… این اتّفاق افتاد، امّا این نمادین است؛ خب حضرت زهرا میتوانست آنجا بگوید که بروید مسجد پیغمبر، آنجا حکومت اسلامی است دیگر -حالا هم بعضیها میگویند که چرا گداپروری میکنید، خب حکومت اسلامی است و باید انجام بدهد- نه، وظیفهی حکومت، وظیفهی جامعه را نفی نمیکند. انسانها در جامعه موظّفند که به معنای واقعی کلمه به یکدیگر کمک بکنند؛ هم کمک مالی، هم کمک فکری، هم کمک آبرویی، انواع و اقسام کمکها باید در جامعه شکل بگیرد؛ این درس فاطمی است، این معرفت فاطمی است.
رعایت همسایه از همهٔ جهات مایهٔ الفت در جامعه
… انسانها است؛ منتها در پیچ و خم این تمدّنهاى دور از فطرت انسانى، این چیزها گم شده است. چند سال در خانهاى زندگى میکند، نمیداند که آن خانهى بغلى کیست، چیست؛ خب، پس چه کسى به نیازها و ضرورتها و اضطرارها و بیچارگىهاى افراد در هنگام بلاها و مشکلات رسیدگى بکند؟ اگر همین یک حکم را شما عمل بکنید، [یعنى] رعایت همسایهتان را بکنید نه فقط از لحاظ مسئلهى اقتصادى و مالى، که البتّه آن هم مهم است، [بلکه] از همهى جهات؛ از جهات انسانى ببینید چه الفتى در جامعه به وجود مىآید، چطور دردهاى مشکلى دوا پیدا میکند. فَاِنَّهُم وَصیَّةُ نَبیِّکُم؛ این وصیّت پیغمبر است که «مَازَالَ یوصى بِهِم حَتّى ظَنَنّا اَنَّهُ سَیُوَرِّثُهُم»؛ آنقدر وصیّت همسایه را پیغمبر میکرد که ما خیال میکردیم برایشان ارث معیّن خواهد شد.
سفارش به ارتباط و کمک متقابل و پرهیز از قطع پیوندها
بعد میفرماید: وَ عَلَیکُم بِالتَّواصُلِ وَ التَّباذُل؛ با هم ارتباط داشته باشید، به هم کمک کنید، بذل کنید. وَ ایّاکُم وَ التَّدابُرَ وَ التَّقاطُع؛ به هم پشت نکنید، قطع نکنید پیوندها را. لاَ تَترُکُوا الاَمرَ بِالمَعروفِ وَ النَّهىَ عَنِ المُنکَر؛ امر به معروف و نهى از منکر را هرگز ترک نکنید که اگر ترک کردید، فَیُوَلّى عَلَیکُم اَشرارُکُم؛ آنجایى که نیکى دعوتکننده نداشته باشد، بدى نهىکننده نداشته باشد، خاصیّت این حالت آن است که اشرار بر سر …
وصیت به ارتباط و بذل به یکدیگر و نگسستن پیوندها
بعد میفرماید: «وَ عَلَیکُم بِالتَّواصُلِ وَ التَّباذُلِ» باهم ارتباط داشته باشید، بههم کمک کنید، بذل کنید. «وَ اِیّاکُم وَ التَّدابُرَ وَ التَّقاطُعَ» بههم پشت نکنید، قطع نکنید پیوندها را. «لا تَتَرکُوا الاَمرَ بِالمَعروفِ وَ النَّهیَ عَنِ المُنکَرِ» امربهمعروف و نهیازمنکر را، هرگز ترک نکنید، که اگر ترک کردید، «فَیُوَلَّی عَلَیکُم شِرارُکُم» آنجایی که نیکی، دعوتکننده نداشته باشد، بدی، نهیکننده نداشته باشد، خاصیت این حالت این است که اشرار بر …