رفتن به محتوای اصلی
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

وعده‌های خدا در قرآن و قطعی بودن تحقق آن‌ها.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم در مقابل لانه جاسوسی— ۱۳۵۸/۰۹/۰۹

سیر زمانی

از ۱۳۵۸ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۸۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

من با اطمینان کامل میگویم: این هنوز آغاز کار است، و تحقق کامل وعده‌ی الهی یعنی پیروزی حق بر باطل و بازسازی امت قرآن و تمدن نوین اسلامی در راه است: «وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الأَْرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضی‌ لَهُمْ وَ لَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً یَعْبُدُونَنِی لا یُشْرِکُونَ بِی شَیْئاً وَ مَنْ کَفَرَ بَعْدَ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ»

شاهدها (۱۹۵ پاراگراف)

غلبهٔ نهایی دین خدا بر همهٔ ادیان، فرهنگ‌ها و نظام‌های باطل بشری

در دنباله این آیه میفرماید: «هوالّذی ارسل رسوله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدّین کله و لوکره المشرکون». آن نکته‌ای که میخواهم عرض کنم، در ضمن این آیه شریفه است. یعنی میفرماید که خدای متعال تصمیم گرفته است دین خود، دین حق، راه درست و صراط مستقیم الهی را بر همه ادیان بشری و همه آنچه که در دست بشر وجود دارد - که حق نیست و باطل است - غلبه دهد؛ چه آنچه که از اصل باطل است و چه آنچه که روزی حق بوده و بعد با تصرّف متصرّفان و تحریفگران، به صورت باطل درآمده است. دین خدا بر همه دینها غلبه خواهد کرد؛ یعنی همه فرهنگهای بشری، همه سیستمهای اقتصادی، همه‌ی روشهای حکومتی و همه شیوه‌های زندگی غلط، بالأخره محکوم دین خدا خواهند شد. بگذار چند روز و چند صباحی، به قدر تلاش اصحاب خود و ضعف اصحاب حق جولانی کنند؛ اما در نهایت، دین خدا همه روی زمین را فرا خواهد گرفت و همه انسانها و افراد بشر، از دین خدا بهره‌مند خواهند شد. این، مضمون این آیه شریفه است.

احساس تحقق وعده‌های الهی و لزوم آمادگی و حفظ عزم جدی

همه‌ی این مسائل از الطاف الهی است. ما، علی‌رغم همه‌ی تبلیغات دشمنان، آینده را روشن می‌بینیم و حقیقتاً امروز احساس می‌کنیم که وعده‌های الهی در حال تحقّق یافتن است؛ از این رو، ما باید خود را آماده نگه داریم و عزم جدّی خود را در صحنه‌های گوناگون حفظ کنیم.

ناکامی کینهٔ استکبار و برتری مؤمنان به وعدهٔ قرآن

امّا من این را عرض کنم ــ که این هم ناشى از وعده‌ى الهى است ــ که حِقد و بغض استکبار، هیچ کارى نخواهد توانست بکند: اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن کُنتُم مُؤمِنین؛[10] این آیه‌ى کریمه‌ی قرآن است. در دو جا میفرماید: وَلا‌تَهِنوا وَلا‌تَحزَنوا ،[11] فَلا تَهِنوا وَ تَدعوِا اِلَی السَّلم؛[12] هرگز از مواضع خودتان پایین نیایید و در مقابل دشمن احساس ضعف نکنید؛ او ضعیف است؛ او که بناى کار را بر دروغ و فریب و زورگویى گذاشته است، ضعیف است؛ شما که به خدا متّکى …

تحقق همهٔ هدف‌های ملت از جمله فروپاشی استکبار در صورت ادامهٔ اتحاد و ایستادگی

امروز هم وعده‌هاى الهى به ما میگوید شما ملّت مقاوم و شجاع، شمایى که این‌همه توطئه را از سر گذرانیده‌اید، شمایى که در کوره‌ى حوادث آبدیده شده‌اید، شما پدران و مادران شهدا، شما خانواده‌هاى شهیدپرور و رزمنده‌پرور، شما دلهاى مؤمن در سرتاسر کشور ــ این جمعیّت‌هاى میلیونىِ عظیم مردمِ مؤمن به خدا و مؤمن به قرآن ــ همچنان ‌که ایستاده‌اید، همچنان‌ که کارتان را بحمدالله‌ تا امروز پیش برده‌اید، همچنان ‌که کشورتان را از دست جهان‌خواران بیرون کشیدید، دست گرگها و سگهاى ولگرد را از این کشور کوتاه کردید، [به صورتی که] کشور مال خودتان و در اختیار خودتان و وابسته به ابتکار و اداره‌ى خودتان است، همچنان که تا امروز بحمدالله‌ این مشکلات را انجام دادید، از خطرهاى بزرگ گذشتید، جنگ تحمیلى را پشت سر گذاشتید، محاصره‌ى اقتصادى را به زانو درآوردید، اگر همین اتّحاد را، همین ایمان را، همین ایستادگى در میدانهاى انقلاب را، همین وفادارى به خطّ امام عظیم‌الشّأن را، همین نترسیدن از استکبارِ مسلّطِ جهان‌خوار را ادامه بدهید، به فضل پروردگار همه‌ى هدفهاى دیگر شما هم برآورده خواهد شد که یکى از این هدفها نابود شدن و از هم پاشیدن پیکره‌ى استکبار جهانى است. این وعده‌ى الهى است و وعده‌ى الهى بلاشک عمل خواهد کرد؛ اگرچه بسیارى در دنیا آن را نپسندند و نخواهند. این همان چشم‌اندازى است که امید به ما میدهد و این همان امیدى است که در ماجراى انتظار فرج، آموزشهاى اسلامى به ما یاد داده است. ان‌شاءالله‌ افقهاى روشن یکى پس از دیگرى در مقابل آن ملّتى است که در حال راه رفتن و حرکت …

ناتوانی امکانات مادی دشمن در سد کردن حرکت ملت رونده در راه خدا

امروز دشمنان اسلام مجهّزند به بیشترین امکانات؛ امّا آنچه بالاتر از همه‌ى اینها است، وعده‌ى الهى است. وعده‌ى الهى میگوید که امکانات مادّى دشمن و پول او و سلاح او و دانشى که در اختیار او است و جنایت‌کارانه آن را مصرف میکند، هیچ‌کدام از اینها نمیتوانند جلوى حرکت آگاهانه و شجاعانه‌ى یک ملّتى را که در راه خدا دارد حرکت میکند بگیرند؛ نمیتوانند جلوى ملّتها را سد کنند؛ همچنان که تا امروز هم نتوانسته‌اند.

وعدهٔ صریح قرآن به غلبهٔ اسلام بر همهٔ ادیان و فرجام نیک پرهیزکاران

قرآن صریحاً وعده کرده است که «لِیُظهِرَه عَلَی الدّینِ کُلِّه»؛[2] با زبانهاى مختلف گفته است که این حقیقت، این سلسله‌ى ارزشها در تاریخ بشریّت بر همه‌ى شبه‌ارزش‌ها و ضدّارزش‌ها فائق خواهد آمد؛ صریحاً گفته است که «وَ العاقِبَةُ لِلمُتَّقین»؛[3] فرجام کار متعلّق به مؤمنان و به پرهیزکاران است. چگونه ممکن است که اسلام بر تفکّرات پوشالى و تحمیلى و ارزشهاى ضدّارزش و تحمیل‌شده‌ى بر بشریّت مظلوم فائق بیاید، در حالى که در کنج عزلت و انزوا است؟ سالها اسلام بود، امّا نه در صحنه‌ى فعّالیّتهاى اساسى عالم. یک دوران طولانى، اسلام در دستگاه حکومتهاى مسلمانْ‌نام …

تحقق وعدهٔ نخست، نشانهٔ حتمی بودن تحقق وعدهٔ دوم

… بعد از چند ساعت او را برگرداند ــ نمیدانم حالا چند ساعت شد، یک روز شد ــ آیه‌ى قرآن میفرماید: فَرَدَدنٰهُ اِلیٰ اُمِّه؛ او را برگرداندیم به مادرش، کَی تَقَرَّ عَینُها؛ تا چشمش روشن شود، وَ لِتَعلَمَ اَنَّ وَعدَ اللهِ حَقّ،[8] تا بداند که وعده‌ى خدا درست است؛ یعنى آن وعده‌ى دوّم هم عملى خواهد شد. دیدى وعده‌ى اوّل چطور زود عمل شد؟ دیدى بچّه‌اى که در راه خدا داده بودى، چطور زود به تو برگشت؟ آن وعده‌ى دوّم هم به همین شیرینى تحقّق پیدا خواهد کرد.

وعدهٔ دوم: وراثت زمین برای بندگان صالح

امّا وعده‌ى دوّم هنوز باقى است؛ وعده‌ى دوّم این است: وَلَقَد کَتَبنا فِی الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّکرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِیَ الص

بشارت تخلف‌ناپذیر پیروزی مسلمانان با وجود توطئهٔ دشمنان

با وجود توطئه‌ی وسیع دشمنان اسلام، خداوند متعال مسلمانان جهان را به نصر و پیروزی بشارت داده و این یک وعده‌ی تخلّف‌ناپذیر الهی است. علی‌رغم تلاش وسیع استکبار جهانی، اسلام روزبه‌روز در شرق و غرب عالم در حال گسترش و رشد است و حتّی دشمنان اسلام نیز به آن اعتراف دارند و به‌وضوح پی برده‌اند که دست قدرتمندی همچون اسلامِ نابِ محمّدیِ مبارز و انقلابی در برابر آن‌ها قرار گرفته است.

اطمینان به وعدهٔ الهی و یاری خدا به مسلمانان مؤمن و متوکل

… مقابل قدرت آمریکا و متّحدینش ایستادیم. خیال میکردند ما ضعیف هستیم، خیال میکردند که ما عقب‌نشینى خواهیم کرد، خیال میکردند که با همراه کردن قدرتهاى دیگر با خودشان خواهند توانست ما را به عقب‌نشینى وادار کنند؛ خدا را شکر میکنیم که خیالات آنها خلاف از آب در آمد. ما امروز از همیشه قوی‌تریم و از همیشه مصمّم‌تریم و این به‌خاطر این است که ما به وعده‌ی الهى اطمینان داریم؛ معتقدیم که خداى متعال اصدق القائلین[3] است؛ معتقدیم که هر جا شما ‌-مسلمانها، برادران مسلمان- با ایمان و توکّل به خدا حرکت کنید، خدا به شما کمک خواهد کرد؛ این را ما در زندگى خودمان تجربه کرده‌ایم، قرآن هم به این ناطق است، و تاریخ ادیان و تاریخ بشریّت هم حاکى از همین است. مخالفین توانسته‌اند مؤمنین و مسلمین را نسبت به این اصل، بی‌عقیده کنند و براى همین است که آنها کارشان را پیش بردند؛ [اگر] برگردیم به ایمان، برگردیم به وحدت کلمه، برگردیم به عمل صالح، خدا ‌ان‌شاءالله‌ کمک خواهد کرد. سلام من را به برادران عزیزمان در نیجریه و در …

قطعی بودن پیروزی ملت در مبارزه با امپریالیسم به‌عنوان وعدهٔ لایتخلف الهی

… است. دیروز هم قدرتهایی که در برابر ملّت ایران قرار داشتند، نه خود باور میکردند و نه شاهدان و نگرندگانِ بی‌‌طرف و بی‌‌تفاوت باور میکردند که یک ملّت بتواند بر آن‌‌چنان شُکوه و جاه ‌‌و جلال ظاهری که با همه‌‌ی زرق‌‌ و برقش در داخل پوسیده و پوک بود، فائق بیاید. امروز هم کسانی ممکن است باور نکنند امّا وعده‌‌ی الهی است، این وعده‌‌ای لایتخلّف است؛ ما پیروز هستیم و در این تردید نداریم.

وعدهٔ خدا به امکان غلبهٔ حق‌گرای ستمدیده در صورت خواستن

… بیاورد بیرون؛ دو نفر اینجا هستند: یکی حق، یکی باطل؛ هیچ‌کدام هم مسلمان نیستند ـ اما نه حق و باطل مطلق؛ حق و باطل نسبی ـ اینی‌که الان لباسش دارد می‌رود و دست گرفته به لباس‌هایش که این دزد متجاوز ستمگر جامۀ او را از تنش درنیاورد، این حق دارد می‌گوید، حق‌گراست. و خدا و قرآن و اسلام و امیرالمؤمنین و نهج‌البلاغه و سنت‌های طبیعی آفرینش به این آدم وعده دادند که اگر بخواهد، می‌تواند غلبه پیدا کند و نگذارد لباسش را ببرند، این وعدۀ خداست. حق این‌طور است.

تحقق وعدهٔ برتری مؤمنان هم در زمان ظهور و هم هرجا ایمان همراه عمل باشد

… عجیب را از قرآن شنیدند، بعد به واقعیت‌ها نگاه می‌کنند، می‌بینند مؤمنینِ به قرآن از همه بر‌تر نیستند، بلکه گروکِش[3] همه هستند و تعجب می‌کنند که این وعدۀ قرآن پس کو؟ و اگر زمانی برای انجاز[4] این وعده پیدا نکردند، منتظر ظهور ولی‌عصر صلوات‌الله‌علیه می‌مانند. به این عده هم باید خاطرنشان ساخت که بله، وعدۀ الهی حق است، هم در زمان ظهور مهدی موعود صلوات‌الله‌علیه و هم هرجایی که ایمان صورت ببندد. اما ایمانی که قرآن آن را همراه با عمل می‌داند، ایمانی که آن را از تعهد جدا نمی‌داند. ایمان، نه‌فقط یک امر قلبی.

اختصاص وعده‌های پیروزی و همراهی خدا به مؤمنان متعهد

وعده‌هایی هم که برای ایمان و مؤمنین داده شده برای آن ایمان است، نه برای این ایمان. اگر گفتند مؤمنین پیروزند، آن‌چنان مؤمنینی را گفته‌اند و پیروزند قطعاً! اگر گفتند دست خدا همراه مؤمنان است؛ یعنی همراه آن‌چنان مؤمنانی است. اگر گفته‌اند طبیعت با مؤمن همکاری و همراهی می‌کند، به آن‌جور مؤمنی گفته‌اند، نه با مثل من و شما. پس ما کمترین فایده‌ای که از این بحث می‌بریم، این است که اگر دیدیم ایمان ما دارای آثار و خواص و بشارت‌های ایمانی نیست، بشارت‌هایی که قرآن و خدا برای مؤمنین دادند، …

وعدهٔ حکومت زمین، چیرگی مکتب و امنیت به مؤمنان متعهد

دو آیۀ بعدی به بحث ما چندان ارتباطی ندارد، می‌خواهم برسیم به آیۀ بعدش. ﴿وَعَدَ اللهُ الَّذينَ آمَنوا﴾[33]، این‌هم وعدۀ خداست، باز برای مؤمن و مؤمن متعهد. دقت کنید، وعدۀ الهی در این آیه به صراحت می‌گوید: ما به مؤمنین وعده کردیم که حکومتِ روی زمین برای شماست، ایده و آیین و فکر و مکتب شما بر جهان خیمه خواهد زد، ترس و بیمناکی شما بدل به امن و امان خواهد شد، اگر در طول تاریخ زجر کشیدید، جور بردید، بعد از این به راحتی، بی‌دغدغه، بی‌تشویش خواهید زیست و خدا را عبادت خواهید کرد و رقبای خدا را از زمین بر خواهید انداخت. این وعدۀ خدایی است در این آیه. اگر چنین وعده‌ای خدا به مسلمانان داده است، این وعده مربوط به مؤمنین است و مؤمنین متعهد.

تحقق وعدهٔ استخلاف در صدر اسلام و تکرارپذیری آن به شرط ایمان و عمل صالح

… و اطاعت مطلق؛ این‌همه شریک برای خدا قرار داده بودند، اینها آمدند در آن سرزمین امن و امانِ جامعۀ برین[35] اسلامی مشغول زندگی شدند، بدون اینکه کمترین دغدغه‌ای داشته باشند. شریکی برای خدا قرار ندادند، از کوچک و بزرگ، از بی‌جان و باجان، از خود و از دیگران. این آیۀ ما یک‌بار آنجا عمل شده، هزار بار دیگر هم قابل عمل‌شدن است، اما شرطش چیست؟ شرطش این است که این جملات اول آیه محقق بشود که می‌فرماید، ﴿وَعَدَ اللهُ﴾ وعده کرده است خدا، به چه کسانی‌؟ ﴿اَلَّذينَ آمَنوا مِنكُم وَ عَمِلُوا الصّالِحاِ﴾ به آن‌کسانی از شم‌اها که ایمان بیاورند و عمل شایسته و صالح کنند؛ یعنی طبق تعهدات این ایمان عمل کنند. به اینها وعده داده که ﴿لَيَستَخلِفَنَّهُم فِى الاَرضِ﴾ که آنان را در زمین جانشین سازد.

آگاهی از نویدهای خدا به مؤمنان برای شناخت ارزش ایمان

… فردا هم دنبالۀ آن بحث ادامه پیدا می‌کند. اول تصور می‌کردم که این بحث را در یک روز به پایان می‌رسانیم، بعد که غور[1] کردم، دیدم در چهار، پنج روز ناگزیر تمام خواهد شد. امروز و فردا مسلماً بحث می‌کنیم، درصورتی‌که زنده بمانیم، احتمالاً به روز سوم نکشانیم. و آن بحث این است که حالا برای اینکه ما ارزش ایمان را و نتیجۀ ایمان را بدانیم، لازم است از مژده‌ها و نویدهایی که خدا به مؤمنین داده است، آگاهی پیدا کنیم، ببینیم خدای متعال برای مؤمن، درمقابل ایمانش و درمقابل عمل شایسته‌اش و انجام تعهداتش، متقابلاً چه چیزی را تعهد می‌کند. انسانی که عادت به داد‌و‌ستد کرده است، با مبادله زندگی را گذرانیده است، دوست دارد ببیند مبادلۀ او با خدا، به چه صورت است. او ایمان می‌آورد و بر اثر آن ایمان متعهد می‌شود، متقابلاً دوست دارد بداند خدا چه تعهدی درمقابل او بر عهده می‌گیرد، چه مژده‌ای و چه نویدی …

نوید همهٔ عناصر سعادت به مؤمنان با ایمان توأم با عمل

اینها شرایط سعادت است. برای سعادتمند بودن یک انسان، برای خوشبخت شدن یک انسان یا یک جامعه، اینها لازم است. اکنون به گفتار قرآن گوش فرا دهید که این‌همه را به دارندۀ ایمان، ایمانی تعهدآمیز و توأم با عمل، نوید می‌دهد. چطور است؟ قرآن تمام آن چیزهایی که عناصر و عوامل سازندۀ سعادت و خوشبختی محسوب می‌شوند، اینها و ده‌ها چیز غیر از اینها را به آدم‌های باایمان نوید می‌دهد. می‌گوید اینها برای شماست. هدایت را نوید می‌دهد، نور را نوید می‌دهد، ایمنی و اطمینان و سکون و آرامش روح را نوید می‌دهد. ثمربخش بودن و ضایع نبودن تلاش‌ها را نوید می‌دهد. و این‌همه را ما اگر با دیدۀ روشنی به تاریخ و به گذشته بنگریم، در واقعیت‌های تاریخی و انسانی …

نوید قاطع قرآن به مؤمنان دربارهٔ همهٔ عناصر سعادت

عرض کردیم که خدای متعال در قرآن، به مؤمنین مژده و نوید همۀ عناصر سعادت را می‌دهد. آن چیزهایی که ما به‌عنوان عناصر سعادت در مقام فکر و تصور به‌دست می‌آوریم، که ده، دوازده‌تای آن را در آن نوشتۀ قبلی و تلاوت قبلی بیان کردیم، اینها همه در قرآن، به‌صورت نویدهای قاطعی به مؤمنین داده شده است. دو نوید از آن نویدها را که هدایت بود و نور، دیروز در طی آیات کریمۀ قرآن مشاهده کردیم و تلاوت شد و بهره بردیم. دو‌تا را هم امروز مطرح می‌کنیم و آیاتش را مختصراً می‌خوانیم و مابقی را هم می‌گذاریم به عهدۀ خود شما دوستان که روی همان ترتیبی که بنده در نوشتۀ قبلی …

پیروزی سرانجام موحدان و الهیان عالم

آیاتی که از سورۀ قصص در نظر گرفتم که تلاوت بشود، همین وضع را تشریح می‌کند؛ وضعِ جاهلیِ حکومت فرعونی و جامعۀ فرعونی را، و وضعی را که موسی می‌خواست به‌جای آن وضعِ فرعونی برقرار کند. ضمن اینکه این دو وضع در مقابل هم مشخص می‌شوند، نویدی هم داده می‌شود به آن‌کسانی‌که دنبال وضع موسوی حرکت می‌کنند. نوید داده می‌شود که بالاخره ارادۀ پروردگار بر این قرار گرفته که موسویان عالم، یعنی توحیدیانِ عالم و الهیانِ عالم، موفق و پیروز بشوند. علتش هم روشن است؛ این‌هم باز موضوع بحث دیگری‌ست از آن تیترهایی که در نظر گرفتیم به تدریج عرض بکنیم، فرجام نبوت، آخر کار نبوت چیست؟ فتح و پیروزی، و چرا؟ چون مطابق با فطرت و سرشت جهان و انسان است.

وعدهٔ پیروزی پیامبران و دعوت‌کنندگان به حق در دنیا و پاداش در آخرت

دیروز عرض کردیم که وعدۀ پروردگار به انبیا و رسولانِ خود در میان مردم، یک وعدۀ امیدبخش و نویدآمیزی‌ست؛ یعنی خدای متعال وعده کرده است که پیغمبران خود را و حاملان بار امانت رسالت را، و همچنین همۀ دعوت‌کنندگان به‌سوی دین و حق و حقیقت را، هم در این دنیا پیروز کند بر دشمنانشان و هم در آخرت اجر و ثواب و پاداش به آنها ببخشد. و مجموعاً آنچه دربارۀ پیروزی انبیا علیهم‌السلام می‌توان بیان کرد، خلاصه کردم در دو مطلب، یکی اینکه وقتی ما سلسلۀ نبوت‌های تاریخ را از اول تا آخر ملاحظه می‌کنیم، می‌بینیم که مجموعاً این معلمین بشر، موفق و کامیاب شدند. درست است که بعضی از اینها در اثنای دعوت یا …

حق بودن وعدهٔ خدا به پیروزی پیامبران

﴿فَاصبِر﴾، بعد که این مطلب تمام می‌شود، به پیغمبر خاتم خطاب می‌کند، می‌فرماید که ﴿فَاصبِر﴾ پس حالا تو هم صبر کن، استقامت کن، با انگیزه‌های انحطاط‌آفرین مقاومت کن. ﴿اِنَّ وَعدَ اللهِ حَقٌ﴾ بی‌گمان وعدۀ خدا حق است. این وعده‌ای که خدا داده، گفته شما پیروز خواهید شد، آن وعده‌ای که در سورۀ صافات بود، ﴿وَ لَقَد سَبَقَت كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا المُرسلينَ **﴿إِنَّهُم لَهُمُ المَنصُورونَ﴾،**، و همچنین وعده‌های دیگری که در قرآن هست؛ اینها حق است، اینها درست است. مسلّم تو پیروز خواهی شد ای پیغمبر، برطبق وعدۀ خدایی؛ اما شرطش صبر است. ﴿فَاصبِر﴾ باید صبر کنی، باید مقاومت و استقامت کنی، باید از راه این ستیزۀ مقدسی که در پیش گرفته‌ای برنگردی.

به سرمنزل رسیدن بار رسالت خدا به دست قومی دیگر در صورت روی‌گردانی مؤمنان

… داخلی دقت کنید. ﴿يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا﴾ ای کسانی که ایمان آوردید، ﴿مَن يَرتَدَّ مِنكُم عَن ديِهِ﴾ اگر شما از دین خود باز بگردید، اگر این بار رسالت و مسئولیتی را که با ایمان به خدا پذیرفته بودید، از دوشتان روی زمین بگذارید و آن را به سرمنزل نرسانید؛ خیال نکنید که این بار به سرمنزل نخواهد رسید؛ تصور باطلی خواهد بود این خیال؛ نه، این بارِ خدا به سرمنزل خواهد رسید، منتها سعادتش را کسِ دیگری خواهد برد، جمعیت دیگری این افتخار نصیبشان خواهد شد که این بار را به منزل برسانند.

اعتقاد به صادق و قاطع بودن وعدهٔ الهی

یکی‌ از آن دو شرط، شرط ذهنی‌ است. شرط ذهنی چیست؟ شرط ذهنی این است که شما اعتماد داشته باشید به صدق وعده‌ی الهی؛ وَ مَن اَصدَقُ مِنَ اللهِ قیلاً؛[4] این را معتقد باشید. معتقد باشیم که وعده‌ی الهی، وعده‌ی صادق و قاطع است؛ این جزو زمینه‌های ذهنیِ توکّل است؛ [اگر] این نباشد، توکّل پیدا نمیشود. لذا شما ملاحظه میکنید که خدای متعال مذمّت میکند کسانی را که به خدا سوءظن دارند: اَلظّانّینَ بِاللهِ ظَنَّ السَّوءِ عَلَیهِم دائِرَةُ السَّوءِ وَ غَضِبَ اللهُ عَلَیهِم وَ لَعَنَهُم وَ …

تحقق وعدهٔ الهی با انجام سهم انسان

… که اگر وارد میدان شدیم، خدای متعال ما را کمک خواهد کرد؛ ثانیاً وارد میدان بشویم: فَاِذا دَخَلتُموهُ فَاِنَّکُم غالِبون؛[13] خدای متعال به اصحاب موسیٰ فرمود: باید بروید داخل این شهر؛ اگر وارد شدید، «فَاِنَّکُم غالِبون»؛ امّا وارد نشدند، غلبه هم پیدا نکردند. اگر آن بخشی را که به عهده‌ی شما است انجام دادید، مطمئنّاً به آن نتیجه خواهید رسید و خدای متعال آن وعده را عمل خواهد کرد.

به ارث بردن زمین به دست بندگان صالح

شما در ماه رمضان به سوی صلاح سیر میکنید، میشوید عبد صالح. خدای متعال در دنیا هم به عبد صالح وعده داده است که «اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادیَ الصّالِحون»؛[4] این اجر دنیوی عبد صالح است. در آخرت هم «مَعَ الَّذینَ اَنعَمَ اللهُ عَلَیهِم مِنَ النَّبییّنَ وَ الصِّدّیقینَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصّالِحینَ وَ حَسُنَ اُولئِکَ رَفیقاً»؛[5] آنجا هم عبد صالح در ردیف پیامبران است، در ردیف صدّیقین است، در ردیف شهدا است. ماه رمضان یک چنین قدرتی دارد، یک چنین …

یقین به تحقق وعدهٔ الهی

ما به آینده کاملاً امیدواریم، به وعده‌ی الهی یقین داریم که وعده‌ی الهی ان‌شاءالله تحقّق پیدا خواهد کرد، و به آنچه وظیفه‌ی خودمان بدانیم ان‌شاءالله عمل خواهیم کرد.

صدق وعدهٔ یاری خدا به یاری‌کنندگانش و پیروزی نهایی فلسطینیان

نامه‌ی برادرانه‌ی جنابعالی را دریافت کردم. جهاد بزرگ و پیروز شما برادران فلسطینی، چشم دوستدارانتان در سراسر جهان را روشن کرد. دلهای ما در صحنه‌ی مبارزات شما حاضر و دعای ما برای دوام و استمرار پیروزیهای شما، دائم است. وعده‌ی الهی راست است که فرمود: وَ لَیَنصُرَنَّ اللهُ مَن یَنصُرُه، و شما پیروزی نهائی را خواهید دید ان‌شاءالله و بحوله و قوّته.

باطل شدن کید دشمن با ایفای نقش همگان، مصداقی از وعدهٔ الهی

همه -دولتمردان، روشنفکران، عالمان دینی، احزاب و گروه‌ها، جوانان غیور و دیگر قشرها- باید جایگاه خود در این حرکت سراسری را بیابیم و نقش ایفا کنیم. این است آن چیزی که کید دشمن را باطل میکند و برای این وعده‌ی الهی: اَم یُریدونَ کَیدًا فَالَّذینَ کَفَروا هُمُ المَکیدون[1] ، مصداقی آخرالزّمانی به وجود می‌آورد؛ وَ اللهُ غالِبٌ عَلی اَمرِه؛ وَلٰکِنَّ اَکثَرَ النّاسِ لا یَعـلَمونَ[2] .

اعتماد به وعده‌های قرآنی رمز استواری گام ملت

… ایران به هدایت و رهبری امام خمینی کبیر، با چنین شوقی قدم در راه گذاشتیم و موفّق شدیم. ادعا نمیکنیم که توانسته‌ایم آنچه را که می‌شناسیم و دوست میداریم یکسره تحقّق بخشیم، ولی ادّعا میکنیم که در این راه بسی پیش رفته و موانع بسیاری را از سرِ راه برداشته‌ایم. به برکت اعتماد به وعده‌های قرآنی، گام ما استوار مانده است. بزرگ‌ترین شیطان راهزن و غدّار این زمان یعنی رژیم آمریکا، نتوانسته است ما را بترساند یا مغلوب مکر و فریب خود کند یا جلو پیشرفت مادّی و معنوی ما را بگیرد.