امروز دوران آن توطئهها تمام شده است. توطئه هست؛ اما دیگر بختی ندارد. دو برادر، دو بازوی قدرتمند و نیرومند - یعنی ارتش و سپاه - با حدود و مأموریتهای کاملاً مشخص و جدا، هر کدام کار خود را دارند. مأموریت ارتش مشخّص و تعریف شده است؛ مأموریت سپاه هم مرزبندی و معلوم شده است. هر دو به همدیگر احتیاج دارند؛ هیچکدام از هم بینیاز نیستند و هر کدام هم کار خود را دارند. به تعبیر بهتری که با تعبیرات قرآنی بیشتر همخوان است، دو مسابقه دهنده در راه خدا به سمت مغفرت و رحمت الهی هستند. «و سابقوا الی مغفرةٍ من ربّکم[1] »؛ «به سمت مغفرت و رحمت الهی مسابقه بدهید.» یکی یک قدم …
لزوم افزایش روزافزون برادری ارتش و سپاه
… این ایمان به شدّت بیمناکند. این را حفظ کنید. هر چه میتوانید در میدان دین و اسلام و توجّه به خدا و حرکت برای مردم و مفید بودن برای کشور و انقلاب، کوشش کنید. این، تلاشی است که هدر نخواهد رفت و محصولش را در ارتش و کشور و بالاتر از همه پیش خدای متعال خواهید دید. توجّه کنید که ارتش و سپاه دو سازمانند، اما دو برادر هستند. مراقب باشید این برادری روز به روز بیشتر شود. این نکته مهمّی است.
یادگیری متقابل ابتکارها برای ارتقای کیفیت سازمان
این، همان رقابت خوب و مثبت است. بنده ارتش و سپاه را به این مسابقه مثبت توصیه میکنم. ببینید که آنها چه ابتکار عملی را در بهتر اداره کردن سازمانشان و در کارآمد کردن و کیفیّت بهتر دادن به آن بهکار بستند؛ شما هم بروید آن را با شکل بهتری بهکار ببندید. آنها ببینند شما چه تدبیری برای کیفیّت بهتر دادن به کارتان اندیشیدهاید و بروند آن را از شما یاد بگیرند و با شکل بهتری انجام دهند. این، روش اسلامی است که قرآن قبول دارد، تأیید میکند و بر آن صحّه میگذارد.