برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیمجلس سنای ایالات متحده و مصوبات آن دربارهٔ ایران.
امام خمینی
محکومیت اعدامهای انقلاب ایران با طرح سناتوری صهیونیست
در یکی- دو روز پیش از این، در روزنامه بود که سنای امریکا به اتفاق آرا این اعدامهایی که در ایران شده است محکوم کردند. آن هم که طرح داده یکی از دوستان اسرائیل است و خودش هم از صهیونیستهاست![6] خوب، معلوم است که سنای امریکا باید محکوم کند ما را؛ شکی ندارد! ما میدانیم که اینها ما را محکوم میکنند. دولت امریکا هم ما را محکوم میکند، منتها حرفش را نمیزند. مجالس امریکا هم ما را محکوم میکنند. برای اینکه آن داغی که به دل امریکا وارد شده است به واسطه این نهضت به دل هیچ کس وارد نشده است! هیچ کدام از ممالک به اندازه …
بیارزش بودن محکومیت ایران در مجالس تابع کارتر
… به ظلمهایی که امریکا به این مملکت کرده است و ظلمهایی که به وسیله امریکا به این مملکت شده است بررسی کنند تا معلوم بشود که امریکا چکاره است در دنیا، و چه میکند با ضعفا، چه میکند با مردم. و ما امیدواریم که در آن قدم هم پیروز بشویم، و ما امریکا را محکوم کنیم. و این مجالسی[3] که اینها درست کردند و ما را محکوم کردند، آن از اول معلوم بود که ما محکوم هستیم. برای اینکه مجلسی است به فرمایش خود کارتر تحقق پیدا میکند و آنها تخلف از قول ابرقدرتها نمیکنند. بنابراین، آن مجالس پیش ما ابداً ارزش ندارد. و هر چه محکوم کنند ما را، غلط میکنند. محکوم کردند، غلط کردند، اشتباه کردند.
امام شهید سید علی خامنهای
نقد مصوبهٔ تجزیهٔ عراق و دخالت در تکلیف کشوری دیگر
در سطح امت اسلامی هم همینجور است. شما ببینید زیادهطلبان بینالمللی دربارهی همهی مسائل دنیای اسلام میخواهند دخالت کنند. سنای امریکا مینشینند مصوبه میگذرانند که عراق باید تجزیه شود. آخر به شما چه ربطی دارد. پس ملت عراق چهکارهاند. غلط میکند مجمع قانونگذاری یک کشوری برای یک کشور دیگری تکلیف معین کند. یک کشور مهم اسلامی را تجزیه کردن، تقسیم کردن، تبدیل به سه تا کشور قابل تصرف، قابل نفوذ و بازیچهی خود قرار دادن، این بزرگترین خیانت به دنیای اسلام و به ملت عراق است. مسئولان عراقی اظهار مخالفت کردند، حق هم با آنهاست؛ ملت عراق مخالفند، حق هم با آنهاست؛ دنیای …
قطعنامهٔ شدیداللحن علیه انقلاب چند ماه پس از پیروزی
کسی گمان نکند که تقابل امریکا با ایران، امر جدید و تازهیی است؛ نه، از شروع انقلاب، این تقابل شروع شد. شاید سه یا چهار ماه از پیروزی انقلاب نگذشته بود که مجلس سنای امریکا قطعنامه بسیار شدیداللّحنی علیه انقلاب صادر کرد. البته اینجا مردم اجتماع و تظاهرات کردند و گفتند چرا دخالت میکنید. غرض؛ از اوّل انقلاب این تقابل وجود داشت؛ منتها در یک دوره نسبتاً طولانی، تقابل امریکا با جمهوری اسلامی، بیشتر تقابل عملی بود. تقابل عملی در مقابل تقابل نظری است که بعد توضیح خواهم داد.
خشم مردم از اقدام زشت سنای آمریکا
اما دولت امریکا این بزرگواریهای ملت ایران و انقلاب را ندیده گرفت. از همان روزهای اوّل که خیالشان آسوده شد، محلّ سفارت را محلّ توطئه علیه نظام جمهوری اسلامی کردند. در خود امریکا، علیه ایران شروع به اقدامات کردند. مجلس سنای امریکا آنوقت حرکت زشتی انجام داد که در اینجا خروش خشم مردم علیه آن حرکت بلند شد. در یکی از میدانهای تهران اجتماع عظیمی تشکیل شد و مردم در آنجا نسبت به این کار امریکاییها اعلام خشم کردند. امریکاییها از همان روزهای اوّل، شروع به توطئه و بدی کردند؛ دشمنان جمهوری اسلامی را دیدند و آنها را به کارهایی وادار کردند؛ مقدمات کودتایی را فراهم آوردند؛ یعنی از گذشته درس نگرفتند! نتیجه قهرىِ این کارها هم این بود که دانشجویان مسلمان پیرو خطّ امام ریختند …