها قیام کردند و اول جزیره العرب را از این طاغیها پاک کردند و بعد هم آمدند سراغ رم و سراغ ایران و آنها را هم شکست دادند. نمیخواستند که ایران بگیرند. میخواستند افراد را نجات بدهند از شیاطین انسی و از شیاطین جنی. اصلًا بنابراین بود. پیغمبر غصه میخورد برای اینکه مسلمان نمیشوند اینها. در قرآن هست که تو مثل اینکه مثلًا جانت را میخواهی- قریب به این مضمون- از دست بدهی که اینها مسلمان نمیشوند. غصه میخورد برای مردم[1]. علاقه داشت به مردم. علاقه به بشر داشت. میخواست بشر را نجات بدهد. نمیخواست که بشر راهی برود که فاسد بشود و فاسد کند همه را.
قیام یکتنه در برابر بتپرستان و مستکبران با نیروی ایمان
صلوات و سلام خداوند بر رسول خدا پیامبر عظیم الشان که یک تنه قیام فرمود در مقابل بتپرستان و مستکبرین، و پرچم توحید را به نفع مستضعفین به اهتزاز درآورد، و از قِلت عُدّه و عدد نهراسید، و با عِده قلیل بدون سازوبرگ جنگی کافی و با نیروی ایمان و قوتِ تصمیم بر سرکشان و ستمکاران تاخت، و ندای توحید را در کمتر از نیم قرن بر بزرگترین معموره[3] جهان به گوش جهانیان رساند.
فقر پیامبر و مخالفت اشراف و سرمایهداران مکه با او
… به ماست. زندگی پیغمبر اکرم معلوم است برای همه که چه جور بوده است معارضهای او و جنگهای او، معلوم است با کی جنگ کرده. پیغمبر اکرم در مکه مکرمه از همین طبقه مردم البته از اشراف [بود] به آن معنا که «سادات» آن وقت بودند؛ نه اشراف به آن معنا که سرمایه دار بودند؛ به آن معنا که سادات بودند، از آنها بود، لکن فقیر بود. از طبقه فقرا بودند اینها. تا آخر هم با همین فقر زندگی کردند و مع ذلک این کارها را انجام دادند. از همین طبقه در مکه پیدا شد، و اشراف مکه و سرمایه دارها و قافله دارها و اینها با او مخالفت کردند، به اندازهای که نمیتوانست دیگر آفتابی بشود، توی غار رفت، تقریباً در غار محبوس بود آنجا تقریباً تا کارهای تبلیغات زیرزمینیش را اینجا کرد؛ یک عدهای را با خودش همراه کرد و بعد دید اینجا زورش به اینها نمیرسد، با مردم مدینه بست و بند کرد، و تشریف بردند مدینه. در مدینه هم که رفتند، وارد نشدند به یک طایفه چیزدار، به همین فقرا؛ به همین مردم ضعیف. مسجد پیغمبر اکرم هم مثل این مسجدهای شما نبوده است. …
جنگهای پیامبر با اشراف و سرمایهداران و سلاطین
… چند نفرشان یک شتر، هر چند نفرشان یک شمشیر، این جوری بود وضعشان، هیچ خبری نبود در کار، از این طبقه بودند، مقابل کی؟ جنگهای پیغمبر با کی بوده؟ آیا پیغمبر آمده این طبقه مستضعف را خواب کند که آنها بِمَکَندش؟! یا آمد و این طبقه ضعیف را، این مستضعفین را برانگیخت؟ جنگهای پیغمبر همهاش با همین اشراف بود و با همین باغدارها و با همین سرمایه دارها و با همینها، و بعد هم با سلاطین و با کسان دیگر.
نبی رحمت که در برابر ریشههای فساد باب غضب را میگشود
… شدند، و ادامه حیات در دنیا و آخرت میدهند و در عین حال که رحمت حق تعالی سبقت دارد بر غضب، لکن اگر چنانچه اقتضا بکند و مردم قدر رحمت حق تعالی را نداشته باشند و تخلف از فرمان حق تعالی بکنند و موجب فتنه و فساد بشوند، باب رحمت نیم بسته شود و باب غضب باز شود. پیغمبر اکرم- صلی الله علیه و آله و سلّم- نبی رحمت بود و با مردم به رحمت رفتار میفرمود. و همان رحمت بود که مردم را هدایت میکرد و برای مردم غصه میخورد. برای اشخاصی که در ضلالت بودهاند، به واسطه رحمتی که داشت متاثر بود ولی وقتی که ریشههایی را میدید که اینها مشغول فساد هستند و ممکن است که فساد آنها به فساد امّت منتهی بشود و اینها غدههای سرطانی بودند که ممکن بود جامعه را فاسد کنند، در عین حالی که نبی رحمت بود، باب غضب را باز میکرد. یهود بَنی قُرَیْظه، همان کاسبهایی که الآن هم دنباله آنها صهیونیستها هستند و فاسد، بعد از آنکه ملاحظه فرمود اینها فاسد هستند و موجب فساد میشوند، امر فرمود تمام آنها را گردن زدند؛ این ماده سرطانی را از بین برداشتند. امیر المومنین- سلام الله علیه- با آن همه …
زندگی سخت پیامبر در مکه و تبلیغ پنهانی زیر فشار بزرگان
این مطلبی بوده است که همه مردم میدانستند که پیغمبر زندگیش چه طور بوده؛ و مادرش در کجا بچه را بزرگ کرد، در یک بیابانی، بعد هم که آمده، همیشه تحت قدرت این بزرگها بوده و نمیشده زندگی بکند و در مکّه در غار مدتی بوده است و هیچ نمیتوانسته. همیشه آنجا در مکه که بوده، تبلیغاتشان به طور تقیّه و زیرزمینی بوده. تا وقتی هم که آمدند مدینه. مدینه هم آنی که دور و بر حضرت بود یک دستهای از همین فقرا، مستمندها بودند. وقتی که ایشان، مسجد درست کردند، آن هم نه مثل مسجدهای ما، یک مسجدی که یک دیواری با چوب دورش درست کرده بودند ابتداءً، و اگر هم یک سایهای داشت با این چیزهای …
تجهیز فقرا و مستضعفین در جنگ با قدرتمندان قریش
… یک اتاقی با لیف خرما! چند تا اتاق برای خودش، و مسجدش هم آن طور. و اصحاب حضرت هم یک دستهشان، که اصحاب صُفّه[8] بودند، آنهایی بودند که منزل هم نداشتند میآمدند روی یک سَکّویی در آنجا میخوابیدند. و زندگیشان همین بود. اینها را برداشت برد و آنها را از بین برد. این فقرا را، این مستضعفین را، اینهایی که درجه سه بودند و حتی خانه نداشتند، حتی در جنگ یکیشان یک خرما وقتی پیدا میکرد دهن خودش میگذاشت و در میآورد به دهن رفیقش میگذاشت و او درمیآورد و به دهن رفیقش و او، او، یک خرما را این طوری دور میزدند، اینها بودند که پیغمبر تجهیز کرد [در] جنگهای با قریش. آنها با همه بساطی که داشتند و اینها با همه فقر و فلاکتی که داشتند، لکن ایمان داشتند. واقعه غیر آنی است که به جوانهای ما گفتهاند و تبلیغات کردهاند، که خیر اینها، اسلام یا سایر ادیان، همهاش افیون بوده! خیر، اسلام و سایر ادیان همه محرک بودهاند؛ بیدار کردند …
بسیج پابرهنگان بر ضد مشرکان و برپایی عدالت اجتماعی
… که مردم را تخدیر کند؟ خواب کند؟ یا اینکه قرآن یک کتاب سلحشوری است، قرآن یک کتاب جنگجویی است در مقابل مشرکین؛ مشرکینی که قدرتمند بودند. اینکه میفرماید قاتِلُوا المُشرِکِینَ کافَّهً[1] مشرکین در آن وقت همان قدرتمندها بودند؛ مشرکین قریش، همه قدرت دست آنها بود. آیا پیغمبر را مشرکین، قدرتمندها بسیج کردند؟ درست کردند که مردم را خواب کند و مشرکین بچاپند مردم را یا پیغمبر اسلام مردم را بسیج کرد؟ همین سرو پابرهنهها را بسیج کرد بر ضد مشرکین، قتال کرد و جنگها کرد تا مشرکین را دماغشان را به خاک مالید، و عدالت اجتماعی را ایجاد کرد. عکس آن مطلبی که برای شرقیها، غربیها دیکته کردند و مع الاسف بسیاری از ما هم باورمان آمد. تبلیغات آنها تبلیغات دامنهداری بود.
بسیج فقرا بر ضد سرمایهداران و مشرکان غارتگر
… نداشتند، توی مسجد میآمدند روی صفهای، روی سکویی آنجا میخوابیدند. در جنگهایی که میشد، اینها نداشتند چیزی. یک خرما را- این طور میگویند- یک خرما را این دهنش میگذاشت در میآورد میداد به او؛ او دهنش میگذاشت، در میآورد میداد به او! این طور بود وضعشان. اینها را پیغمبر بسیج کرد بر ضد این سرمایه دارها، بر ضد این قدرتمندها، بر ضد این مشرکین که مردم را غارت میکردند. تبلیغات غرب این بود که نه؛ این عکس بود که این طور بود که پیغمبرها آمدهاند که مردم را تخدیر کنند و قدرتمندها آنها را بچاپند! در صورتی که پیغمبرها تاریخشان معلوم است، اینها آمدهاند که بسیج کنند این مستمندان را که بروند و این غارتگرها را سر جای خودشان بنشانند، …
هدف جنگهای پیامبر رفع موانع حکومت اسلامی، نه نابودی مشرکان
… را از بین ببرند؛ مقصد این بود که دین اسلام را منتشر کنند؛ و حکومت، حکومت قرآن باشد؛ حکومت اسلام باشد. آنها چون مانع بودند از اینکه این حکومت اسلامی تحقق پیدا بکند، منتهی به جنگ میشد و معارضه، آنها معارضه میکردند با حکومت اسلامی؛ اینها مقابله میکردند .... جنگهای زیادی که پیغمبر اکرم فرموده است همه برای این معنا بوده است که موانع را از سر این مقصد الهی، مقصد اعلی که دارند، و آن تحکیم حکومت اسلامی، حکومت الله، حکومت قرآن همه برای این بود. به طوری که اگر معارض با این نبودند، معلوم نبود که جنگی پیش بیاید. معارضه داشتند و نمیگذاشتند که این حکومت تحقق پیدا بکند، جنگ پیش آمد.
رحمت و دلسوزی پیامبر حتی برای مشرکان در دعوت به خیر
… خیابان ما، خانه ما، بیرون، داخل همه- یک نظم اسلامی، تعاونی پیدا بکند، محبتآمیز باشد؛ محیط محبت باشد. مردم با هم رحیم باشند؛ رُحَماء بَیْنَهُمْ. خودشان با خودشان رحیمند، دوستند، برادرند. مثل فرزند خودش ببیند این جامعه را مثل برادر خودش ببیند این جامعه را؛ همان طور که رسول خدا- صلی اللَّه علیه و آله و سلم- که راس همه است، این طور بودند که حتی برای آنهایی که مشرک میشدند در قرآن هست که تو مثل اینکه خودت را داری برای آنها هلاک میکنی که مشرکند، مسلم نمیشوند.[1] آن یک محبت عالمی بوده است. یک رحمت بزرگ بوده است که آنهایی را هم که دعوت میکردند؛ مشرکین را، این یک رحمتی مثل یک پدر مهربان برای ملت بودند و مردم را دعوت به خیر و صلاح میکردند؛ برای اینکه، خیر و صلاح برای خود آن مردم خوب بود.