لزوم برخورد علمی با حرفهای غلط عرضهشده در قالب فکر نو و علم
… امروز این خصوصیت را نسبت به گذشته دارد که در گذشته جهّال راجع به دین اظهار نظر مىکردند؛ منتها در دایرههاى محدود عامیانه. فرض کنید کسى به نام مبلّغ یا به هر نام دیگر راجع به دین حرفى مىزد؛ دایرهى محدودى و عوامالنّاسى هم بودند که حرف او را مىپذیرفتند. امروز تفاوتش با آن وقت این است که همان حرفهاى غلط نسبت به مبانى اسلامى و علمىِ دینى، عامیانه اما در قالبهاى آرایش شده، در قالب فکر نو، در قالب علم ادا مىشود؛ در حالى که علم نیست؛ در حالى که غلط است و این احتیاج دارد که با آن برخورد علمى شود. برخورد حکومتى جداست؛ همه جا هم حکومتها نباید وارد این مقولهها شوند و نمىشوند و صحیح هم نیست، مؤثّر هم نیست؛ اما میدان علم بایستى در این زمینه فعّال و پُرنشاط باشد.
لزوم برخورد فکری و علمی شجاعانه در میدان مباحثه
به مردم آگاه ضربه مىزند، راه مردم آگاه را مىزند، راه نخبگان را مىزند؛ لذا باید برخورد شود. عرض کردم، برخورد در اینجاها، برخورد فکرى است؛ برخورد علمى است؛ برخورد در میدان مباحثه است؛ شجاعانه. البته بدیهى است که اگر ما توانستیم این فرض را قبول کنیم که پشت سر این کارها انگیزههاى سیاسى وجود دارد، خداى نکرده انگیزههاى خائنانه وجود دارد، انگیزههاى فساد انگیزى وجود دارد، آن وقت باید منتظر بود که اگر شما در میدان علم هم وارد شدید، جنجال کنند؛ آبروریزى …
نقد علمی سخن را میشکافد و رسوایی سخن و گوینده را آشکار میکند
… کفر گفت؛ تکفیر کنیم، چه بکنیم؛ این فایدهاى ندارد. خیلیها هم خوششان مىآید که همین کار بشود؛ تا یک حرفى زده شد، فوراً این را متهمش کنیم به اینکه ضدّ اسلام گفته است، یا ضدّ دین گفته است، یا ضدّ ولایت گفته است؛ فوراً اینها مىچسبند به همین؛ خوششان هم مىآید؛ براى خاطر اینکه از نقد علم برکنار مىمانند. اگر نقد علمى شد، آن وقت حرف شکافته مىشود و رسوایى سخن و صاحبسخن آشکار خواهد شد. این کار باید انجام بگیرد.