هیئت رزمندگان یک پدیدهی مبارکی است؛ نَفْس اینکه رزمندگان ما هیئت عزاداری تشکیل بدهند -محور و نقطهی ثقل اصلی هم عزاداری عاشورا است؛ بقیّهای که فرمودید، اینها حواشی لازم و خوبی است، امّا آن نقطهی ثقل، احیای عاشورا، زنده نگهداشتن عاشورا و عمقیابی ژرفای حادثهی عاشورا است- چیز بسیار مبارک و مهمّی است.
مبارک بودن انتساب هیئت عزاداری به رزمندگان و لزوم حفظ آن
… باشد که همان مبارزین و رزمندگان و مجاهدین هستند، میتواند احساس امنیّت بکند؛ والّا اگر این را نداشته باشد، مثل بدنی است که در درون خودش آن گلبولهای سفید را که مثلاً مأمور به مواجهه هستند، نداشته باشد؛ انواع و اقسام بیماریها بر این جامعه ممکن است عارض بشود. اینکه این مجموعه بیایند برای مسئلهی عاشورا و مسئلهی عزاداری حسینبنعلی (علیهمالسّلام) تلاش بکنند و کار کنند و آن را گرم و گرامی و زنده بدارند، این خیلی کار مناسب و لازمی است. بنابراین نَفْس این انتساب، یعنی انتساب هیئت عزاداری به رزمندگان، چیز مبارکی است، چیز خیلی خوبی است، این را رها نکنید و هر چه میتوانید حفظ کنید و نگه دارید.
نخستین مجموعهای که هیئت را، که عرفاً نماد بینظمی است، منظم کرد
نکتهی دیگر این است که اسم هیئت در آن تبادر عرفی، [به معنی] بینظمی است؛ میگویند فلانی هیئتی عمل میکند، یعنی بینظم عمل میکند. تقریباً میشود گفت شما اوّلین کسانی هستید که آمدید این مجموعهای را که گویا طبیعتش طبیعت "بینظمی" است، تحت نظم درآورید؛ این خیلی چیز خوبی است.
ظرفیت هیئت برای ارتقای معارف دینی مخاطبان و لزوم هدایت آن
به هر حال کار کارِ بزرگی است، کار مهمّی است؛ و شایستهترین مجموعههایی که میتوانند برای امام حسین عزاداری کنند، واقعاً همین مجاهدین فیسبیلاللهاند، همین رزمندگانند، همین جوانها هستند؛ و شما این را قدر بدانید و این را هدایت کنید؛ هدایت کنید. این میتواند یک چشمهی خورشید و چشمهی نوری باشد برای اِشعاع در مغزها و در فکرها و در دلهای مخاطبین که بتواند اینها را از لحاظ معارف اسلامی و معارف دینی بالا ببرد.