مناجات مأثورهى ماه شعبان، که روایت شده اهلبیت (علیهم السّلام) بر آن مداومت داشتند، یکى از دعاهایى است که لحن عارفانه و زبان شیواى آن با مضامین بسیار والا و سرشار از معارف عالىاى همراه است که نظیر آن را در زبانهاى معمولى و محاورات عادّى نمیتوان یافت و اساساً با آن زبان قابل اداء نیست. این مناجات، نمونهى کاملى از تضرّع و وصف حال برگزیدهترین بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود، ذات مقدّس ربوبى است؛ هم درس معارف است، هم اسوه و الگوى عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا.