رفتن به محتوای اصلی

ملت گریهاصطلاح

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

تعبیری دربارهٔ عزاداری ایرانیان و نقش سیاسی و اجتماعی گریه بر سیدالشهدا (ع).

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:سخنرانی در جمع خطیبان مذهبی در آستانه ماه محرّم (سیاسی بودن احکام اسلام)— ۱۳۵۹/۰۸/۱۴

سیر زمانی

از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۱
۱۳۵۹۱۳۶۱

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

«ملت حماسه» خوانده شدن در صورت فهم فلسفهٔ عزاداری

… خودشان را از دست می‌دهند و باز می‌گویند باز هم یکی دو تا داریم. این مجالس عزای سید الشهداست و مجالس دعا و دعای کمیل و سایر ادعیه است که می‌سازد این جمعیت را این طور، و اساس را اسلام از اول بنا کرده است به طوری که با همین ایده و با همین برنامه به پیش برود. و چنانچه، واقعاً بفهمند و بفهمانند که مساله چه هست و این عزاداری برای چه هست و این گریه برای چه این قدر ارج پیدا کرده و اجر پیش خدا دارد، آن وقت ما را «ملت گریه» نمی‌گویند، ما را «ملت حماسه» می‌خوانند. اگر بفهمند آنها که حضرت سجاد- سلام الله علیه- که همه چیزش را در کربلا از دست داد و در یک حکومتی بود که قدرت بر همه چیز داشت، این‌ ادعیه‌ای که از او باقی مانده است، چه کرده است و چطور می‌تواند تجهیز بکند، به ما نمی‌گفتند که ادعیه برای چیست؟ اگر روشنفکران ما …

رد این پندار: از میان بردن قدرت ۲۵۰۰ ساله با همین گریه‌ها

… همه چیز این را از دست داده بود و همه شرافت انسانی این کشور را از دست‌ داده بود و همه چیز ما را وابسته کرده بود، یکدفعه یک انفجاری حاصل شد که این انفجار در برکت همین مجالسی [بود] که همه کشور را، همه مردم را دور هم جمع می‌کرد و همه به یک نقطه نظر می‌کردند. این مساله را باید آقایان خطبا و ائمه جماعت و ائمه جمعه درست بیشتر از آن قدری که من می‌دانم، برای مردم تشریح کنند تا اینکه گمان نکنند که ما یک ملت گریه هستیم. ما یک ملتی هستیم که با همین گریه‌ها، یک قدرت 2500 ساله را از بین بردیم.

رواج این تعبیر برای گرفتن مجالس روضه از مردم

در آن وقت، یکی از حرفها که هی رایج بود، می‌گفتند: «ملتِ گریه»؛ برای اینکه مجالس روضه را از دستشان بگیرند. اینکه همه مجالس روضه را آن وقت تعطیل کردند، آن هم به دست کسی که خودش در مجالس روضه می‌رفت و آن بازیها را در می‌آورد، قضیه مجلس روضه بود یا از مجلس روضه آنها یک چیز دیگر می‌فهمیدند و آن را می‌خواستند از بین ببرند؟ قضیه عمامه و کلاه بود یا از عمامه یک چیز دیگری …