ارتش و سپاه دو برادر و هشدار دربارهٔ تفرقهافکنی دشمن
… در کنار سیاستمدارانِ خوب، سردارانِ خوب باید باشند. البتّه سیاستمدار به کار خود برسد، سردار هم به کار خود؛ در کار هم دخالت هم نکنند؛ اگر کردند، فساد به وجود خواهد آمد؛ همچنان که میبینیم در بعضى از کشورها که در کار هم دخالت کردهاند، فساد به وجود آمده. من با امید فراوان به شما نگاه میکنم.یک نکتهی دیگر را هم تذکّر بدهم: ارتش و سپاه دو برادر هستند، دو برادرِ تنى؛ هر دو فرزندان این انقلاب و این آبوخاک و این کشور و این ملّتند؛ مبادا دشمن بتواند از جهالتها استفاده کند و بین دو برادر را نقار[2] بیندازد. امروز بحمدالله خوب است. این سرودى را که شما خواندید،[3] من خیلى میپسندم. همینجور و با همین روحیه همیشه عمل کنید.[4]
لزوم از بین بردن تنافر میان ارتش و سپاه به سفارش امام
و نکتهی آخر -چون وقت اذان است، من دیگر بیش از این نباید ادامه بدهم- این است که سعى کنید این حالت عدم تفاهم و این روحیهی تنافرى[7] که بین این دو سازمان نظامى -ارتش و سپاه- هست، تا آنجایى که میتوانید از بین ببرید. شما دیدید در فرمایشات امام که چقدر امام (رضوان الله تعالى علیه) روى این مسئله -بخصوص بین سپاه و ارتش- تکیه میکرد: روى وحدت، روى تفاهم، روى محبّت.[8] من خیال میکنم لازمهی وفادارى به آن بزرگوار این است: شماها که در سطوح بالا هستید و حرفتان در جمع کثیرى از برادران سپاه نفوذ دارد سعى کنید این روحیهی تنافر را یکجانبه از طرف خودتان -[اینکه] آنها چهکار خواهند کرد یک بحث دیگر است- کم کنید بلکه از بین ببرید و تبدیلش کنید به روحیهی محبّت. و بالاخره اگر چنانچه محبّت باشد، کارایى به حدّ کمال خواهد رسید و اگر محبّت نباشد و تنافر باشد، نه.البتّه خداى متعال به شما کمک خواهد کرد. شما حقّاً و انصافاً برادران خوبى هستید. شماها مظهر فداکارى و صفا و صدق براى انقلاب هستید و این را در سختترین جاها و مراکز نشان دادید و به منصّهی[9] ظهور درآوردید. حقیقتاً کمتر میدان امتحانى به این عظمت وجود داشته.
نقد ترجیح اهداف سازمانی و دریغ امکانات از یگانهای دیگر
… یک مجموعه نسبت به مجموعهی همجوار خودش صمیمیّت نداشته باشد، زود آشکار خواهد شد و تناقضها در عمل، درگیریها، اصطکاکها آشکار خواهد شد. دو سازمان نسبت به هم صمیمیّت داشته باشند؛ برادرى داشته باشند؛ به هم کمک کنند، هدف را بالاتر از اهداف سازمانى قرار بدهند. متأسّفانه این هدفهاى سازمانى و حتّى کوچکتر از سازمانى، وجود دارد. [اگر] الان به یکى از لشکرها -چه لشکر ارتش، چه لشکر سپاه- بگویند شما ده بیست تانک یا یک مقدار وسایل و تجهیزات و آشپزخانه و فلان را [موقّتاً] بدهید به آن لشکر دیگر یا اصلاً بدهید مال خودشان، خواهید دید که از همهی امکانات استفاده میکنند براى ندادن! درحالیکه آن لشکر هم بنا است بجنگد. گاهى هم آن لشکر ندارد و احتیاج دارد، و این زیادى هم دارد؛ [امّا] نمیدهند! این یک چیز [رایجى است]؛ البتّه مخصوص شما هم نیست، در دستگاههاى غیرنظامى هم همینجور است. باید با این روحیه مبارزه کرد. چه کسى مبارزه کند؟ اوّل …