رفتن به محتوای اصلی

مبارزهٔ فرهنگی

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

مبارزه از راه تغییر فرهنگ و اندیشهٔ جامعه و نشر معارف.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار شعرای سازمان تبلیغات اسلامی— ۱۳۶۹/۰۱/۳۱

سیر زمانی

از ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۲
۱۳۶۹۱۳۷۲

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

حالا ائمه می‌خواهند حکومت اسلامی درست را سرپا کنند؛ می‌خواهند نظام علوی را برقرار بکنند، چه باید بکنند؟ اولین کار این است که ذهنیت مردم را عوض کنند؛ فرهنگ به‌اصطلاح اسلامی ضد اسلامی را که در ذهن مردم رسوخ کرده، از آنها بگیرند و جای آن را با فرهنگ خوب و صحیح و قرآن حقیقی و توحید واقعی جایگزین کنند؛ این همان مبارزۀ فرهنگی است. پس مبارزۀ فرهنگی فقط نشستن و از احکام اسلام چیزهایی را بیان‌کردن بدون یک جهت‌گیری، بدون یک سَمت‌گیری انقلابی و مبارزی نیست، این مبارزه نیست. بلکه مبارزۀ فرهنگی این است که سعی کنند ذهنیت مردم را و فرهنگ حاکم بر ذهن‌های مردم را عوض کنند، تا راه را برای حکومت الهی هموار کنند و راه را بر حکومت طاغوتی و شیطانی ببندند و امام باقر این کار را شروع کرد. «باقِرُ عِلمِ الاَّوَلین»[5] یعنی این؛ حضرت شکافندۀ حقایق قرآنی و دانش‌های اسلامی بود. واقعاً قرآن را برای مردم تبیین می‌کرد. و لذا بود که هرکسی که نفَس امام باقر علیه‌الصلاةوالسلام به او می‌خورْد و او وابسته نبود، سرسپرده نبود، سرش در آخور جایی بند نبود، این یقیناً نسبت به وضع حاکمیتِ زمان، نظرش برمی‌گشت. لذا بسیاری از مردمی که افراد متوسطی هم بودند در زمان امام باقر گرایش پیدا کردند به مکتب اهل‌بیت، به مکتب امامت، به همان چیزی که در عرف رایج امروز ما به آن تشیّع گفته می‌شود، تشیّع یعنی این؛ یعنی پیروی از مکتب اهل‌بیت برای ایجاد حاکمیت حقیقی اسلام، برای اِعلای حقیقی کلمۀ قرآن و برای روشن‌کردن و پیاده‌کردن معارف قرآنی در میان مردم. هرکسی که امام باقر با او ارتباط پیدا می‌کرد و مطالب را به او می‌گفت ذهنیت او تغییر پیدا می‌کرد و عوض می‌شد. این کارِ اول امام باقر بود که یک کار بسیار مهم و اساسی بود و بیشترین کار امام باقر علیه‌الصلاةوالسلام هم این بود.

اهل مبارزه نبودن بسیاری از مدعیان مبارزهٔ فرهنگی در دوران اختناق

… اذیّت میکنند، فشار روى این مردم وارد مى‌آورند، واقعاً نامردمى میکنند و قوانین انسانى را [زیر پا میگذارند]؛ خب این سلطه است؛ شما با این سلطه بجنگ. البتّه معلوم بود که آماده نیستند، نمیخواهند [مبارزه] بکنند. براى خاطر اینکه با مردم هیچ ‌وقت دلى نداشتند. غالباً این آقایانى که در این دوران اختناق داعیه‌ى مبارزه‌ى فرهنگى و مانند اینها داشتند، خیلى‌شان این‌جور بودند که اهل مبارزه نبودند؛ یک دروغى بود، یک فریبى بود که خب، وسایل آن فریب هم آن روز در اینجا فراهم بود؛ بعد هم همین‌جور ادامه پیدا کرد.