شما میبینید که در همین مدت کوتاه چه کارهایی در ایران شده است. همین قضیه نشت نفت و آن موشکهای حزب بعث که این کار را، این جنایات را کرد، و بعد هم در دنیا آن همه بساط در آوردند و به گردن ما هم میگذاشتند، آن همه بساط درست کردند، تبلیغات که باید همه جمع بشوند چه بکنند، باید یک صندوق بین المللی پیدا بشود و چه بکند و امریکا باید بکند، و انگلستان مثلًا و امثال اینها. این جوانهای ما که متعهد به اسلام هستند و فهمیدهاند که خودشان باید برای خودشان کار بکنند، اینها این کار را کردند.
سکوت دولتهای خلیج دربارهٔ عامل آن با وجود مضیقهٔ آب مردمشان
… به ضد ماست. نظیر این است که بگویند که چرا شما نفت دارید تا اینکه صدام بزند و نفتتان بیاید، این تقصیر با شماست که نفت دارید، این تقصیر با شماست که مردمتان در خوزستان هستند، تقصیر از صدام نیست که اینها را میکشد، تقصیر از آنهاست که آنجا هستند و کشته میشوند. اینها وضعشان این طوری است که یک کلمه راجع به صدام که چرا این کار را کردی، چرا این نفت را، حالا ما کار نداریم به [اینکه] احتیاج به این نفت جزئی نداریم بحمد الله. ما راجع به این حرف میزنیم که خوب، این برادرهای عربی که الآن در اطراف خلیج هستند، از کویت و نمیدانم قطر و دوبی و بحرین و امثال اینها، اینها الآن در مضیقه آب هستند، نمیگویند که چرا این کار را کردی، این دولتها نمیگویند صدام چرا این کار را کرده، میگویند نفتهای ایران آمده اینجا! نفتهای ایران خودش راه افتاده رفته آنجا! اصلًا وضع دنیا یک وضع تاسفباری است که نمیشود گفت که این چه جور وضعی پیدا کرده؛ این چه روحیهای است که این مردم دنیا پیدا کردند. یعنی اینهایی که رسانههای گروهی دستشان است و اینهایی که قدرتها دستشان است اجتماع میکنند که ببینیم چه باید کرد. خوب، چه باید کرد؟ …