تعیین موارد استثنایی مقابله با دشمن به دست مسئولان نه تشخیص شخصی
البته من به شما پدرانه عرض میکنم: عزیزان من! با مخاطبان خودتان - هر که هستند - برخورد برادرانه داشته باشید. حساب آنجایی که دشمنی به میدان میآید و انسان وظیفه دارد با او برخورد کند، در جای خود جداست. آنجا و آن موقعیت و آن زمان را هم همیشه باید مسؤولان معین کنند. اینها وابسته به تشخیصهای شخصی نمیتواند باشد و آنها موارد استثنایی است. در محیط دانشگاه، در محیط خانواده، در محیط کار علمی، در محیط تحقیقی؛ «ادع الی سبیل ربّک بالحکمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالّتی هی احسن».[5] با مجادلهی به نحو صحیح، با بیان حکمتآموز، با زبان نرم، با رفتار و اخلاق خوش. البته دشمن همین را هم بیشتر اوقات تحمّل …
لزوم مقابله با دشمنی در عرصههای اقتصادی، نظامی، امنیتی و فرهنگی
… ندارد. اما فرق است بین آن کسی که نظر مخالفی دارد و این نظر مخالف را بیان میکند، با کسی که در زیر نقاب اعلامِ یک نظر مخالف، توطئه میکند و دشمنی میورزد. اگر امروز کسی از لحاظ اقتصادی در کار این دولت خدمتگزار، اخلال کند، او دشمن ماست، باید با او مقابله کنیم. دشمنی، دشمنی است. دشمنی در عرصه اقتصادی دشمنی است و باید با آن مقابله کرد. دشمنی در عرصه نظامی و دشمنی در صحنه کار امنیتی، دشمنی است و باید با آن مقابله کرد. دشمنی در عرصه کار فرهنگی هم دشمنی است.
حمله به دشمن فقط اقدام نظامی و فریاد سیاسی نیست
بعضی خیال میکنند حمله به دشمنان، معنایش این است که انسان حتماً توپ و تفنگ به جایی ببرد؛ یا فریاد سیاسی بلند کند. البته این هم در مواقعی لازم است. بله؛ لازم است انسان فریاد سیاسی هم بزند. بعضی این طور خیال نکنند که وقتی ما به مسأله فرهنگ اشاره میکنیم، منظور فریاد کشیدن بر سر دشمن است؛ نه. البته آن هم جای خودش کار لازمی است؛ اما فقط آن نیست. کار سازندگی انسان بر روی خود، بر روی فرزندان، زیردستان و کسان و بر روی امّت اسلامی، بزرگترین کارهاست. …
شدت با اخلالگران در حرکت صحیح تنها استثنای برادری
اتحاد و برادری، فقط یک استثنا دارد. آن استثنا این است که با کسانی که در این حرکت صحیح، اخلال میکنند، بایستی با شدت برخورد کرد: «أشدّاء علی الکفّار».[6] این شدّت، متعلّق به آن جاست؛ اما در دایره ملت ایران، همه قشرهای اجتماعی باید با این چشم، به یکدیگر و به هدفهای این نظام مقدّس و این کشور اسلامی و این نقطه مورد امید مسلمانان دنیا، نگاه کنند. یعنی همه با هم، برادر و دوست و مهربان و دارای حقوقی در مقابل اراده و قانون الهی - که بر این کشور …
الگوی خودنمایی بهجا در برابر دشمن متکبر
… و گفت: «هَذِهِ مِشیَةٌ»[16] این راه رفتنی است، که خدا در غیر چنین موردی که او راه میرود، در همهجا آن را مبغوض میدارد. ببینید، یک جا خودنمایی هست، آنهم درست. بهقولِمعروف به خال میزند. در همان نقطهای که باید، خودنمایی کرد. اینها کوچک است؟ اینها کم است؟ اینها الگوست؛ یعنی خودنماییکردن درمقابل دشمن؛ جلوهفروشی درمقابل دشمنی که اساس شخصیت و هویت او اصلاً تکبر و غرور است. عمروبنعبدود اینگونه بوده؛ پیرمردی بوده که در همۀ عمرش هرچه شمشیر زده، طرف مقابل را به خاک انداخته؛ اینطور مغرور بوده است. در جنگ احزابی که یک ماه هم تقریباً طول کشیده و هیچکس نتوانسته به این خندق نفوذ کند، پیغمبر مرتب نگهبانها را در سرتاسر این خندق …