قسط و عدل، دومین شاخص نظام نبوی
شاخص دوم، قسط و عدل است. اساس کار بر عدالت و قسط و رساندن هر حقی به حقدار است، بدون هیچ ملاحظه.نظام سیاسی و اجتماعی بنیاننهادهٔ پیامبر اکرم (ص) و خطوط اصلی آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در خطبههای نمازجمعه— ۱۳۷۷/۰۲/۱۸
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
شاخص دوم، قسط و عدل است. اساس کار بر عدالت و قسط و رساندن هر حقی به حقدار است، بدون هیچ ملاحظه.شاخص سوم، علم و معرفت است. در نظام نبوی، پایۀ همهچیز، دانستن، شناختن، آگاهی و بیداری است. کورکورانه کسی را به سمتی حرکت نمیدهند؛ مردم را با آگاهی و معرفت، با قدرتِ تشخیص، به نیروی فعال ـ نه نیروی منفعل ـ بدل میکنند.شاخص چهارم، صفا و اخوت است. درگیریهای برخاستۀ از انگیزههای خرافی، شخصی، سودطلبی، منفعتطلبی در نظام نبوی مبغوض[15] است؛ با آن مبارزه میشود. فضا، فضای صفا و صمیمیت و اخوت و برادری و همدلی است.شاخص پنجم، صلاح اخلاقی و رفتاری است. انسانها را تزکیه میکند، از مفاسد اخلاقی و رذایل اخلاقی، آنها را پیراسته میکند، پاک میکند؛ انسانِ بااخلاق و مُزَکّیٰ[16] میسازد، «وَ یُزَکّیهِم وَ یُعَلِّمُهُمُ الکِتابَ وَ الحِکمَةَ». تزکیه، یکی از آن پایههای اصلی است؛ یعنی روی یکایک افراد، پیغمبر کار …شاخص ششم، اقتدار و عزت است. جامعۀ نبوی و نظام نبوی، توسریخور، وابسته، دنبالهرو، دست حاجت بهسوی اینوآن درازکن نیست؛ عزیز است، مقتدر است، تصمیمگیر است؛ صلاح خود را که شناخت، برای تأمین صلاح خود تلاش میکند، کار میکند، پیش میبرد. پس عزت و اقتدار هم شاخص ششم است.و شاخص هفتم، کار و حرکت و پیشرفتِ دائمی است. توقف در نظام نبوی نیست؛ بهطورمرتب، حرکت است، کار است، پیشرفت است. اتفاق نمیافتد که زمانی بگویند خب دیگر تمام شد؛ حالا بنشینیم بیکاری کنیم! این وجود ندارد. البته این کار، کارِ لذتآور و شادیبخش است؛ کار خستگیآور نیست، کار کسلکننده و ملولکننده و به …… انجام گرفته بخواهیم به یک مجموعۀ پُرکار بدهیم که آن عمل را انجام بدهند، صد سال هم نمیتوانند؛ اینهمه کار، اینهمه تلاش، اینهمه خدمت؛ نمیتوانند انجام بدهند. ما مقایسه میکنیم کارهای امروزمان را با آنچه که پیغمبر انجام داد، ما میفهمیم که پیغمبر چه کرده. خودِ ادارۀ این حکومت و ایجاد این جامعه و ایجاد این الگو، یکی از معجزات پیغمبر است. این خودش یکی از معجزات این پیغمبر است.فرق عنصری[2] و پایهای، میان وضع اجتماعی در حکومت پیغمبر و حکومت علی، این بود که در حکومت پیغمبر، جبهۀ دشمن یک جبهۀ شناختهشده و صریح بود. یعنی در میان گروههایی که با اسلام و پیامبر در آن روز میجنگیدند، هیچ گروهی نبود که با پیغمبر یک شعار مشترک داشته باشد؛..اما در زمان امیرالمؤمنین نه، جبهههایی وجود داشتند که با علی علیهالسلام میجنگیدند و دقیقاً شعارشان شعار علی بود.