بنده هر وقتی که در طول زمان، در دوران انقلاب، به تبریز یا به شهرهای دیگر آذربایجان سفر کردم، احساس کردم یک امتیازی، یک رجحانی در احساسات و در نگاه و دید این مردم وجود دارد که انسان در جاهای دیگر کمتر مشاهده میکند. خود این ماجرای بیستونهم بهمن در سال ۵۶[1] یک علامت تاریخی است که اصلاً نمیشود آن را فراموش کرد. وقتشناسی، اقدام بههنگام، فداکاری، از خصوصیّات آن حادثه است. رحمت خدا بر امامجمعهی فقید شهر، مرحوم آقای آلهاشم (رضوان الله علیه) که در یکی از دیدارها این …
زنده بودن آذربایجان و مصونیت ملت زنده از ترفند دشمنان
من توصیهی اصلیام را همین اوّل عرض بکنم: این وقتشناسی را از دست ندهید؛ این حضور بههنگام را از دست ندهید؛ این خیلی امتیاز است. آذربایجان زنده است و حیات دارد. یک ملّت زنده و بانشاط هرگز دچار بازیهای سیاسی و ترفندهای گوناگون دشمنان نمیشود. بحمدالله شما این وقتشناسی را و موقعشناسی را حفظ کردهاید؛ امسال در بیستودوّم بهمن، جزو گزارشهایی که به ما دادند، [این بود که] همهی شهرها افزایش جمعیّت داشته، و تبریز دو برابر [بوده].