روزی استثنائی در تاریخ بهسبب مقدمه بودن برای نبوت خاتم
روز میلاد پیغمبر (علیه و آله السّلام) یک روز استثنائی است در تاریخ. علّت هم این است که ولادت نبیّ مکرّم، مقدّمهی ضروری و لازم نبوّت ختمیّه است و نبوّت ختمیّه در واقع نسخهی نهایی و کامل برای سعادت و تعالی بشر است؛ بنابراین روز میلاد، روز بسیار مهمّی است.
لزوم دستکم نگرفتن روز میلاد و درس گرفتن از آن
خب، روز میلاد پیغمبر طبعاً روز طلوع این خورشید است، روز رونمایی از این گوهر بیهمتای عالم وجود است؛ بنابراین روز بزرگی است، روز مهمّی است. ما نباید دستکم بگیریم روز میلاد پیغمبر را. خب باید درس بگیریم؛ صِرف توصیف و تمجید که کفایت نمیکند. درس پیغمبر، یک درس کامل و جامع و همهجانبه است که برای همهی زندگی است؛ هر بخشی از این، قابل تبیین و تشریح و توصیف فراوان است.
آشکار شدن نشانههای عملی توحید در روز ولادت پیامبر
… اتّفاق افتاده، اینها همه استثنائی است، همه متناسب با آن اوج شخصیّت این بزرگوار است که مسئلهی بعثت است. نشانههای عظمت حق تعالی را در همهی دوران زندگی آن بزرگوار میشود دید، حتّی در هنگام ولادت. خب ما امروز را به عنوان مولود پیغمبر عید گرفتیم و جشن گرفتیم؛ حتّی در روز ولادت آن بزرگوار هم نشانهها و آثار برکات الهی را ــ که منشأ اصلیاش همان نقطهی اوج است یعنی بعثت ــ انسان مشاهده میکند. آثار توحید را و نشانههای عملی توحید را انسان در روز ولادت هم میبیند. از داخل کعبه شما بگیرید که بتها در آنجا سرنگون میشوند، تا برخورد با بتهای طاغوتی، طاغوتهای بزرگ بشری آن روز؛ [یا اینکه] فلان دریاچهی مقدّس خشک میشود، فلان آتشکدهی بهاصطلاح مقدّس خاموش میشود، طاق کسریٰ شکست میخورد، کنگرههای طاق کسریٰ فرو میریزد؛ این حوادث [رخ میدهد]. لذا روز ولادت یک روز معمولی نیست؛ روز بسیار مهمّی است، روز بسیار بزرگی است. ما این روز را عید میگیریم به این مناسبت.
عید گرفتن میلاد برای درس گرفتن و الگو قرار دادن پیامبر
نکتهی اساسی این است که عید گرفتن فقط جشن و ماندگاری و یادبود و مانند این چیزها نیست؛ عید گرفتن برای درس گرفتن است، برای الگو قرار دادن پیغمبر اکرم است. ما به این احتیاج داریم؛ امروز بشر به این احتیاج دارد، امّت اسلامی امروز به این احتیاج دارد؛ باید درس بگیریم. پس زنده نگه داشتن یاد مولودِ مبارکِ رسول اعظم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) برای این است که ما به مضمون این آیهی شریفه که فرمود: «لَقَد کانَ لَکُم فی …
آغاز دورهای تازه از ارادهٔ الهی و تفضلات خدا بر بشریت
ولادت پیغمبر اکرم در واقع شروع یک دورهی جدید در زندگی بشر است؛ بشارتی است برای آغاز یک دورهی تازهای از ارادهی الهی و تفضّلات الهی بر بشریّت؛ لذا این ولادت حادثهی خیلی عظیم و بزرگی است. واقعاً با زبان متعارف و معمولی نمیشود عظمت ولادت پیغمبر را توصیف کرد؛ این حادثه، حادثهی خیلی بزرگی است. بعضیها با زبان هنر و شعر مطالبی گفتهاند و میگویند که خب یک تصویری، ترسیمی از این قضیّه است:
میلاد پیامبر، سرآغاز همهٔ برکات الهی برای بشریت
بعضی از اهل معرفت و اهل سلوک معنوی معتقدند که ماه ربیعالاول، به معنای حقیقی کلمه، ربیع حیات است، ربیع زندگی است؛ زیرا در این ماه، وجود مقدس پیامبر گرامی و همچنین فرزند بزرگوارش حضرت ابیعبداللّه جعفربنمحمدالصّادق ولادت یافتهاند و ولادت پیغمبر سرآغاز همهی برکاتی است که خدای متعال برای بشریت مقدر فرموده است. ما که اسلام را وسیلهی سعادت بشر و راه نجات انسان میدانیم، این موهبت الهی مترتب بر وجود مبارک پیغمبر است که در این ماه اتفاق افتاد. حقیقتاً باید این میلاد عظیم را مبدأ همهی برکاتی دانست که خدای متعال جامعهی بشری را، امت اسلامی را، پیروان حقیقت را به آن سرافراز کرده است.
ولادت در دوران پیشرفت علمی و عقلانی بشر
ولادت نبىّ اکرم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) از چند نظر براى ما مسلمانان حائز اهمّیّت است؛ یعنى سالگرد بسیار بامعنا و پُرمضمونى است. جهت اوّل این است که ولادت آن بزرگوار در تاریخ دنیا، در زمانى واقع شد که مجموعهى بشریّت بر روى هم ــ نه [اینکه] یک ملّت خاص یا اهل کشور خاصّى را عرض کنیم ــ دو خصوصیّت بارز داشتند: یکى از این دو خصوصیّت این بود که از لحاظ علمى و عقلانى و فکرى، نسبت به آحاد بشر در ادوار گذشتهى خودشان، بسیار پیشرفته بودند؛ در میان آنها فلاسفهاى به وجود آمده بودند، دانشمندانى، ریاضىدانهایى، پزشکانى، مهندسین بزرگى پیدا شده بودند و تمدّنهایى بر سر پا شده بود. خب، این تمدّنها بدون علم که نمیشد. آکادمىها در غرب، هگمتانهها در شرق و امثال اینها [مانند] تمدّن چین، تمدّن مصر و …
استفاده از روز ولادت برای الگوگیری از پیامبر
ما باید از روز ولادت، این جور استفادهای بکنیم: لَقَد کانَ لَکُم فی رَسولِ اللَهِ اُسوَةٌ حَسَنَة؛ و رسولالله را هم که عرض کردیم وضعش این جوری است. و لذاست که ما در جمهوری اسلامی این روز را روز عید قرار دادیم، روز وحدت قرار دادیم؛ یعنی از دوازدهم ربیعالاوّل که روایت اهل سنّت برای ولادت پیغمبر است تا هفدهم ربیعالاوّل که روایت شیعه است، بین این دو را ما یک هفتهی جشنی قرار دادیم، و اسمش را هم گذاشتیم …
تصویر ولادت پیامبر به تولد هدایت و نورباران شدن هستی
زبان هنر این جوری حرف میزند: هدایت متولّد شد؛ سراسر وجود، نورباران شد؛ لبهای روزگار به تبسّم و ستایش گشوده شد. با این جور تعبیرات میشود عظمت این حادثه را تا حدودی به ذهن نزدیک کرد؛ حادثهی مهمّی است.
فرصتی برای اندیشیدن و عزم راسخ در پیروی از پیامبر
برادران عزیز، خواهران عزیز! باید عمل کرد، باید اقدام کرد، با ادّعا مسائل تمام نمیشود؛ ما ادّعا میکنیم مسلمانیم، ادّعا میکنیم جمهوری اسلامی هستیم، باید واقعاً اسلامی باشیم، باید پیرو پیغمبر باشیم. این ولادت باعظمت، این ولادت مبارک یک فرصتی است برای اینکه روی این قضیّه فکر کنیم، مطالعه کنیم، عزم راسخی در این راه برای خودمان اتّخاذ کنیم.
عظمت روز میلاد پیامبر و امام صادق (ع) و لزوم قدردانی از آن
تبریک عرض میکنم روز میلاد باعظمت نبیّ مکرّم اسلام (صلّی الله علیه و آله) و حضرت امام جعفر صادق (سلام الله علیه) را. عظمت این روز به قدر عظمت ولادت پیغمبر اسلام است؛ باید قدر دانست این روز و روزهای بزرگی از این قبیل را. پیغمبر بزرگوار اسلام اوّلشخص و برترین انسانِ مخلوقِ پروردگار است؛ از همهی انبیا، از همهِی اولیا، از همهی خلق عالم در طول تاریخ، نبیّ مکرّم اسلام برتر و بالاتر و باعظمتتر است.
تعلق بشارت و برکات میلاد پیامبر به همهٔ آزادگان عالم
… در اینجا تشریف دارند، و سفرای کشورهای اسلامی، و همچنین به همهی ملت بزرگ ایران که محبت و پایبندی خود را به ارادت به مقام نبوت در عمل به اثبات رساندند. همچنین تبریک عرض میکنم به همهی امت اسلامی که بر محور نام مبارک پیامبر اسلام احساس اتحاد و یگانگی میکنند. همچنین تبریک عرض میکنیم این عید سعید را به همهی آزادگان عالم؛ که حقیقتاً بشارت میلاد پیغمبر و برکات الهی که بر این میلاد بزرگ مترتب شده است، متعلق به همهی آزادگان عالم است؛ همهی انسانهائی که به دنبال آزادگی و عدالت و دست یافتن به ارزشهای والای الهیاند.
بزرگترین عید بشریت در طول تاریخ
… لعلی خلق عظیم ثمّ فوّض الیه امر الدّین و العباد لیسوس عباده» ؛ خدای متعال این شخصیت عظیم را پرورید، تربیت کرد، رشد داد، همهی لوازم یک کار عظیم تاریخی را در این وجود مطهر و مقدس فراهم کرد، بعد این بار سنگین را بر دوش او گذاشت؛ این بار سنگین رسالت تاریخی را. لذا امروز که روز هفده ربیعالاول است، روز ولادت نبی مکرم است، شاید بتوان گفت بزرگترین عید بشریت در طول تاریخ انسانی است که یک چنین انسان عظیمی را خدای متعال هدیه کرد به بشر، به تاریخ بشر؛ و این بزرگوار هم به لوازم این کار قیام کرد.
معنای نمادین رخدادهای ولادت: نجات بشر از اوهام و نظامهای ظالمانه
… بیاناتشان فرمودند، در آن روز بر اثر حاکمیت قوانین و سلطههای ظالمانه، نور سعادت از میان جوامع بشری رخت بربسته بود؛ «والدّنیا کاسفة النّور، ظاهرة الغرور».[1] نور وجود پیغمبر از همان آغاز، نشانههای حاکمیت حق و دلایل حضور برهان الهی را در میان مردم آشکار کرد. عجایبی که در هنگام ولادت پیغمبر اکرم رخ داده است، در حقیقت هشداری به بشریت و تاریخ محسوب میشود. اینکه کاخ کسری در هنگام این ولادت آسیب ببیند، یا آتشکدههایی خاموش شود،[2] یک معنای نمادین هم دارد. معنای نمادین این حقایق و حوادث این است که با ظهور این مولود مبارک، راهی در مقابل پای بشر گذاشته خواهد شد و بشریّت باید از ظلماتِ اوهام و نظامهای ظالمانه نجات پیدا کند. اینکه چه کسانی این راه را انتخاب کنند و با قدرت بپیمایند و چه کسانی از آن اعراض کنند و به خیرات آن نرسند، به اراده و خواست انسانها بستگی دارد. خود آنها هستند که سرنوشت و آینده خودشان را به دست خود انتخاب میکنند؛ لیکن این راه در مقابل انسانها گذاشته شده است. …
ظهور پیامآور نجات بشریت در شرایط انحطاط
… که بشر در روزگارى دچار یک چنین انحطاطى بوده! ایران باستانى ما هم بهتر از روم نبود از این جهت؛ اینها هم قدرت و شمشیر و نیزه و جنگاورى و سلحشورى و از این چیزها داشتند امّا اختلاف طبقاتى و ظلم و تبعیض و فساد و زورگویى و جهل و خرافه هم بى حد و اندازه داشتند. در یک چنین شرایطى، این مولود مبارک، این پیامآور الهى براى نجات بشریّت، پا به عرصهى وجود گذاشت.
همزمانی اجلاس با میلاد پیامبر، الهامبخش مجاهدت و اتحاد
شما برای همفکری و چارهجویی دربارهی بزرگترین مصیبتی که در تاریخ معاصر با دسیسههای استعمار بر امت اسلامی وارد شده؛ یعنی اشغال فلسطین و قدس شریف، گرد هم آمدهاید. همزمانی این اجلاس با سالروز ولادت رسول اعظم(صلّیاللَّهعلیالهوسلّم) در سالی که ملت ایران آن را به نام مبارک آن حضرت مزین کرده است، باید برای همهی ما الهامبخش مجاهدت و اتحاد و عزم راسخ و اعتماد به وعدهی الهی باشد و زمینهساز رحمت و نصرت خداوند گردد؛ انشاءاللَّه.
شکستن کنگرهٔ کاخ کسری، در صورت قطعیت روایات، نشانهٔ قدرت الهی
و اینکه در آثار و تواریخ هست که کنگرهى کاخ کسریٰ شکست و نشانههاى بتپرستى و شرک در گوشه و کنار دنیا متزلزل شد، شاید ــ اگر این آثار قطعیّت داشته باشد ــ این همان قدرتنمایى الهى است براى اعلام رمزىِ حضور این قدرتى که قرار است همهى پایههاى ظلم و فساد را در هم بشکند، علم را از خرافه، و تمدّن را از فساد و ظلم پاک کند، آراسته کند؛ و این کار را پیغمبر بزرگوار ما کرد. این مولود مقدّس در هنگام بعثت بزرگ خود، با آنچنان دنیایى روبهرو شد و با جهادى بسیار دشوار، انسانیّت را از جهل، از خرافات، از فساد، از ظلم، از تعصّبات دودمانبرانداز [رها] و از زورگویى انسانها به یکدیگر و ستم انسانها و …