آنچه که در کار حوزهی هنری مهم است - و البته همهی برادران و خواهران به این نکته متوجهند، و آقای زم هم الان در بیاناتشان اشاره کردند و گفتند و درست هم هست - این است که مرزبندیها در حوزه حفظ شود. یعنی باید ببینید شما برای چه این حوزه را تشکیل دادهاید؟ برای چه آنجا جهاد و مبارزه و تلاش میکنید و با کمبودهایی که اشاره شد میسازید؟ در آنجا برادرانی هستند که با نهایت دشواری - که در آثارشان هم منعکس میشود و آدم میفهمد - کار سختی را با دلخوشی انجام میدهند. شما چرا آنجا هستید؟ چرا این مجموعه تشکیل شده است؟ جز این است که شما مرزبانی میکنید؟ شما مرزی به وجود آوردید و این مرز را میخواهید حفظ کنید. میخواهید نگذارید که هنر، وابسته به جناح زر و زور استکبار و آلوده به انواع ابتلائات بشری و حیوانی، بر ذهنیت مردم جامعهی شما مسلط شود. آن هدفهایی را که امروز در بسیاری از جاها دنبال میشود، نمیخواهید دنبال کنید. این را میخواهید دیگر! «هنر اسلامی» که ما میگوییم یعنی چه؟ یعنی اینکه هنری با محتوا، با هدفها و غایات و آرمانهای اسلامی به وجود آید تا در مقابل هنری که انسانها را گمراه میکند؛ جوانان را گمراه میکند؛ بشر را سرگرم به امور غیر واقعی و دروغ میکند؛ انسان را از آن آرمانها و کمال مطلوبهای خودش - که باید به آن سمت حرکت کند - باز میدارد؛ در صحنهی عملی، کمک به ظلمهی عالم میکند؛ از مظلومین عالم هرگز دفاعی نمیکند و در خدمت زر و زور استکبار است، بایستد و نگذارد که آن هنر بر ذهنیت مردم تسلط پیدا کند. ما که جز این هدف دیگری نداریم.هنر دینی
نامهای دیگر: هنر اسلامی، هنر و دین
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
هنری که معارف و آرمانهای دین را بیان میکند و رابطهٔ هنر با دین.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعى از مدیران، نویسندگان و هنرمندان حوزهی هنرى سازمان تبلیغات اسلامى— ۱۳۶۸/۰۸/۲۱
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۳۱۳۶۸۱۳۹۳
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
نکته دیگری که آن را یادداشت کردهام و در بیانات آقایان هم مطرح شده بود، بحث هنر دینی است. من میخواهم این را عرض کنم که هنر دینی بههیچوجه به معنای قشریگری و تظاهر ریاکارانهی دینی نیست و این هنر لزوماً با واژگان دینی به وجود نمیآید. ای بسا هنری صددرصد دینی باشد، اما در آن از واژگان عرفی و غیردینی استفاده شده باشد. نباید تصوّر کرد که هنر دینی آن است که حتماً یک داستان دینی را به تصویر بکشد یا از یک مقوله دینی - مثلاً روحانیت و غیره - صحبت کند. هنر دینی آن است که بتواند معارفی را که همه ادیان - و بیش از همه، دین مبین اسلام - به نشر آن در بین انسانها همت گماشتهاند و جانهای پاکی در راه نشر این حقایق نثار شده است، نشر دهد، جاودانه کند و در ذهنها ماندگار سازد. این معارف، معارف بلند دینی است. اینها حقایقی است که همه پیامبران الهی برای آوردن آنها به میان زندگی بشر، بارهای سنگینی را تحمّل کردند. نمیشود ما اینجا بنشینیم و تلاشهای زبدهترین انسانهای عالم را - که مصلحان و پیامبران و مجاهدان راه خدا بودند - تخطئه کنیم و نسبت به آن بیتفاوت بگذریم. هنر دینی این معارف را منتشر میکند؛ هنر دینی عدالت را در جامعه به صورت یک ارزش معرفی میکند؛ ولو شما هیچ اسمی از دین و هیچ آیهای از قرآن و هیچ حدیثی در باب عدالت در خلال هنرتان نیاورید. مثلاً هیچ لزومی ندارد که در محاورات سینمایی یا در تئاتر، نام و یا شکلی که نماد دین است، وجود داشته باشد تا حتماً دینی باشد؛ نه. شما میتوانید در باب عدالت، رساترین سخن را در هنرهای نمایشی بیاورید. در این صورت به هنر دینی توجّه کردهاید.هنر دینی را نباید با هنر قشری و تحجّرگرا - و به تعبیر دوستمان، پیروی از روشهای فلان مجموعه جاهل و نادان - اشتباه کرد. بیخود به خودتان تهمت نزنید. هنر دینی عبارت است از هنری که بتواند مجسّم کننده و ارائه کننده آرمانهای دین اسلام - که البته برترین آرمانهای ادیان الهی است - باشد. این آرمانها همان چیزهایی است که سعادت انسان، حقوق معنوی انسان، اعتلای انسان، تقوا و پرهیزگاری انسان و عدالت جامعه انسانی را تأمین میکند.شاهدها (۲ پاراگراف)
نبود جریان اصیل اسلامی در ادبیات و هنر امروز کشور
… اوایل انقلاب هنرمندهاى تربیتشدهى آن دستگاه که اصلاً آنجورى بودند، یک عدّهاى قهر کردند، یک عدّهاى رفتند، یک عدّهاى از ترس مخفى شدند، یک عدّهاى از این کارها کردند، بعد هم بتدریج همانها برگشتند با یک ظواهرى از حال و هواى هنرى و ادبیّاتى و مانند اینها. لذاست که الان شما نگاه میکنید واقعاً در فضاى فرهنگى کشور آن چیزى که بتوان آن را یک جریان اصیل اسلامى در زمینهى ادبیّات و هنر پیدا کرد، شما پیدا نمیکنید. گوشهکنار چیزهایى هست؛ بله، شما دفتر ادبیّات مقاومت دارید؛ یعنى حوزهى هنرى یک بخشى میتواند باشد امّا حوزهى هنرى که همهى جامعه نیست. اگر همهى دستگاههاى هنرى هم اینجورى بودند که شماها هستید، باز همهى جامعه نبودند؛ چون میدانید صحنهى فرهنگ، قلمروى فرهنگ …لزوم انس و تدبر برای ترویجدهندگان ادبیات و هنر اسلامی
چه میفهمد از این ابیات؟ مگر میشود اینها را همینجورى فهمید؟ یک ترجمهاى انسان میفهمد؛ انسان آن حکمت را نمینوشد، مگر اینکه در فضا قرار بگیرد، اُنس پیدا کند، تدبّر پیدا کند؛ و اینها لازم است براى کسانى که میخواهند امروز ادبیّات اسلام را و هنر اسلامى را و هنر ایرانى را [ترویج کنند]؛ که البتّه اوّل تا آخر، اسلامى است و غیر اسلامى چیزى ندارد؛ هر چه هم بعضىها تلاش میکنند، نمیتوانند؛ بالاخره از هر طرف میروند، باز میرسند به اسلام و بخصوص به قرآن و مانند اینها. این، آن چیزى است که من در مورد کارهاى این مجموعههاى تحقیقى و هنرى شما حس میکنم.