رفتن به محتوای اصلی

نگرش تک‌بعدی به اسلام

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

محدود کردن اسلام به یک جنبه مانند معنویات یا احکام فرعی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی : هشدار به روحانیون حوزه نجف نسبت به برداشتهای غلط از احکام اسلام‌— ۱۳۵۶/۰۷/۰۶

سیر زمانی

از ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۸
۱۳۵۶۱۳۵۸

فقط سال ۱۳۵۶همهٔ سال‌ها

نقد محصور کردن اسلام در معنویات یا در احکام فرعی

… آن معانی را- مثلًا- تحصیل کردند، ما عدای خودشان را تخطئه کردند. و در همین اوان و همان عصر، یک دسته دیگری که اشتغال داشتند به امور فقهی و به امور تعبدی، اینها هم تخطئه کردند آنها را: یا حکم الحاد کردند، یا حکم تکفیر کردند، یا هر چه کردند، آنها را تخطئه کردند. و این هر دواش خلاف واقع بوده. اینها محصور کردند اسلام را به احکام فرعیه؛ و آنها هم محصور کرده بودند اسلام را به احکام معنویه، به امور معنویه و به ما فوق الطبیعه. آنها- به خیال خودشان- ما فوق الطبیعه همه جهات هست؛ اینها هم- به خیال خودشان- احکام طبیعت و فقه اسلامی و اینهاست و دیگران همه‌اش بی‌جهت است.

اثر انحصار در یک علم در ناتوانی از درک دیگر جنبه‌ها

… انسان رسید، یعنی بعد از آنکه تمام توجه نفس به آن معانی غیبیه شد و بکلی از این تربیت زمینی غفلت کرد، اینهایی هم که ظاهر در یک مطلبی نیست به نظر او ظاهر می‌آید. به نظر او ظاهرش همین معناست و غیر از این معنا نیست. قضیه خضر و موسی ظاهرش همین معناست که مثلًا کذا. اصلًا وقتی که انسان اشتغال به یک علمی پیدا کرد و منحصر شد به آن و تمام توجهش انحصار به آن پیدا کرد، اصلًا قلب همچو می‌شود که همه‌اش عرفان می‌شود؛ دیگر کار به این ندارد که دنیا هم یک چیزی است و تربیتهای دنیایی یک چیزی است، و عبادات هم یک مطلبی است و عرض می‌کنم که ادعیه هم یک مطلبی است، و اینها هم یک مطلبی. اینها برگشتش به همان معناست و در دلش غیر از این معنا نیست؛ و لهذا آن چیزهایی که بر خلاف اوست اصلًا ادراک نمی‌کند، همه اینها را برمی‌گرداند به آن مطلبی که در پیش خودش مسلّم است.

مصداق ایمان به بعضی از دین و کنار گذاشتن بعضی

… بعضی شان- به فقه و فقها و اعتنا به اخبار و اعتنا به ظواهر قرآن [و] کثیری از احکامی که در قرآن هست، اینها را کار نداشتند؛ رد نمی‌کردند لکن مثل رد کردن بود؛ همان کار نداشتن و بی‌طرف بودن و چی کردن و از آن طرف هم اصحاب اینها را تخطئه کردن و قشری خواندن اینها. این معنایش این بود که ما نُوْمِنُ بِبَعْضٍ[5] و بعضی‌اش را نه، ما کار نداریم یا قبول نداریم.

نهی از جسارت ناآگاهان به فقه و فلسفه و اصحاب آن‌ها

… دارد، کتاب خدا آمده است که انسان را انسان کند و همان طوری که جامعه‌اش را اصلاح بکند، خودش [را] هم کامل کند تا برسد به مرتبه عالی. و نباید آن طایفه به این طایفه تعرض کنند، و این طایفه به آن طایفه. اینها هر کدام مسئله‌ای است خودش مستقل؛ مسئله‌ای است علی‌ حده. تو عقلت نمی‌رسد که مثلًا فقه چیست، چرا به فقه جسارت می‌کنی؟ تو عقلت نمی‌رسد، تو عقلت نمی‌رسد به فلسفه و ما فوق فلسفه، چرا جسارت به اصحابش می‌کنی؟ عقلت نمی‌رسد به آن. این هم که نمی‌تواند بفهمد که این طایفه چی می‌گویند و اینها دنبال چی هستند، این هم، حق اعتراض ندارد. این هم فکرش شاید کوتاه باشد.