سالهای متمادی این کشورهای عربی -و پشت سرشان امریکا- به او تجهیزات دادند؛ نه برای اینکه ما کار خلافی کرده بودیم. شنیدم در گوشه و کنار بعضی از افراد بهانهگیر، بیخودی میگویند که چرا باید جمهوری اسلامی کاری کند که به او حمله کنند! ما واقعاً کاری نکرده بودیم. گناه کبیرهی ما(!) این بود که رژیم استبدادی سلطنت را سرنگون کرده بودیم، بعد هم نخواستیم وابسته شویم. آقایانی که اوّلِ انقلاب در رأس کار بودند، عقیدهشان این بود که باید از اقمار امریکا شد؛ چارهای هم جز این نیست! البته الان ابایی هم ندارند که این کار را بکنند؛ ولی آن زمانها از بعضی از مذاکراتشان -که خیلی هم صریح در این زمینهها حرف نمیزدند- معلوم میشد عقیدهشان این است که تا با امریکا پیوند نکنیم، کار مملکت نمیگذرد! با امریکا پیوند کردن یعنی چه؟ یعنی جای پای امریکا را باز کردن در داخل کشور و دنبال همان سلطه و همان نفوذ بودن؛ روز اوّل کم، روز دوم بیشتر و به ترتیب بیشتر؛ یعنی مملکت را مجدّداً به دست امریکاییها دادن. ما واقعاً چرا انقلاب کردیم؟ چرا این قدر آدم کشته شدند؟ بنابراین، ما گناهی نکرده بودیم که بگوییم بهخاطر گناه ما بود که عراق به ما حمله کرد؛ بلکه بهخاطر اینکه یک حکومت اسلامی بود، یک حکومت مستقل بود و موج بیداری در دنیای اسلام پیچید -در خود عراق؛ در کشورهای عربی، در کشورهای اسلامی- همهی اینها احساس کردند که وقتی بیداری اسلامی آمد، ممکن است دامن آنها را هم بگیرد؛ لذا متّحد شدند. به عبارت دیگر، بهخاطر یک نقطهی قوّت در ما بود که به ما حمله کردند، نه به خاطر یک نقطهی ضعف در آنها. بعد هم هشت سال فشار آوردند و همهی این توان عظیم را به خرج دادند، اما نتوانستند یک وجب از خاک ایران را از ما بگیرند. آنها میخواستند حداقل همهی خوزستان را ببرند. البته آنها میگفتند تا تهران میرویم؛ اما اگر فقط همان خوزستان را هم میبردند، برایشان کافی بود. آیا این چیز کمی است!؟وابستگی به آمریکا
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
پیوند و تکیهٔ کشورها به آمریکا و پیامدهای آن برای آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعی از کارگران و معلّمان سراسر کشور به مناسبت روز جهانى کارگر و روز معلّم— ۱۳۶۹/۰۲/۱۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۷۱۳۶۹۱۳۷۷
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
خیر نرساندن آمریکا به کشورهای وابسته و غارت آنها با اعتبار و وام و سلاح
… اهانت به آمریکا در آن کشورها داده نمیشود؛ [امّا] آمریکا براى آن کشورها چه کار کرد؟ کدام مشکل آنها را برطرف کرد؟ کدام نقطهى کور زندگى آنها را باز کرد؟ کدام ثروت را روى سرشان ریخت؟ کدام خیر را به طرف آنها سرازیر کرد؟ چرا مرعوب میشوید نسبت به اقتدارات آمریکا؟ بعکس، به آن کشورهایى که درِ خانه را روى این دزد خائن باز گذاشتند، وارد شد، هر چه بود برد. اگر اعتبارى داد، براى این داد که با آن اعتبار بروند در بازارهاى خود او و دولّاپهنا قیمت را حساب کنند، جنس بخرند تا کارخانههایش بچرخد؛ اگر وام داد، براى این داد که با آن وام بروند محصولات خودش را یا همپیمانانش را بخرند؛ اگر سلاح داد، براى این داد که [در برابر] دشمنان او با این سلاح دفاع کنند، نه دشمنان خودشان؛ نمونهى آن، رژیم گذشتهى ما است.دوستی آمریکا مایهٔ بدبختی و روسیاهی ملتها نه خیر و برکت
… از دهان مردممان نیفتاده، راهها هم روى ما بسته نبوده. اگر ما تلاش کردهایم، اگر ما همّت کردهایم، توانستهایم راه خودمان را باز کنیم. مگر دنیا مال آمریکا است؟ این زورگوهاى قلدرِ متکبّرِ فاسدِ مدّعى که ادّعاى مالکیّت دنیا را میکنند، چه کسى هستند؟ غلط میکنند! نه از آن طرف، اگر اینها با کسى دوست بودند، خیرات و برکات بر سر آن ملّت نازل خواهد شد؛ نه آقا، اینها با کسى که دوستند، مایهى بدبختى و روسیاهى آن ملّت میشوند. این مسئلهى مرعوب شدن.