رفتن به محتوای اصلی

پزشکان

نام‌های دیگر: پزشک، پزشکان خارج از کشور

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

جامعهٔ پزشکان کشور و جایگاه، خدمات و وظایف آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع پزشکان (پیروزی در وحدت همه قشرها)— ۱۳۵۷/۱۱/۲۰

سیر زمانی

از ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۶
۱۳۵۷۱۳۶۶

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

شاهدها (۲۶ پاراگراف)

مداوای بیماران برای خدا، مرتبه‌ای از مجاهده در راه خدا

من باید از شما آقایانی که حاضر هستید و کسانی که غیر حاضر هستند، از تمام اقشار ملت تشکر کنم که یک ملت نمونه هستند. و امید است که این ملت نمونه اسباب این بشود که انقلاباتی در ایران، در دنیا پیدا بشود زیادتر از آنی که الآن هست. از پزشکان من باید تشکر کنم و عرض کنم بهشان که خدای تبارک و تعالی مجاهدین در راه خودش را برایشان مقام بزرگ قائل است و مجاهد در راه خدا مراتب دارد؛ یکی از مراتبش هم این است که برای خدا انسان مداوا کند کسانی [را] که مبتلا هستند، خصوصاً در این زمان و در این وقتی که ما واقع هستیم که انصافاً کارهای شما یک مجاهده در راه خداست. منتها باید توجه کنید و مجاهده للَّه باشد، برای او باشد. وقتی برای او باشد، همیشگی می‌شود.

توصیه به الهی بودن اغراض و نه مادی

چیزهایی که برای خداست، اینها دائم است؛ همیشگی است. چیزهایی که برای طبیعت و ماده است، خود ماده و طبیعت از بین می‌رود. آنهایی که برای اوست، آنها هم از بین می‌روند. شما پزشکان که الآن باید گفت یکی از مجاهدین در راه خدا هستید، توجه بکنید که اغراضتان یک اغراض مادی نباشد؛ اغراض الهی باشد. اغراض الهی داشتید، مادی هم دنبالش هست، اما این مادی دیگر الهی شده است که دنبالش هست. [اگر دارای‌] اغراض مادی شُدید، هر چه هم بگویید برای خدا، درست نخواهد شد. عمده این است که اغراض را همه قشرهای ملت، دولت، مجلس همه غرضهاشان را غرض الهی کنند تا همه مسائل، مسائل الهی بشود. آن وقت ما راه یافتیم به یک گوشه‌ای از آن چیزی که انبیا می‌خواستند.

نیاز کشور به حضور آنان و لزوم توجهشان به آن

پزشک‌ها باید خیلی توجه بکنند به اینکه کارشان بسیار اهمیت دارد، سر و کارتان با جان مردم است و اهمیت بسیار دارد، و باید همه دقت‌هایی که دارید بکنید و مع الاسف بسیاری از پزشک‌های ما خارج کشور هستند، یا از ایران رفته‌اند، یا بوده‌اند در آنجا و مراجعت نکردند به وطن خودشان، و این یکی از مسائلی است که باید این پزشک‌هایی که در خارج هستند یک قدری توجه بکنند که کشور خودشان احتیاج به وجود آنها دارد.

حق مردم بر آنان و دعوت به خدمت مستمندان کشور

آنها در این کشور پرورش پیدا کرده‌اند، با بودجه این کشور تحصیل کرده‌اند، خارج رفته‌اند و اهل اینجا هستند و مردم به شما حق دارند، اسلام به شما نظر دارد. این ملت اسلام است که الآن در اینجا با آن همه رنج‌هایی که به آنها می‌دهند و با آن همه مصیبت‌هایی که ابرقدرت‌ها برای اینها پیش می‌آورد، اینها در رنج هستند. و شما پزشکانی که در خارج هستید، ما فرض می‌کنیم که شما یک عمر زیادی هم بکنید و در رفاه هم باشید، آخر چه؟ بهتر نیست که در خدمت مستمندان باشید؟ در خدمت مریض‌های کشور خودتان باشید؟ در خدمت این کشوری که مظلوم است و تحت ستم بوده است در سال‌های طولانی، و امروز که می‌خواهد از زیر بار ستم شرق و غرب خارج بشود، همه به او فشار آوردند، از همه طرف فشار آوردند، این فشارها کافی نیست که‌ شما پزشکان در خارج نگاه …

تقدیر از پزشکان و پرستاران در پذیرایی از مجروحان

سالروز پیروزی ملت عزیز ایران بر هم میهنان محترم مبارک و بر مجروحان و آسیب دیدگان جنگ مبارکتر. قلم و بیان قاصرتر از آن است که بتوان از این فداکاران تشکر کرد. باید از دکترهای محترم و پرستاران و کارکنان عزیز بیمارستانها که فداکاران اسلام و کشور را با گشاده رویی و مهر برادری و خواهری پذیرایی می‌کنند و به کمک قشری از ارزشمندترین قشرها بپاخاسته‌اند تقدیر و تشکر کنم. خدمت به همه بیماران محترم خصوصاً فداکارانی که در راه هدف مقدس فداکاری کرده‌اند ارزشی است که با موازین طبیعی و مادی نتوان ارزیابی نمود. از خداوند تبارک و تعالی برای آنان که در خدمت بیماران و فداکارانِ در راه هدف مقدس کوشش شبانه روزی می‌نمایند طلب سعادت و رحمت …

رفتار پدرانه و از سر محبت با بیماران

شما پزشکید، خداوند حفظتان کند، شما مثل یک پدری نسبت به مریضها باید باشید که علاقه‌مند به این باشید که این خوب بشود. همان طور که اگر خدای نخواسته فرزندتان مریض بشود، چطور علاقه‌مند و از روی محبت این کار را می‌کنید. اینها هم برادر شما هستند. خواهر شما هستند. خداوند عقد اخوت بین همه مومنین انداخته: المومِنونَ اخوَهٌ[5] برادر شما هست مریض شده. اینجا خواهر شماست مریض شده. این را باید با کمال‌ رافت، محبت، انجام بدهید. پرستارها این طوری. آنکه می‌خواهد اداره کند فرض کنید این …

تفاوت معالجهٔ الهی در پی علاج با معالجهٔ طاغوتی در پی منفعت

… وقتی که می‌خواهد یک کسی را معالجه کند، دنبال منافع است؛ نه دنبال معالجه؛ دنبال این است از این چقدر درمی‌آید! هر چه بشود بیشتر بدوشد او را. اگر یک طبیب درست کنید که انسانی بار بیاید، او دنبال معالجه است؛ نه دنبال اینکه از این چقدر در می‌آید. قضیه کسب نیست؛ قضیه علاج انسانی است؛ الهی است. یک طبیب می‌تواند معالجه‌اش الهی باشد؛ می‌شود معالجه‌اش شیطانی و طاغوتی باشد. معالجه طاغوتی، اینکه برود دنبال اینکه چقدر از این درمی‌آید.- چقدر ما قضیه استخوان لای زخم! چقدر ما می‌توانیم از این استفاده کنیم. هر چقدر می‌توانیم استفاده کنیم معطلش کنیم! الهی می‌خواهد این را نجات بدهد، و لو چیزی گیرش نیاید؛ می‌خواهد این را نجات بدهد. اگر در دانشگاه شما انسان درست شد، او می‌خواهد ملت را نجات بدهد؛ در فکر این نیست که خودم چی باشم؛ …

توانایی پزشکان ایرانی هم‌تراز یا برتر از پزشکان خارجی

… هم باختیم خودمان را. شما گمان نکنید که اینجا اطبایش- ایران اطبایش- کمتر از اطبای آنجا باشد. الآن بسیاری از اطبا که در امریکا هستند ایرانی هستند. گفتند شاید قریب پانصد تا یا بیشتر طبیب ایرانی هست که‌ اگر طبیبهای ایرانی بیایند، اختلال پیدا می‌کند در امریکا! این طور نیست که اینهایی که رفتند و تحصیل کردند و یا در همین جا تحصیل می‌کنند، اینها کمتر از آنها باشند. نخیر، اینها هم همان طور هستند. اینها هم مثل آنها یا بهتر از آنها هستند. ما در آنجا- فرانسه- هم که بودیم گاهی مثلًا گرفتاری پیدا می‌کردیم، اطبا را می‌دیدیم خیلی از آنها چیزی که فوق العاده باشد من که نفهمیدم! و اشخاصی هم که رفتند باز با همان حالِ مرض برگشتند. اینجا جوابشان دادند رفتند آنجا، آنجا هم همین حال بوده است. این برای این …

لزوم دقت در معاینه و فرق نگذاشتن میان فقیر و غنی و عنایت بیشتر به فقیر

… تعالی ناراضی باشد از ما، اگر این احساس باشد، کارها را انسان خوب انجام می‌دهد. و ما الآن مکلفیم که مملکتمان- که آشفته شده است و دارد هی از اطراف، باز آنها دست از آن برنمی‌دارند- هر کداممان در هر جا که هستیم آن کاری که محول به ماست- آن کار را- خوب انجام بدهیم؛ و اگر چنانچه هر کسی این احساس را بکند، آن کسی که بالای سر مریض است، طبیب است کار را خوب انجام بدهد، خوب معاینه کند، دقت کند؛ فرق نگذارد ما بین یک نفر آدمی که مثلًا فقیر است، با یک آدمی که غنی است؛ فقیر را بیشتر به آن عنایت کند؛ برای اینکه فقیر برای آن احساس فقری که می‌کند بیشتر[1] احتیاج دارد به اینکه نوازش بشود. آن کسی هم که می‌خواهد- فرض کنید که- آمپول بزند، باز ببیند که این طوری است که باید خدمت بکند، خدمتی محول است به او، آن را باید خوب انجام بدهد. حقوق می‌گیرد برای خدمتی؛ اگر خوب انجام ندهد حقوقش حرام است؛ و هکذا همه ما، همه شما، همه ملت و من. امیدوارم که این …

قدردانی از خدمت به مجروحان و مصدومان برای خدا

من از شما آقایان که در این اوقات سختی، با بیماران که از خودتان بودند- همه از خودمان بودند- با این مجروحین و مصدومین همراهی کردید، زحمت کشیدید، من از همه شما متشکرم. و امیدوارم که خداوند از همه شما راضی باشد. شما در این موقع از زمان از جند الله بودید؛ برای خدا انجام این وظایف را کردید. من از بانوان شما و از آقایان، از همه تشکر می‌کنم. خداوند همه شما را عزت و سلامت و سعادت بدهد؛ آزادی بدهد.

لزوم وحدت طبیب جسم با طبیب روح

روح و جسم با هم وحدت دارند: جسمْ ظلّ روح است؛ روحْ باطنِ جسم است، جسمْ ظاهرِ روح است. اینها با هم یک هستند، جدایی از هم ندارند. همان طوری که جسم انسان و روح انسان وحدت دارد، باید طبیب جسمی و طبیب روحی وحدت داشته باشند؛ اینها باید یک باشند و مع الاسف ما را از هم جدا کردند. ما را از همه اقشار جدا کردند. روحانیت را یا به نسیان- به طاق نسیان- سپردند یا لکه دار کردند. شما را از نظر ما انداختند، ما را از نظر شما انداختند. این خیانتی بود که در عرضِ قریبِ سیصد سال اجانب با کارمندهای خودشان، با عمال خودشان انجام دادند. دانشگاه را از …

قدردانی از احساس مسئولیت پزشکان و بیمارستان‌ها در مصائب انقلاب

من از همه اطبای ایران- و حالا که قم هستم از اطبای قم- و از مریضخانه‌ها تشکر می‌کنم که در این مصایب اینها هم حس مسئولیت کردند و انجام وظیفه کردند. خداوند همه شما را بر وظایفتان بیشتر از این آشنا کند؛ که این دعای بزرگی است. و همه شما را سعادت بدهد و همه شما را سلامت. و مملکت شما را از دست اجانب نجات بدهد ان شاء الله. خداوند همه‌تان را حفظ کند.

شاهدان عینی رنج مجروحان و خانواده‌هایشان در بیمارستان‌ها

آقایانی که در بیمارستان هستند بیشتر از سایر مردم مصیبتها را دیده‌اند، حتی از آنهایی که در خیابانها بوده‌اند. آنهایی که در خیابان بوده‌اند دیده‌اند که جوانی تیر خورد و افتاد لکن آنها که بالای بستر او بوده‌اند دیده‌اند چه گذشته است. پدر و مادر او آمده‌اند لا بد- اگر گذاشته باشند بیایند- آمده‌اند در بیمارستان و شما حال آنها را دیده‌اید. مصدومین را، مجروحین را، آنهایی را که کشته شده‌اند و برده‌اند که شما هم ندیده‌اید- همه در نظر خدا محفوظ است.

قدردانی از پزشکان و کارکنان بیمارستان برای پرستاری از امام

… مفارقت کنم از همه تشکر می‌کنم و دعاگوی همه هستم. من امیدوارم که همه ما در این بُرهه از زمان و در این موقع حساسی که بر مملکت ما می‌گذرد و توطئه‌هایی که برای ملت و مملکت ما در دست اجرا است، همه ملت، همه قشرهای ملت، دست به دست هم بدهند و توطئه‌ها را خنثی کنند. من از شما کارگرها و کارمندان این بیمارستان تشکر فوق العاده می‌کنم. و از اطبای محترم که در این مدت با من کمال محبت را کرده‌اند، و مثل فرزندی که پدر پیرش را پرستاری می‌کند، پرستاری کردند، تشکر می‌کنم. خداوند همه شما را حفظ کند و همه ملت را حفظ کند.

خیانت آوردن پزشک خارجی برای بستگان شاه و تحقیر پزشکان ایرانی

… متفرقه که این دولتهای فاسد هم به آن دامن‌زدند و این پدر و پسر هم به آن زیادتر دامن‌زدند یکی بعد از دیگری فراموش شد، صنعتهای ما هم فراموش شد. برای اینکه ما را عاشق غرب کردند. و تا یک فاستونی را به اسم فاستونی انگلیسی ما نامگذاری نکنیم مشتریها هم نمی‌خرند. ما طبیب داریم در ایران، لکن اگر بعضی از آقایان یادشان باشد، یکی از بستگان محمد رضا پهلوی مبتلا شده، آن طور نقل می‌کردند، مبتلا شده بود به لوزتین، از خارج برای او طبیب آوردند عمل کند. شما ببینید که این عمل چه عملی است. چه خیانتی است به این ملت. اعلام به اینکه ما برای لوزتین هم طبیب نداریم. و همچو توسری زدند به اطبا، جراحهای ما، همچو تو دهانی زدند به اینها که اینها را عقب رانده است. خودشان را هم گم کردند.

لزوم تربیت پزشک در داخل و عار بودن درمان بیماران نزد دشمن

… یک مملکتی که خارج از طب او استفاده کرده، حالا هر کس هر چه می‌شود از اینجا پا شود برود به لندن پیش دشمنهای ما. پیش آن که الآن دشمن ما را در آنجا دارد حفاظت می‌کند؛ امریکا. پیش آن که دشمن بزرگ ما را دارد حمایت می‌کند و پشتیبانی از او می‌کند و توطئه‌گری می‌کند. عار است برای ما که مریضهای ما بروند در یک چنین مملکتی که آن طور هستند. ما باید اطبّایمان در خود مملکت تربیت بشوند، مایوس نباشند از اینکه ما نمی‌توانیم، این قدر خودشان را نبازند.

سوءاستفادهٔ طبیب متخصص بی‌تقوا از بیمار

اگر بنا باشد که همان تربیت علمی باشد، شما یک طبیب می‌خواهید درست بکنید، نظر به اینکه این طبیب چه جور باشد نیست؛ این طبیب فردا می‌شود یک کاسب! یک کاسبی که این طور کسب [کند] که یک مریض را معطل می‌کند برای اینکه ویزیت را زیاد بکند! خیلی طبیب خوبی درست شد، از حیث طب بسیار متخصص بود، اما چون اخلاق، اخلاق صحیح نبود، مهذب نشده بود، متقی نبود، خداشناس نبود، این طبیب مریض را معطل می‌کند، امروز یک نسخه‌ای می‌دهد، با دواخانه هم می‌سازد که نسخه را هر چه گرانتر بدهد، این بیچاره را مبتلا می‌کند؛ این نسخه فایده نکرد فردا یک نسخه دیگر! باز همین، باز همین. طبیب، خوب طبیبی بود، یعنی مِن حیث طبابت. یک مهندس درست می‌کنید؛ مهندس در علم خودش خیلی خوب بود؛ اما وقتی که می‌خواهد فرض کنید که یک نقشه‌ای بدهد، یک [طرحی‌] بدهد، با آن استادیهایی که دارد جوری می‌دهد …

تشکر از زحمات پزشکان در رسیدگی به مجروحان و کشتگان نهضت

خداوند شما همه را حفظ کند و ما همه را آشنای به وظایف خودمان بکند. و من از شما پزشکها تشکر می‌کنم که در این نهضتی که شده و در این زحمتهایی که برای رفقای خودتان پیدا شده و برای اهل شهرتان پیدا شده، زحمت کشیدید و رنج دیدید. معلوم است که کسانی که شاهد بودند به اینکه مثلًا زخمیها چقدر بوده است، جوانها چقدر بوده است- چقدر اینها در زحمت بودند- یا کشته‌ها چقدر بوده، اینها در رنج بیشترند از آنهایی که می‌شنوند این طور بوده. شما شاهد بودید و ما می‌شنیدیم این مطالب را. خداوند به شما ان شاء الله عزت و سلامت و قدرت عنایت کند. سلام بر شما!

طبابت در محضر خدا و دیدن بیمار به‌عنوان آفریدهٔ خدا

خدای تبارک و تعالی حاضر است همه جا. اینجا که ما الآن نشسته‌ایم، محضر خداست؛ ما در محضر خدا داریم صحبت می‌کنیم، شما در محضر خدا مشغول طبابت هستید. مشغول خدمت هستید. اگر این نظر را تقویت کنید، که ببینید محضر خداست، بالای سر مریض وقتی که می‌روید، ببینید که این مریض از خداست و اینجا محضر خداست، در حضور خدا شما دارید طبابت می‌کنید، در حضور خدا دارید خدمت می‌کنید. اگر این احساس برای انسان پیدا بشود، ادراک این مطلب را بکند، وجدانش این طور باشد که همیشه- در همه حرکات و سکنات- ما در محضر هستیم و حاضر است خدای تبارک و تعالی، انسان تعدیل می‌کند کارهایش را. اینکه انسان پایش را خطا می‌گذارد و اشتباهاتی می‌کند یا معاصی، خدای …

مأجور بودن تلاش پزشکان و پرستاران نزد خدا

من تکرار می‌کنم اینکه شما آقایان که در این مدت زحمت کشیدید پیش خدای تبارک و تعالی ماجور هستید. اینکه برای خدا باشد جایی نمی‌رود، هست، محفوظ است برای شما. هر چه که برای خدا باشد منسی[6] نخواهد شد؛ محفوظ خواهد بود. برای خدا کار بکنید؛ از حالا به بعد هم برای خدا، برای سازندگی یک مملکتی که خراب است.

اجر الهی زحمات پزشکان در رسیدگی به مجروحان

خداوند ان شاء الله شما که زحمت کشیدید برای این ملت و تَعَب[1] کشیدید- خوب، من می‌دانم که کسی بالای سر یک کسی که مظلوم است و کتک خورده است مجروح شده است دارد می‌میرد شاید در حضور شما بسیارشان مرده‌اند من می‌دانم به شما چه گذشته است، خدا هم می‌داند- شما اجرتان با خداست. خدا می‌داند که شما چه کشیده‌اید؛ و خداوند جبران خواهد کرد. ان شاء الله خداوند به همه شما سلامت بدهد. رفقا همه تشریک مساعی کنید در این امور؛ در این نهضت متحد بشوید. اگر در این نهضت شکست بخورید تا آخر شکست خورده‌اید. همه با هم باشید، همه با هم تشریک مساعی بکنید تا اینکه پیروزی برایمان حاصل بشود.

بی‌اعتبار شدن پزشکان ایرانی با آوردن طبیب از خارج

… از یک همچو شخصیت به قول خودشان «بزرگ» یک همچو عملی، چه غائله‌ای و چه فاجعه‌ای برای مملکت ایجاد می‌کند در نظر خارج و در نظر داخل. در خارج ایجاد می‌کند این‌ مطلب را که اینها چنانچه طبیب متخصصی راجع به یک همچو امری هم داشتند. خوب، دیگر لازم نبود از خارج بیاید. در داخل هم، بی‌اعتبار کردن اطبا و دکترهای ما بود.

رفتن بیماران به خارج با وجود پزشکان داخلی

من یک وقت که بعضی اطبا آمده بودند اینجا می‌گفتم که خوب شماها معلوم می‌شود در این مدتها درس نخواندید که هر که مریض می‌شود می‌خواهد اروپا برود. گفتند ما داریم. طبیب داریم. لکن وضع جوری شده است که هر کس هر مرضی پیدا می‌کند راه می‌افتد برای خارج. این برای چیست؟ برای اینکه مغز ما دزدیده شده است و یک مغز دیگری جای آن گذاشته شده؛ مغز استعماری! یک مغز استعماری ما الآن داریم. و تا این مغز استعماری را ما عوض نکنیم یک مغز استقلالی جایش نگذاریم نمی‌توانیم این مملکت را اداره کنیم. هر چه بخواهید هم درست کنید …

نقد رفتن مردم به خارج با وجود پزشک داخلی

… است که ما خودمان را از این غربزدگی نجات بدهیم. بفهمانیم به خودمان که ما شرقی هستیم و اهل شرق هستیم و مآثر شرق را احیا کنیم. تا این مطلب هست که ما خودمان را نمی‌شناسیم و نشناختیم، نمی‌توانیم یک استقلال صحیح پیدا کنیم. عمده استقلال، استقلال فکری و روحی است. یک عده‌ای از اطبا که آمده بودند یک وقتی اینجا و من راجع به اینکه دانشگاهها چرا باید طوری باشد که طبیب ما نداشته باشیم که مردم بروند به خارج. گفتم طبیب داریم، لکن می‌روند به خارج، چرا باید این طور باشد؟ ما خودمان [باید] داشته باشیم.

تشکر از پزشکان و خدمتگزاران مجروحان

… تجدید شد. اگر نبود این کوششهای جوانهای ما و اقشار ملت، می‌رفت که اسلام را دست جنایتکاران از بین ببرد. شما قیام کردید، فداکاری کردید و اسلام را زنده کردید. و خداوند به شما زندگی ابدی خواهد داد. من از خدای تبارک و تعالی سعادت و سلامت و توفیق شما را خواهانم؛ و تشکر می‌کنم از شما و از کسانی که به شما خدمت می‌کنند، چه پزشکان و چه اشخاص دیگر. من هم یکی از خدمتگزاران شما هستم، و یکی از دعاگویان شما. خداوند ان شاء الله شما را شفا بدهد؛ و رحمت خودش را بر همه ما و بر همه ملت ایثار فرماید. «لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم».

توان پزشکان داخلی در درمان بیمارانی که به خارج فرستاده می‌شوند

… ما روحیه خودمان را از دست داده بودیم. هر چه می‌شد در ذهن همه این بود که باید از خارج این کارها درست بشود می‌خواستند اسفالت کنند یک خیابانی را، یا بین این شهر با آن شهر یک خطی بکشند، آن باید از خارج بیاید. اهانت کردند به نیروهای انسانی ما، محتوا را گرفتند. تا یکی مریض می‌شد، این باید انگلستان برود؛ حالا هم باز تتمه‌اش هست. اطبا که گاهی می‌آیند اینجا، می‌گویند ما خودمان می‌توانیم معالجه کنیم اینهایی که می‌برند آنجا، ما هم می‌توانیم معالجه کنیم، لکن مردم را جوری بار آوردند که سلب اطمینان کردند از خودشان، استقلال فکری را از ما گرفتند. ما در فکر و در اندیشه و در روح وابسته شدیم.