رفتن به محتوای اصلی

نصرت الهی

نام‌های دیگر: یاری خدا، نصرت خدا

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

یاری خداوند به مؤمنان و پیروزی آنان در پرتو این یاری.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در خطبه‌های نماز جمعه تهران به مناسبت نیمه شعبان— ۱۳۵۹/۰۴/۰۶

سیر زمانی

از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۴
۱۳۵۹۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

خدای متعال به شما وعده داده است که اگر دین او را و راه او را و هدفهای الهی را یاری کنید، شما را یاری خواهد کرد. یاری خدا به معنی یاری تمام نیروهای موجود در این طبیعت است؛ همه به کمک شما خواهند آمد؛ نیروهای ماوراء طبیعی هم به کمک شما خواهند آمد؛ یاری خواهید شد، پیش خواهید رفت؛ همچنان که امروز پیش رفتید.
البتّه گفتن این حرفها آسان است، عمل کردنش دشوار است؛ لکن راه عمل وجود دارد، راه باز است. عامل اصلی عبارت است از عزم و اراده‌ی ما؛ تصمیم بگیریم؛ بصیرت و عزم دو عامل اصلی است. اوّلاً بصیرت داشته باشیم، دشمن را بشناسیم، دوست را بشناسیم. امروز در کشورهای اسلامی، کشورهایی هستند که مسئولان آن کشورها دچار خطای باصره‌اند؛ نمیتوانند دوست را از دشمن تشخیص بدهند. دشمن را دوست خیال میکنند، دوست را دشمن خیال میکنند؛ خب، انسان ضربه میخورد. یک‌چنین کشوری، با چنین نگاهی، با چنین بینشی، دچار ضربه میشود؛ بصیرت لازم است. قُل هذِه‌ سَبیلی اَدعوا اِلَی اللهِ عَلی‌ بَصیرَةٍ اَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنی.[3] اگر بصیرت وجود داشته باشد، انسان راه را درست بشناسد، آن‌وقت عزم و اراده هم به‌خرج بدهد و نشان بدهد، راه، آسان پیموده خواهد شد؛ نصرت الهی یعنی همین؛ اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم؛ از این واضح‌تر و از این صریح‌تر، چه میشود گفت؟ اِن تَنصُروا اللهَ یَنصُرکُم وَ یُثَبِّت اَقدامَکُم؛[4] نصرت خدا یعنی همین؛ راه خدا را شناختن و پیدا کردن، دنبال آن رفتن، به توطئه‌ی دشمن، به تحمیق دشمن، به تحمیل دشمن تن ندادن. قرآن این را برای ما تأمین میکند.

شاهدها (۳۷۵ پاراگراف)

اعتراف سازمان‌های رسمی به حقانیت ایران مصداق نصرت خدا در پی یاری دین او

این ایّام، ملّت ما یکى از وعده‌هاى الهى را به چشم دید.[3] یکى از مصادیق «اِن تَنصُرُوا اللهَ یَنصُرکُم»،[4] «وَ مَن یَتَّقِ اللهَ یَجعَل لَهُ مَخرَجا، وَ یَرزُقهُ مِن حَیثُ لا یَحتَسِبُ وَ مَن یَتَوَکَّل عَلَی اللهِ فَهُوَ حَسبُه»[5] در همین ایّام که حقانیّت این ملّت مظلوم و شجاع مورد اعتراف سازمانهاى رسمى قرار گرفت، آشکار شد. که کرد این حرکتى را که چنین پیروزى‌اى به دنبال آن بود؟ این نصرت خدا بود که ناشى است از نصرت مردمْ دین خدا را؛ و این وعده‌ى الهى است و راست است؛ ممکن است در زمانى که ما با ذهن محدود خودمان براى تحقّق یک وعده‌اى فرض کردیم، انجام نگیرد، امّا بالاخره انجام میگیرد. چه کسى تصوّر میکرد در این دنیایى که آلوده‌ى به زهر کُشنده‌ى سیاست مغرضانه‌ى ابرقدرت‌ها است، از این سازمان …

جاری بودن نصرت الهی در گرو ثبات‌قدم، تلاش و اخلاص به رغم خواست دشمنان

تا ما ثابت‌قدم باشیم، در راه باشیم، جِدّ و جهد کنیم، اخلاص و دلسوزى داشته باشیم ــ که اصل قضیّه این است ــ بلاشک چشمه‌ى جوشان نصرت الهى به سمت ما جارى است؛ چه دشمنها بخواهند، چه نخواهند؛ چه آمریکا خوشش بیاید، چه بدش بیاید، خواهد شد.

غلبهٔ ارادهٔ خدا بر ارادهٔ شیاطین به شرط فداکاری مؤمنان

… پشیمان کند و هم عبرتى بشود وضع ملّت ایران براى کشورهاى دیگر. جنگ که به راه افتاد، همه‌ى نیروهاى کفر و استکبار عالم ــ یعنى آن نیروهاى قابل توجّه دنیاى کفر و استکبار ــ پشت سر رژیم جنگ‌افروز قرار گرفتند. تصمیم قطعى‌شان این بود که جمهورى اسلامى را نابود کنند؛ [امّا] اراده‌ى خداى متعال غیر از این بود و همیشه همین‌طور است که اراده‌ى خدا بر اراده‌ى شیاطین غالب میشود، امّا یک شرط دارد؛ آن شرط این است که مؤمنین در راه خواستِ خدایى فداکارى کنند.

حمایت خدا، علت نخست مقاومت ملت در حوادث ده سال

خیلى حوادث در این ده سال پیش‌ آمده که براى یک ملّت معمولاً این تعداد حادثه با این کیفیّت در ده سال پیش نمى‌آید. چند علّت داشت که ما توانستیم، یعنى این ملّت توانست این‌جور مقاومت کند: در درجه‌ى اوّل، دست قدرت الهى، حمایت خدا. این شوخى نیست، یک واقعیّت است و امام به این معنا از ته دل اعتقاد داشتند و ما از ایشان مکرّر شنیده بودیم. یک‌وقتى ایشان صریحاً به بنده فرمودند که من از اوّل انقلاب تا حالا یک دست قدرتى را مشاهده میکنم که ما را پیش میبرد و کارها را اصلاح میکند ــ خیلى نزدیک به …

حمایت الهی به سبب فداکاری، خون شهیدان، ایمان، صبر و حضور مردم و مشروط به حفظ آنها

خب، خداى متعال هم هیچ وقت یک ملّتى را بى‌حساب‌وکتاب حمایت نمیکند. این‌جور نیست که ما بگوییم خب، حالا که خدا و قدرت الهى از ما پشتیبانى میکند، پس ما دیگر مسئولیّتى نداشته باشیم، برویم مشغول کار خودمان باشیم؛ نخیر، حمایت الهى و دست قدرت الهى به خاطر فداکارى‌هاى شما بود، به خاطر خون شهیدان بود، به خاطر ایمان مردم بود، به خاطر صبرى بود که ملّت ما از خودشان در مراحل مختلف نشان دادند، به خاطر صدق این ملّت در عشق به اسلام بود ــ این ملّت نسبت به اسلام عاشق صادق هستند ــ به خاطر راهنمایى‌ها و خطّ روشن ارائه‌شده‌ى به‌وسیله‌ى آن مرد بى‌نظیر بود، به خاطر حضور در صحنه بود. اگر اینها را حفظ کردیم، خداى متعال باز هم از ما حمایت خواهد کرد.

پیروزی نهایی راه خدا و نصرت الهی در پی صبر و مقاومت

امّا حقیقت روشن دیگر این است که آنچه بالاخره پیروز خواهد شد، راه خدا است. این را تاریخ بر ما ثابت کرده است و سرگذشت دوران معاصر بشریّت هم این را به اثبات رسانده است. ما صبر میکنیم و مقاومت میکنیم براى خدا و میدانیم که نصرت هم پشت سر این صبر و مقاومت هست: وَ لَیَنصُرَنَّ‌ اللهُ مَن یَنصُرُه.[3]

با خدا بودن شرط یاری خدا و پیشرفت

برادرها! ما باید با خدا باشیم تا خداى متعال به ما کمک کند: مَن کانَ للهِ کانَ‌ اللهُ لَه.[8] اگر براى خدا بودیم و نیّت کردیم و تصمیم گرفتیم و حرکت کردیم، خداى متعال اراده‌اش را در جهت پیشرفت ما قرار خواهد داد، آن وقت همه‌ى قوانین عالم با ما همراه خواهد شد. بدون این، ما مثل یک گروه دیگرى از مردم دنیا خواهیم بود. وقتى انسانى با خدا نیست، وقتى براى خدا کار نمیکند، حالا اسمش ایرانى باشد، چیز دیگرى باشد، اسمش مسلمان باشد، غیر مسلمان باشد، چه تفاوتى میکند؟ چه تضمینى هست که اگر کسى به فرض یک اعتقاد دینى‌اى هم به اسلام …

اطمینان به نصرت الهی با توکل بر خدا و تحکیم پیوند با مردم

ایران اسلامی نمونه‌ای از حرکت عظیم اسلامی است. خداوند متعال به مسلمانان عزّت و شوکت عنایت فرموده و اراده کرده است که اسلام در دنیا زنده شود؛ لذا برای حفظ این نعمت، مسئولیّت بزرگی متوجّه همه‌ی ما است.‌ ما اطمینان داریم که با اتّکال بر خداوند متعال و تحکیم بخشیدن به پیوند با مردم،‌ از نصرت الهی نیز برخوردار خواهیم شد.

برهم خوردن محاسبات جهانی با لطف الهی و مجاهدت مردم

با لطف الهى بر اثر مجاهدتهاى مردم، بر اثر ایمان و اخلاص مردم، تمام محاسبات جهانى به هم خورد. ببینید، کار خدا این است. این را چه کسى کرد؟ این را شما کردید؟ کسى میتواند بگوید این کار را من کردم؟ اصلاً امکان ندارد. این را حرکت مخلصانه و مجاهدانه‌‌‌‌ى عموم کرد. هیچ کس نمیتواند [به خودش نسبت دهد]. کمااینکه پیروزى انقلاب اسلامى را هیچ‌‌‌‌ کس به خودش نسبت [نمیدهد]؛ امام با آن عظمت …

تحقق یاری خدا در برابر ایستادگی همهٔ دنیا مقابل جمهوری اسلامی

خب، همه‌ى دنیا ایستادند در مقابل جمهورى اسلامى، امروز ...... [امّا] «وَ لَیَنصُرَنَّ‌ اللهُ مَن یَنصُرُه»؛ حتماً و محقّقاً خداى متعال نصرت میدهد، یارى میکند آن کسانى را که او را یارى کردند؛ و نصرت داد.

تحقق وعدهٔ نصرت در پی یاری خدا در جبهه، اسارت و صبر ملت

… زنده؛ ملّت هم که دارید مى‌بینید چه جور ملّتى‌اند؛ پیروزى یعنى این. آن دشمنى هم که وجه‌المصالحه‌ى خرده‌حساب‌هاى قدرتها با ما شده بود، حالا مى‌بینید در چه روزى است، در چه وضعى است. دنیا هم که همه نسبت به ما با کمال احترام و تعظیم و تجلیل دارند برخورد میکنند. خب، این وعده‌ى اوّل بود: وَ لَیَنصُرَنَّ‌ اللهُ مَن یَنصُرُه؛ هر که خدا را نصرت کند، خدا او را نصرت میکند. شماها نصرت کردید؛ در میدان جنگ نصرت کردید، در سلّول نصرت کردید با صبرتان، در اردوگاه نصرت کردید با ایستادگى‌تان، در مراجعت نصرت کردید با روحیه‌ى خوبتان، ملّتتان نصرت کردند با آن صبر فوق‌العاده و حضور در همه‌ى میدانهاى خطر.

آزادی اسرا و همهٔ پیشرفت‌ها حاصل تدبیر و ارادهٔ الهی

… آزادگان و اسراى ما. از طرف خانواده‌ها و ملّت هم همین‌جور؛ با اینکه پدرها، مادرها، همسرها، فرزندها سخت میگذراندند امّا براى مسئولین هرگز مشکلى درست نکردند، فشار نیاوردند، میفهمیدند که مسئولین دارند تلاش میکنند تا اسرایشان با سربلندى و با افتخار آزاد بشوند. همین کارى هم که خداى متعال پیش آورد، کمک کرد و شد، کار خدا بود؛ ما هر چه پیشرفت داریم کار خدا است، تدبیر الهى است، اراده‌ى الهى است، ماها هیچ‌کاره‌ایم. البتّه برادران عزیز ما در دولت خیلى زحمت کشیدند، تلاش کردند امّا لطف خدا، اشاره‌ى الهى، اراده‌ى الهى همه‌ى کارها را روبه‌راه کرد و جادّه‌ها را هموار کرد. کار خدا بود؛ بعد از این هم همین‌‌جور [خواهد بود].

پیروزی‌ها در سایهٔ استقامت، توکل و اخلاص و تداوم آن در راه خدا

… در صحنه‌اند؛ این صحنه را حفظ کنید. الحمدلله‌ که خدا دشمنان شما را شکست داد، شما را پیروز کرد و شما را پیروزمندانه به میهن اسلامى برگرداند؛ خانواده‌هاى شما را شاد کرد و قطعاً دل مقدّس و مبارک ولىّ‌عصر [ارواحنا فداه] را خداى متعال شاد کرد با این پیروزى‌ها. این پیروزى‌ها در سایه‌ى استقامت بود، در سایه‌ى مقاومت بود، در سایه‌ى توکّل به خدا بود، در سایه‌ى حرکت در راه خدا بود، در سایه‌ى اخلاص و دلسوزى بود. هر وقت و تا هر زمان که در راه خدا دلسوزانه حرکت کنیم، همین پیروزى‌ها هست. هیچ چیز ما را نمیترساند؛ هیچ چیز ما را از راه خدا منحرف نمیکند؛ هیچ چیز دلهاى ما را مردّد نمیکند در پیمودن این راه؛ خدا هم لطفش را از ما دریغ نکرده است و نخواهد کرد.

کمک خدا به ملت ایران مشروط به در نظر داشتن خدا در کار

البتّه خداى متعال با ما است. در تمام مراحل این دوران یازده سال، خداوند به ما کمک کرده، باز هم کمک خواهد کرد. کمک خدا باز هم شامل حال ملّت ایران خواهد بود؛ در این تردیدى نیست، [امّا] شرط آن این است که خود ما در کارمان خدا را در نظر داشته باشیم؛ مراقبت کنیم؛ یکایک ما، مخصوصاً مسئولین و کسانى که کارى در اختیار آنها است، سعى کنند کار را خوب انجام بدهند، براى خدا انجام بدهند، براى صلاح ملّت انجام بدهند. ما که منتظر امام زمان هستیم، باید در جهتى که حکومت امام زمان (علیه آلاف التّحیّة و الثّناء و عجّل …

یاری خدا به ملت تنها و بی‌پناه در صورت جهاد و برهم خوردن معادلات جهانی

… خیرمقدم و خوشامد عرض میکنم و از خداوند متعال مسئلت میکنم که این اجتماعات را و گفتگوها و تلاشهایى را که همه‌ی شما به آن مشغول هستید، مشمول فضل و رحمت خود قرار بدهد و این تلاشها را برکت ببخشد؛ چون نه‌فقط یک ملّت، بلکه دنیاى اسلام چشم‌انتظار کارهاى شما است. امروز اگرچه در محافل سیاسى و در گفتگوهاى سیاسیّون عالم، مسئله‌ی افغانستان یک مسئله‌ی صرفاً سیاسى و بین‌الدّوَلى[3] است، امّا این قضیّه از نظر ملّتهاى مسلمان یک مسئله‌ی اسلامى است که به سرنوشت دنیاى اسلام و آینده‌ی بین‌الملل اسلامى، ارتباط تام و تمامى دارد.آنچه بحمدا‌لله‌، هم براى همه‌ی مسلمینى که مطّلع و آگاهند از مسائل جارى این منطقه و افغانستان، و هم بخصوص براى ملّت افغانستان و ملّت ایران مایه‌ی خشنودى و خوشحالى است، این است که مبارزات شما پس از سالها رنج و زحمت به یک نتیجه‌ی مقطعى و مرحله‌اى نائل آمد[4] و ثابت شد که یک ملّت ‌-هر چند هم تنها و مستقل و علی‌الظّاهر بی‌پناه باشد- اگر جهاد کرد، خداى متعال به او کمک خواهد کرد و اراده‌ی الهى، معادلات جهانى را به هم خواهد زد؛ و به هم زد.

فضل و عنایت پیوستهٔ خدا به ملت ایران از آغاز قیام

خداوند تعالى را سپاس که خلعت اکرام خود را بر قامت امّت اسلامى ایران پوشانید و او را به صراط مستقیم خود رهنمون شد و از آن هنگام که قیام این ملّت بر اقامه‌ی قسط و وفاى به عهد او آغاز شد، تا امروز لحظه‌اى فضل و عنایت خود را از او دریغ نداشت و مجد و عظمت و عزّت و شوکت اسلام را با عطایاى دائمى خود روزافزون ساخت و دشمنان اسلام را منکوب[2] و مقهور ساخت. هر آن حیله‌اى که اندیشیدند، در اراده‌ی خیرش مستحیل[3] گردانید و هر آن مکرى که ورزیدند و هر آن کیدى که به کار زدند، به آنان برگردانید و تیرهاى بلاى رهاشده‌ی آنان را به سینه‌ی خودشان نشانید و بنیانهاى برافراشته از توطئه‌ی آنان را منهدم ساخت و آنان را اسیر …

صیانت الهی از انقلاب و نظام در برابر آفات و توطئه‌ها در ده سال

سپاس و ستایش خداوند منّان را که با عنایات خاصّه‌ی خود، ملّت بزرگ ایران را در فرازونشیب‌هاى مسیر ده‌ساله‌ی انقلاب راهنمایى و دستگیرى فرمود و با دست قدرتمند خود، انقلاب و نظام اسلامى را از آفات دهر و شرارت شیاطین و فریب مکّاران و دغل‌کاران و دسیسه‌ی منافقان و نفوذ بدخواهان و جمود[2] متحجّران و جاه‌طلبى سیاست‌بازان و وسوسه‌ی خنّاسان مصون داشت و به دعاى حضرت ولی‌ا‌لله‌الاعظم (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) آتش توطئه‌ها را بر این ملّت صالح و رشید، بَرد و سلام فرمود و دشمنان قوی‌پنجه را زبون کرد و روزبه‌روز جلوه‌هاى نصرت خود را با ثبات قدم و رشد و آگاهىِ امّتى بیدار و زنده و نستوه، بر همگان آشکار ساخت. و حمد بی‌پایان پروردگار را که حیات طیّبه‌ی خود را به ملّتى بخشید که حضرت روح‌ا‌لله‌ را چون جان شیرین در خود پذیرا گشت و به هدایت و زعامت او، پرچم اسلام ناب محمّدى (صلّى ا‌لله‌ علیه و آله) و ولایت علوى و حسینى برافراشت؛ چشم جهانیان را در او خیره ساخت و آیات …

نتیجهٔ قهری ایمان، جهاد، اخلاص و عمل صالح

… برایمان مطرح شد امّا از اوّل، ما به فکر بودیم ببینیم چه چیزى تکلیف ما است؛ مبارزه‌ی با رژیم شاه تکلیف ما بود؛ اعتراض به فلان عملِ خلاف آنها تکلیف ما بود؛ ایستادگى در مقابل تحمیل آنها تکلیف ما بود؛ افشاگرى در تسلّط صهیونیست‌ها و اسرائیلی‌ها تکلیف ما بود؛ وهلمّ‌جرّا؛[6] خود خداى متعال این‌جورى پیش آورد.این حقیقت قضیّه است: ایمان بود، جهاد بود، اخلاص بود، عمل صالح بود؛ و نصرت هم نتیجه‌ی قهرى اینها است. خداى متعال اصدق‌القائلین[7] است که فرموده: وَالَّذینَ جّْهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُ‌ـلَنا؛[8] وَ لَیَنصُرَنَّ‌ اللهُ مَن یَن‌ـصُرُه.[9] [در روایات هم داریم] «مَن کانَ لِلهِ کانَ ا‌لله لَه».[10] این آیات و روایات، حقیقت است، بیان واقعیّات است. خب جهادى شد، مبارزه‌اى شد، تلاشى شد، اخلاصى بود، خداى متعال برکت داد، پیروزى به دست آمد، حاکمیّتِ اسلام شد، قرآن عزیز شد، مسلمانها در دنیا اهتزاز[11] معنوى پیدا کردند و احساس کردند که مسلمانى ننگ نیست، افتخار است. قبلاً خیلى از مسلمانها در بسیارى از نقاط …

حمایت خدا از ملت به سبب اخلاص و ایثار و عمل صالح

… را به هم کلاف کنى و آنها را با هم متّحد و متّصل کنى، وَ لـّْکِـنَّ اللهَ اَلَّفَ بَی‌ـنَهُم؛[8] این کار خدا است؛ آن روز هم کار خدا بود، در دوران اوج نهضت هم کار خدا بود، در دوران ده‌ساله‌ی درخشان حیات مبارک امام عزیزمان هم کار خدا بود، امروز هم کار خدا است. و خدا با این ملّت است.اگر شما مردم اخلاص نداشتید، ایثار نداشتید، فداکارى نشان نداده بودید، خدا این‌جور از شما حمایت نمیکرد. این هنر ایمان و عمل صالح است. هر جا ایمان و عمل صالح باشد، لطف خدا هست؛ مَن کانَ لِلهِ کانَ ا‌لله لَه.[9] اینها که دروغ نیست؛ اینها واقعیّات عالم هستى است. وقتى یک ملّتى خودش را در خدمت خدا و اهداف الهى میگذارد، خدا هم تمام نیروهاى عالم طبیعت را در خدمت آن ملّت میگذارد؛ لطف خودش را شامل حال آنها میکند.

ایمان و عمل ملت شرط حمایت و کمک الهی

منتها آن نکته‌اى که من به شما برادران و خواهران عزیز عرض میکنم، این است که دست حمایت الهى بی‌دلیل از ملّتى حمایت نمیکند. علّت اینکه خداى متعال لطفش را شامل حال این ملّت کرده و آنها را هدایت میکند چیست؟ همین ایمان و عملى است که شما دارید، ملّت ایران دارند. ایمان و عمل وقتی‌که در شخصى یا ملّتى به وجود آمد، خدا هم آنها را کمک خواهد کرد؛ و بحمدا‌لله‌ در ملّت ما هست، باز هم باید باشد و بنده مطمئنّم که در آینده هم خواهد بود.نکته‌ی دوّمى که مورد توجّه دوستان و دشمنان ما، هر دو، است ‌-یعنى دشمنان از آن ناراحتند و دوستان نسبت به آن خوشحالند- همین وحدت عمومى قشرها و طبقات مردم و عامّه‌ی مردم است. …

نصرت الهی و ایمان مردم، تنها دو تکیه‌گاه کارهای بزرگ و در طول یکدیگر

… که میشود انسان به آن تکیه کند، فقط دو چیز است ولاغیر؛ به پول نمیشود تکیه کرد؛ به سلاح مدرن نمیشود تکیه کرد؛ به قدرتهاى مادّى نمیشود تکیه کرد؛ به پشتیبانى سیاستها نمیشود تکیه کرد؛ به سیاست‌بازى و سیاست‌کارى و تلاشهاى گوناگون معمولىِ سیاسى نمیشود تکیه کرد؛ آن چیزى که حقیقتاً میتواند مورد تکیه قرار بگیرد و جا دارد که انسان با خیال راحت به آن اعتماد بکند، فقط دو چیز است: یکى کمک الهى و نصرت الهى و دست قدرت پروردگار، یکى [هم] احساس و ایمان عامّه‌ی مردم. این دو حقّاً قابل تکیه است. البتّه این دو در عرض هم نیستند، در طول هم هستند. یعنى اگر تکیه به خدا بود و کمک الهى بود، دلهاى مردم هم کمک خواهد شد.خداى متعال به رسول گرامی‌اش ‌-که بزرگ‌ترین و عظیم‌ترین وظیفه‌ها و بارهاى تکلیف را بر دوش او گذاشته بود که در طول تاریخ بشر، هیچ تکلیفى بزرگ‌تر از تکلیفى که بر پیغمبر اکرم (صلّى ا‌لله‌ علیه و آله و سلّم) متوجّه کرد به احدى متوجّه نکرده بود؛ طبیعت قضیّه هم همین بود که چون پیغمبر بزرگ‌ترین شخصیّت دوران همه‌ی تاریخ است، کار او هم متناسب با شخصیّت او باشد، یعنى هر تکلیفى را که بخواهیم به کسى بدهیم، شخصیّت آن مکلّف را متناسب با شخصیّت تکلیف قرار میدهیم- میفرماید: هُوَ الَّذى اَیَّدَکَ بِنَصرِه وَ …

قطعی بودن یاری و پیروزی مؤمنان از سوی خدا

… الله» یک گروه در راه خدا میجنگد، برای قرآن میجنگد، برای جمهوری اسلامی میجنگد «و اخری کافرة» یک گروه کافر است، برای کفر میجنگد؛ «و الذین کفروا یقاتلون فی سبیل الطاغوت»[2] در راه آمریکا میجنگد، در راه اسرائیل میجنگد، در راه هواها و هوسها و غرورهای خود میجنگد. «و الله یؤید بنصره من یشاء» خداست که پیروز میکند و تأئید میکند آن را که بخواهد و خدا مؤمنان را یاری میکند. «و کان حق علینا نصر المؤمنین» این حق و قطعی است که خدا مؤمنان را پیروز خواهد گردانید.

برخورداری از نصرت و مدد خدا در مواجهه با دشمنان

هفت، و اینکه در مواجهه با دشمن‌ها و دشمنی‌ها از نصرت و مدد خدا برخوردار گردد؛ این‌هم یک شرط دیگر سعادت، خوشبختی و کامیابی‌ست‌. البته مادی به خدا معتقد نیست، اما ما با مادی اسم خدا نمی‌آوریم، می‌گوییم آقا شما در این تلاش مادی‌تان، در این تلاش اجتماعی‌تان، در این جهادتان که دارید انجام می‌دهید، اگر بدانید یک نیرویی فرضاً ماورای نیروی …

وعدهٔ قرآن به برتری و غلبهٔ قاطع مؤمنان بر دشمنان

(یکی از حضار: ﴿وَ اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن كُنتُم مُؤمِنينَ﴾[1]) خیلی خب، این یک آیه‌اش بود، ﴿وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحزَنوا وَ اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن كُنتُم مُؤمِنينَ﴾، بله، این یک آیه است؛ که اگر چنانچه شما مؤمن باشید؛ برترید، دستِ بالاتر، دستِ نیرومندتر در اختیار شماست نسبت به دشمنانتان. آیه‌های متعدد دیگری هست که وعده می‌دهد و مژده می‌دهد به مؤمنین که بر دشمنان و صفوف مخالف خودشان اساساً غلبۀ قاطع پیدا می‌کنند. ﴿كَتَبَ اللهُ لَاَغلِبَنَّ اَنا وَ رُسُل﴾[2]، ﴿وَ اِنَّ جُندَنا لَهُمُ الغالِبونَ﴾[3]. از‌این‌قبیل آیات فراوان است. اینها را در نظر داشته باشید، قرآن را که نگاه می‌کنید، مطالعه می‌کنید، به‌جای اینکه سعی‌تان این باشد که جزء را تمام کنید یا سوره را تمام کنید، …

وعدهٔ یاری پیامبران و پیروزی سپاه خدا به شرط ایمان و صبر

… را هم معنا کردیم در این نوشته‌ها، آن‌هم همین را می‌گوید. ﴿وَ لَقَد سَبَقَت كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا المُرسَلينَ﴾[18] قبلاً فرمان ما برای بندگان مرسل ما، یعنی پیامبران، از پیش گذشته و تمام شده. قبلاً تصمیم مقتضی و لازم را در مورد آنها گرفتیم. آن تصمیم چیست؟ ﴿إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ﴾ یاری‌شدگان آنها هستند. آنها فقط ازطرف ما یاری می‌شوند. ﴿وَ اِنَّ جُندَنا لَهُمُ الغالِبونَ﴾ سپاهیان ما هستند که پیروز می‌گردند. عرض کردم شرطش همان ایمان است و صبر. در میدان‌های پیغمبر، رسول خدا مردم را به صبر فرا می‌خواند. در میدان‌های امیرالمؤمنین، امیرالمؤمنین مردم را به صبر فرا می‌خواند. همیشه می‌گفتند صبر کنید. صبر در میدان جنگ یعنی چه؟ صبر در حال مبارزه یعنی چه؟ یعنی از مبارزه سست نشدن، یعنی تلاش را تمام نکردن، …

تخلف‌ناپذیری غلبهٔ جند خدا و نبودن شرایط آن در مغلوبان

… این را دلیل ندان که حرف حق باید شکست بخورد؛ نه، حرف حق باید پیروز بشود، نظام حق باید غالب بشود، دست حق باید بر سر باطل بکوبد و متلاشی کند، پس چرا پیغمبر شکست می‌خورد یک جا؟ برای خاطر اینکه پیروان پیغمبر، یا ایمان کافی یا صبر کافی ندارند، صبر به خرج نمی‌دهند. واِلّ آیۀ قرآن، همان آیه‌ای که دیروز تلاوت کردیم می‌گوید که: ﴿وَلَقَد سبقَت كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا المُرسَلينَ ﴿١٧١﴾ اِنَّهُم لَهُمُ المنصورونَ ﴿١٧٢﴾ وَاِنَّ جُندَنا لَهُم الغالِبوَ﴾[3]. جُند ما، سپاه ما، مردمِ ما غالبند، این سخن خدا تخلف‌ناپذیر است. اگر یک جا دیدی گویندگان کلمۀ حق مغلوب شدند، بِدان جُند خدا نبودند، شرایط جُند خدا بودن در آنها نبوده. دیگرانی که این غلبه را تدارک دیدند، این شکست را تدارک دیدند و زمینه‌اش را درست کردند، جُند خدا نبودند. جامعۀ اسلامی، آن روزی که جند خدا باشد، پیش می‌برد، آن روزی که عقب می‌ماند، جند خدا نیست، سپاه خدا نیست، لشکر خدا نیست.

فرارسیدن یاری خدا در اوج فشار دشمن به سبب استقامت جبههٔ حق

… خواهند شد، ایمان و یقینشان به پیروزی رو به زوال رفت و خیال کردند که اشتباه فهمیده‌اند. یقین داشتند که خدا به اینها گفته شما حتماً پیروز خواهید شد؛ یک جایی می‌رسید کار که اینها فکر می‌کردند مثل اینکه اشتباه فهمیده‌اند، خدا چنین وعده‌ای به آنها نداده بوده. ﴿وَظَنُّوا اَنَّهُمۡ قَد كُذِبوا جَاءَهُم نَصرُنا﴾ در همان لحظه‌ای که بر اثر شدت فشار و شدت ضربات و لطماتِ دشمن، جبهۀ حق و جبهۀ دین احساس می‌کرد که هان، حتماً دیگر دارد نابود می‌شود، از بین می‌رود، دشمن دارد غلبه پیدا می‌کند، راه‌ها روی او بسته است، در همان لحظه، چون باز‌هم استقامت می‌کرد، چون باز‌هم تلاش می‌کرد، نصرت و یاری خدایی فرا می‌رسید؛ این آیۀ قرآن است.

نزول یاری خدا پس از آشکار شدن صدق مجاهدان صدر اسلام

… اَيُّهُما يَسقي صاحِبَهُ كَأسَ المَنونِ». که نمی‌خواهم اینها را شرح بدهم که سرباز جنگی ما در میدان جنگ چگونه به دشمن می‌پرید، چطور با او درگیر می‌شد و گلاویز می‌شد. چطور به‌سوی مرگ سبقت می‌گرفتند سربازان ما و شجاعان و سلحشوران اسلام، اینها را کاری ندارم. بعد در آخر همین خطبه ـ که کوتاه هم هست خطبه ـ می‌فرمایند که «فَلَمّا رَاَى اللهُ صِدقَنا اَنزَلَ بِعَدُوِّنَا الكَبتَ وَ اَنزَلَ عَلَينَا النَّصرَ» این‌قدر مجاهدت کردیم تا خدا دید که ما راست می‌گوییم، دید به‌راستی مسلمانیم ما، دید واقعاً مؤمنیم، با عمل خود نشان دادیم ایمان عمیق خود را، وقتی این‌جوری عمل کردیم، آن‌وقت سرکوبی بر دشمنان ما و نصرت و پیروزی برای ما از سوی خدا نازل شد. یکی دو، سه، جملۀ دیگر می‌فرمایند، بعد می‌فرمایند که «وَ لَعَمري لَو كُنّا نَأتي ما اَتَيتُمْ ما قامَ لِلدّينِ عَمودٌ وَلَا اخضَرَّ لِلايمانِ عودٌ». این را امیرالمؤمنین در زمان خلافتش می‌گوید، آن‌وقتی‌که با یک مشت آدم‌های از زیرِ بار در روِ تنبلِ عافیت‌طلب …

وعدهٔ حتمی یاری پیامبران در همین زندگی دنیا

… می‌فرماید: ﴿اِنّا لَنَنصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنوا فِی الحَياةِ الدُّنيا وَ يَومَ يَقومُ الاَشهادُ﴾. اجازه بدهید بخوانم آنها را، عیب ندارد. حیفم می‌آید که این آیات را امروز معنا نکنم؛ چون فردا هم که نمی‌رسم معنا کنم. سورۀ مؤمن آیۀ 51 به‌حسب این قرآن. ﴿اِنّا لَنَنصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنوا﴾[12]، لامِ ﴿لَنَنصُرُ﴾ برای حتمیّت و تحقیق است و تأکید، ﴿اِنّا﴾ هم به همین معنای تحقیق و تأکید است. یعنی ما به‌طور حتم و بدون تردید یاری می‌کنیم، ﴿رُسُلَنا﴾ پیامبران خودمان را. آیا فقط پیغمبران را؟ نه، ﴿وَ الَّذينَ آمَنوا﴾ مؤمنان را نیز. مؤمنی که در راه پیغمبر حرکت می‌کند، این وعده برای او هم هست. انسان‌های پاک‌نهادی که دنبال دعوت انبیا راه می‌افتند، این وعده برای آنها هم هست، ﴿وَ الَّذينَ آمَنوا﴾. کجا یاری‌شان می‌کنیم؟ ﴿فِي …

غلبهٔ پایبندان به ولایت خدا و رسول و مؤمنان بر همهٔ جناح‌ها

… یکی قطع پیوند و وابستگی به قطب‌های متضاد خارجی، این دوتا، یکی هم حفظ ارتباط دائمی و عمیق با قلب پیکر اسلامی و قلب امت اسلامی، یعنی امام و رهبر، سه بعد ولایت را که بیان کردیم، حالا اگر این سه بُعد را مراعات کردیم، چگونه خواهد شد؟ آیۀ قرآن جواب می‌دهد به ما؛ ﴿وَ مَن يَتَوَلَّ اللهَ وَ رَسولَهُ﴾ آن‌کسی‌که قبولِ ولایت کند با خدا و با رسولش و با کسانی که ایمان آورده‌اند، با مؤمنان این پیوند را مراعات کردند و حفظ کردند و نگسستند، اینها غالبند، پیروزمندانند.[18] از همه پیروزتر همین‌ها هستند و اینهایند که بر همۀ جناح‌های دیگر غلبه خواهند داشت.