دادن ثروت نفتی متعلق به مردم در ازای کالاهای فسادآور
اگر شما وارد بازارهاى کشورهاى فقیرِ منطقهی خودمان -نفتخیز و غیرنفتخیز- بشوید، خواهید دید پروپاگاند[2] و تبلیغات اجناس مصرفىِ زائدِ غیرلازمِ غربى، تمام فضاى زندگى اینها را پُر کرده. آیا بشر به این چیزها احتیاج داشت؟ کشورهاى تولیدکنندهی نفت، ثروت خدادادهی متعلّق به همهی مردم را که باید صرف عمران و آبادى کشورشان بشود دارند میدهند و در مقابل، وسایلى میگیرند که جز براى انحطاط و فساد زندگى، تأثیر دیگرى ندارد. اینها از کجا آمده؟ همهی اینها صادرات فرهنگ غربى است؛ صادرات اروپا و آمریکا به کشورهاى جهان سوّم است.
رسیدن برخی کشورها به سطح خوب بدون درآمد نفت با تکیه بر نیروی انسانی
… و ماهر را صادر میکنند. یعنى نه اینکه کشور خودشان سرریز شده و بینیاز شده، نه، [بلکه] کشور آنها از جهات دیگر آمادهی قبول این همه متخصّص نیست؛ یعنى وضع اقتصادیشان جورى نیست که این همه متخصّص را بتوانند مصرف کنند؛ این است که به کشورهاى دیگر صادر میکنند. و همین نیروى انسانى است که آنها را علیرغم نداشتن درآمدهاى کلانى مثل نفت و امثاله -که بحمدالله ما از آنها برخوردار هستیم- رسانده به سطوح خوب.
دیکتهٔ قدرتها در مقدار، خریدار و قیمت فروش نفت ملتها
… ما است! منافع ملّتها هرجور میشود، بشود؛ پایمال میشود، بشود؛ ناامن میشود، بشود. دنیا این دنیا است؛ قدرتها اینجوریاند، وضع ابرقدرتها و سلطهگران عالم و سرگردنهبگیرهاى بزرگ دنیا اینجورى است. مگر اجازه میدهند یک ملّت، بدون اجازه و بدون رضایت آنها آب بخورد؟ [میگویند:] نفت بفروشید، [امّا] آن مقدارى که ما میگوییم، به کسى که ما میگوییم، به قیمتى که ما میگوییم! مس یا طلا یا الماس یا اورانیوم -در کشورهایى که منابع آنها را دارند- استخراج کنید، به قدرى که ما میگوییم! بفروشید، به قیمتى که ما میگوییم!