غیرمردمی بودن مجلس پیش از انقلاب جز چند دوره و انتخاب خوانین و اشراف
مجلس، بحمداللَّه مجلسِ خوبی است. در طول زندگی تاریخی این ملت، مردم ما مجلس حقیقی را بعد از انقلاب تجربه کردند. قبل از انقلاب - جز دو سه دوره - مجلس مردمی در این کشور وجود نداشت. یکی دو دوره در اوایل، بعد هم یک دوره در وسط، مجلس مردمی و ملی بود. در همان مجالس ملی هم که مردم انتخاب میکردند، به سراغ فلان معلّم یا فلان کارگر یا فلان روحانی که در شهری مشغول خدمتگزاری است - نه روحانیون خیلی نام و نشاندار - نمیرفتند؛ بلکه سراغ خوانین و اشرافزادهها و شاهزادهها میرفتند. به خاطر تربیتهای غلطی که وجود داشت، حتّی مردم هم آنها را انتخاب میکردند.
بیاعتنایی نمایندگان پیش از انقلاب به سرنوشت و رنج مردم
… اسلامی. آنها هم برای همین تلاش میکنند. هیچ کس در این مجلس وجود ندارد که نخواهد این مملکت به شکل صحیح و اسلامی و همراه با استقلال، نوسازی شود. هیچ کس وجود ندارد که نخواهد فقر از بین مردم ریشهکن شود. هیچ کس وجود ندارد که نخواهد برای مردم رفاه به وجود آید. در مجالسِ دوران قبل از انقلاب، کسانی بودند که میگفتند جیب ما پُر شود، ملک ما حفظ شود، سود ما تأمین گردد؛ مردم هم بروند هر کار میخواهند بکنند! اگر ایران را آب فرا میگرفت، خانهها خراب میشد و هزاران نفر از گرسنگی میمردند، برایشان مهمّ نبود. در مجلسِ اسلامی بعد از انقلاب، چنین چیزی متصوّر نیست. بنابراین، همه یک چیز را میخواهند.