حرکت انسان آگاه به سوی خدا در دایرهٔ ولایت الهی و کسب محبت او
اگر با این دید به جامعه اسلامی نگاه کنید، ابعاد این وحدت اجتماعی و وحدت سیاسی و وحدت معنوی و روحی و وحدت عملی، ابعاد عجیبی مییابد که بسیاری از معارف اسلامی را برای ما معنی میکند. به سمت مرکز عالم وجود حرکت کردن انسان، در جهت ولایت اللَّه حرکت کردن است. همه ذرّات عالم، خواه و ناخواه در چنبر ولایت الهی، در دایره ولایت اللَّه قرار دارند و انسانهای آگاه، مختار، تصمیم گیرنده و دارای حُسن انتخاب، عملاً هم ولایت الهی را برمیگزینند و در آن راه حرکت میکنند؛ محبت الهی را کسب میکنند و خود از محبّت پروردگار، پر میشوند.
یکی بودن حقیقت ولایت الهی در عالم معنا و در عرصهٔ سیاست
صفای دنیای اسلام و محیط اسلامی و محیط معنوی، ناشی از همین ولایت اللَّه است. این ولایت الهی، با ولایت خداوند در عالم سیاست و محیط سیاسی، تفاوت جوهری ندارد؛ حقیقت هر دو یکی است. لذا در نظام اسلامی، حکومت با محبّت، با ایمان، با وحدت و همدلی، همچنین با هم بودن مردم و حکومت، با هم بودن اجزای حکومت و با هم بودن اجزای مردم است؛ اینهاست که مصداق حقیقی ولایت را در جهانِ متشتّت و متفرّق و متنازع، متمایز و مشخّص میکند و نشان میدهد که این نظام …
خدا تنها ولی و حاکم واقعی جامعهٔ اسلامی
قرآن پاسخش در اینجا یک کلمه است، میگوید آنکسیکه ولیّ واقعی جامعۀ اسلامیست، او خداست. حاکم در جامعۀ اسلامی، جز خدای متعال، کسِ دیگری نیست. این مطلبیست که توحید هم همین را به ما میگفت، نبوت هم همین اصل را برای ما مسلّم میکرد، حالا میبینید که ولایت هم این مطلب را به ما میگوید. اینجا این جمله را به اشاره عرض کنم و بگذرم؛ همیشه باید اصول یک مکتب و یک مسلک همینجور باشد که هر یک از اصلها، …
حق فرمان و تعیین خطمشی جامعه از آنِ خدا، امری مسلّم در قرآن
بنابراین آنکسیکه در جامعۀ اسلامی، حق امر و نهی و فرمان و حق اجرای اوامر و حق فرمان دادن و معین کردن خطمشی جامعه و خلاصه، حق تحکم در همۀ خصوصیات زندگی انسانها دارد، خداست، ﴿وَ اللهُ وَلِيُّ المُؤمِنيَ﴾[2]. بنده آیاتی که تعبیر ولیّ و اولیا داشت، در قرآن تتبع[3] کردم و همه را تقریباً یک مطالعۀ اجمالی کردم، دیدم این تعبیر که خدا ولیّ جامعۀ اسلامیست، مؤمنین جز خدا ولیّ و یاوری ندارند، خدا حاکم همۀ امور بشر باید باشد، این یک مسئلهایست که در قرآن جزو مسلّمات است. البته توجه دارند برادرها، لکن در عین حال خوب است که توجه بدهم من برای بعضی که ممکن است در ذهنشان مطلب مخلوط بشود؛ صحبت سرِ سلطۀ تکوینی پروردگار نیست؛ آن بهجای خود محفوظ، معلوم است که خدای متعال گردش زمین و آسمان را به ارادۀ قاهرۀ[4] خویش تنظیم میکند. صحبت …
واگذاری حق حکومت از سوی خدا طبق مصلحت انسانها، نه زورگویی
تنها کسی که حق تحکم دارد، خداست و چون خدا حق تحکم دارد، خدا میتواند طبق مصلحتِ انسانها، این حق را به هرکه بخواهد، بدهد و میدانیم که کار خدا، بیرون از مصلحت نیست، دیکتاتوری نیست، قلدری و زورگویی نیست، کارِ خدا طبق مصلحت انسانهاست؛ چون طبق مصلحت انسانهاست، پس بنابراین او معین میکند، ما هم تسلیم میشویم. او معین میکند پیغمبر را، معین میکند امام را، بعد از امام معین میکند آن کسانی را که با معیارها و ملاکهای خاصی تطبیق بکنند. آنکسیکه این صفت را داشته باشد، این صفت را داشته باشد، این صفت را داشته باشد، صفاتی را معین میکند، میگوید اینها بعد از ائمۀ هداةِ …
حکومت تشریعی خدا نتیجهٔ مالکیت و حکومت تکوینی او
البته مطلب دوم را هم اینجا اشاره کردیم و آیهاش را هم نوشتیم. ولایت خدا برای چیست؟ اگر کسی این را سؤال کند، بگوید آقا، به چه دلیل شما میگویید: چرا ولایتِ امر در اختیار خدا و برای خداست؟ چرا؟ جوابش این است که این، ناشی از یک فلسفۀ طبیعیست که در جهانبینی اسلام مشخص و معین شده است. در جهانبینی اسلام، همه چیزِ عالم از قدرت پروردگار ناشی میشود، ﴿وَ لَهُ ما سَكَنَ فِی اللَّيلِ وَ النَّهارِ﴾[23] هر آنچه در روز و شب آرمیده و ساکن است، از آنِ خداست. خب، کسی که همۀ پدیدههای خلقت برای اوست و حکومت تکوینیِ بر همهچیز در اختیار او است، حکومت قانونی و تشریعی هم باید در اختیار او باشد، چارهای نیست. اینهم مطلب دوم است، تا برسیم به مطالب بعدیش. حالا توجه کنید من این آیات را تندتند معنا کنم.
طبیعی بودن ولایت خدا و پذیرش آن، چون همهچیز از آنِ اوست
البته مطلب بعدی که اینجا نوشتیم، عین آنچه که نوشتم عرض میکنم. ولایت خدا و پذیرش آن از طرف مؤمنان ناشی از یک فلسفه است که در جهانبینی اسلام مقرر گردیده و بنابراین یک امر طبیعیست. که اینیکه ما میگوییم از خدا باید اطاعت کرد و ولیّامر خداست، این یک فلسفۀ طبیعیِ روشنی دارد. چون همهچیز برای خداست. که آیۀ ﴿وَ لَهُ ما سَكَنَ فِی اللَّيلِ وَ النَّهارِ﴾[28]؛ این مطلب را درست روشن میکند.
خدا ولی مؤمنان و نزدیکی به او مایهٔ نور و دیدن حقایق
… تقویت کنیم جوانان عزیز! بارها گفتیم که در درجهی اول، روحیهی اخلاص و روحیهی بصیرت است. این اخلاص و بصیرت روی هم اثر میگذارند. هرچه بصیرت شما بیشتر باشد، شما را به اخلاص عمل نزدیکتر میکند. هرچه مخلصانهتر عمل کنید، خدای متعال بصیرت شما را بیشتر میکند. «اللَّه ولىّ الّذین امنوا یخرجهم من الظّلمات الی النّور»؛ خدا ولی شماست. هرچه به خدا نزدیکتر شوید، بصیرت شما بیشتر خواهد شد و حقایق را بیشتر میبینید. نور که بود، انسان میتواند واقعیات و حقایق را مشاهده کند. وقتی نور نباشد، انسان واقعیات را هم نمیتواند ببیند؛ «والّذین کفروا اولیائهم الطّاغوت یخرجونهم من النّور الی الظّلمات».[5] وقتی طغیان جلوی چشم انسان را بگیرد، وقتی هویهای نفس - که طاغوت حقیقیاند و در وجود خود ما بدتر از فرعونند - جلوی چشم ما را بگیرند، وقتی …
خدا صاحب ولایت کبری
اولیالامری که شیعه معتقد است، آن اولیالامریست که منشور فرمان را، خدا به نام او کرده باشد، این را میخواهیم ما. آن انسانیست که اگر چه ﴿مِنكُم﴾ است، جزو انسانهای دیگر است، اما ولایت را از خدا گرفته باشد، که صاحب ولایت کبری خداست، از خدا گرفته باشد.