قبل از انقلاب، کشور از لحاظ سیاسی وابسته بود؛ یعنی حکومت، چه خود محمدرضا، چه دستگاههای گوناگون، مطیع آمریکا بودند؛ منتظر اشارهی آمریکا بودند. باز شواهد فراوان است. آدمی پا میشود از اینجا میرود آمریکا - دکتر امینی - برای اینکه آمریکائیها را قانع کند که بشود نخستوزیر در ایران. آمد، شد نخستوزیر! بعد از یکی دو سال، شاه که با او مخالف بود، بلند شد رفت آمریکا، آمریکائیها را قانع کرد که او را از نخستوزیری عزل کند. آمد او را از نخستوزیری عزل کرد! این، وضع مملکت ما بود. برای انتخاب نخستوزیر، شاه مملکت، رئیس کشور محتاج موافقت و رضایت آمریکا بود! در بسیاری از مسائل، شاه سفیر آمریکا و سفیر انگلیس را به کاخ خود دعوت میکرد تا تصمیمی را که میخواهد بگیرد، با آنها در میان بگذارد! اگر آنها مخالف بودند، تصمیم عملی نمیشد. وابستگی سیاسی یعنی این. مطیع آمریکا بودند؛ قبل از دورهی آمریکا هم مطیع انگلیس. رضاخان را انگلیسیها خودشان آوردند سرکار؛ وقتی دیدند دیگر به دردشان نمیخورد، خودشان از حکومت عزلش کردند، از کشور بیرونش کردند، پسرش را آوردند سر کار. این قبل از انقلاب بود.وابستگی سیاسی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
پیروی سیاست و تصمیمهای کشورها از قدرتهای خارجی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعى از اصناف و روستاییان— ۱۳۶۸/۰۴/۱۴
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۶۱۳۶۸۱۳۹۶
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
تسلیم کشورهای انقلابی پس از جنگ جهانی دوم به بلوک شرق
یکى از بهترین کارها همان کار بود؛ حالا چرا؟ براى خاطر اینکه در دنیا، عمدتاً بعد از جنگ بینالملل دوّم، خیلى انقلاب در سرتاسر عالم به وقوع پیوست؛ در آفریقا، در آسیا، در اروپا؛ خیلى کشورها حکومتهاى خودشان را از دست دادند. این کشورها دو جور بودند: بعضى از اینها کشورهایى بودند که خودشان را دربست تسلیم کردند به بلوک شرق به روسها یا بعدها به چینىها و شدند وابستهى آنها. ما دیدیم در دوران این پانزده سال جمهورى اسلامى که خداى متعال فرصت داد که خیلى از رجال دنیا را از نزدیک ببینیم، دیدیم حتّى عقلایشان، مدبّرینشان، بیچارهها اینجور باورشان آمده بود که باید وابستهى به آن تشکیلات شرق باشند، و این آیندهى عجیب و غریبى را که دو سال پیش اتّفاق افتاد،[8] اصلاً احتمال نمیدادند. یک عدّه که اینجور شدند و رفتند زیر چتر کمونیستها و بلوک شرق و شدند جزو یک خانوادهاى، آن هم عضو درجهى دو آن خانواده، نه عضو درجهى یک. یک دسته اینها بودند. خب، انقلابهاى اینها و زحمات مردمشان واقعاً هدر رفت؛ آنهمه فداکارىهاى مردم، درحقیقت ضایع و باطل شد.