ماندگاری سلسلهٔ طواغیت و لزوم حفظ فرهنگ مبارزه با طاغوت
شما خیال میکنید که دشمن تمام شد و رفت؟ طاغوت مُرد، اما سلسلهی طواغیتْ از دنیا نرفته است. سلسلهی طواغیت «الی یوم الوقت المعلوم» است. مبارزه برجاست. مبارزه با طاغوت، فرهنگ این جامعه بوده است و باید حفظ شود. دشمن میخواهد جلوِ این را بگیرد؛ لذا در دل و فکر شما تردید ایجاد میکند. «شما» که عرض میکنم، منظورم شما آقایان نیستید که البته شأنتان اجلّ است؛ بلکه مخاطبین دشمن است. دشمن میخواهد حسّاسیت در مقابل طاغوت را از شما سلب کند. حسّاسیت را که از شما سلب کرد، نتیجه چه …
دشمنی با شیاطین و طواغیت جزء اصلی دعوت همهٔ پیامبران و هر دعوت حق
… همهی دلسوزان بشر و راهنمایان بزرگ انسان در طول تاریخ -انبیاى عظام و اولیا و مجاهدان فیسبیلالله- این بوده است که این حیات طیّبه را براى بشر به وجود بیاورند؛ و سعى همهی دشمنان انسان و شیاطین و طواغیت این بوده است که بشر را از این حیات طیّبه دور کنند. لذا دشمنى با شیطانها و طاغوتها، عنصر ایمان و از اجزاى اصلى دعوت همهی پیغمبران بوده؛ و عمل پیغمبران و عمل پیغمبر اسلام (صلّى الله علیه و آله و سلّم) هم بر این قرار داشته است. لذا هرگز در تاریخ، شما نخواهید توانست یک داعیهی حقّى را پیدا کنید که صاحب آن دعوتِ حق، با شیاطین و طواغیت مبارزه نکرده باشد، و طواغیت و شیاطین و زورگوها هم با او خصمانه و با بغض و کینه مواجه نشده باشند.
افتخارآفرینان قرون دوم و سوم، مبارزان سرسخت با نظام متمدن آن روز
الآن هم وقتیکه ما بگردیم در تاریخ قرن دوم و سوم هجری، آنکسانیکه میتوانیم نامشان را همراه با شرف و افتخار، یاد بکنیم، آنکسانیکه میتوانیم اسمشان را در لیست مردان افتخارآفرین عالم، تحویل مقامات جهانی بدهیم، آن کسانی هستند که با همان نظام متمدن، بهشدت جنگیدند؛ مُعَلِّیبنخُنیس[9] است که در بازار به دارش میکشند و میکُشند، یحییبنامّطویل است که دست و پایش را قطع میکنند و زبانش را میبرند، محمدبنابیعُمیر[10] است که صد تازیانه به او میزنند، یحییبنزید[11] است که او را در کوههای خراسان در هجدهسالگی میکشند، زیدبنعلی است که چهار سال جنازهاش را روی دار نگه میدارند. آنکسانیکه ما امروز میتوانیم نامشان را با افتخار بدهیم به لیست چهرههای افتخارآفرینِ جهان بشریت، اینهایند، و اینها آنروز با این تمدن پرشکوهی که آقای گوستاو لوبون از آن یاد میکند و اسم میبرد، هیچ رابطهای نداشتند؛ بلکه ضد آن تمدن بودند. پس میبینید که وقتی ولایت طاغوت و شیطان بر جامعهای، بر انسانهایی حکمفرمایی میکند و زمام کارشان را در دست دارد؛ انرژیهایشان به کار میافتد، استعدادهایشان به جریان میافتد، اما چهجور؟ آنجوری که امروز در دنیای متمدن بهکار افتاده و آنجوری که در ده قرن، …
حضور علمای دین در صف مقدم مبارزه با ظلم و سلطهٔ طواغیت در طول تاریخ
… ما - یعنی جامعهی شیعی مذهب - مردم یک ارتباط قلبی و عاطفی و ایمانی با علمای دین دارند و علمای دین را نوّاب امام زمان میدانند؛ علّت ارتباط قلبیشان این است. این ارتباط با علمای دین برای صاحبان قدرت و صاحبان ثروت و غاصبان حقوق ملّت، همیشه گران تمام شده. در طول تاریخ شما نگاه کنید، در صف مقدّمِ مبارزهی با زورگویی و ظلم و سلطهی غاصبانه از سوی طواغیت زمان، علمای دین قرار داشتهاند؛ در همهی زمانها همینجور بوده است - بعضی زمانها بیشتر، بعضی کمتر - لذا گردنکلفتهای جامعه، قدرتمندان جامعه، صاحبان قدرت سیاسی و قدرت مادّی و اقتصادی، همیشه در طول تاریخ با علما مسئله داشتهاند. گاهی از روی مصلحت، سازش کردهاند، امّا هرگز دلشان با آنها صاف نبوده و اغلب اوقات هم علناً با آنها درافتادهاند. این بهخاطر همین است؛ چون مرجعیّت علمای دین در جامعه، در مسائل اجتماعی، در مسائل سیاسی، در مسائل گوناگون زندگی برای قدرتمندان مایهی دردسر است. و …
ولادت پیامبر زمینهٔ مبارزه با طغیانگری و حاکمیت ستمگران
… شدند؛ و راهبان و خدمتگزاران معابد بتپرستی متحیر ماندند که این چه حادثهای است! این، ضربهی نمادینِ این ولادت بر شرک و کفر و مادهگرائی است. از طرف دیگر کاخ جباران امپراطوری ایرانِ مشرکِ آن روز دچار حادثه شد؛ کنگرههای کاخ مدائن - چهارده کنگره - فرو ریخت. این هم یک اشارهی نمادینِ دیگر است به اینکه این ولادت مقدمه و زمینهای است برای مبارزهی با طغیانگری در عالم؛ مبارزهی با طاغوتها. آن جنبهی معنویت و هدایت قلبی و فکری انسان، این جنبهی هدایت اجتماعی و عملىِ آحاد بشر. مبارزهی با ظلم، مبارزهی با طغیانگری، مبارزهی با حاکمیت بناحقِ ستمگران بر آحاد مردم؛ اینها اشارات نمادینِ ولادت پیغمبر است. و امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) در نهجالبلاغه در توصیف زمانهای که پیغمبر در آن زمانه - این خورشید تابان - ظهور و طلوع کرد، جملات متعددی دارند. از جمله میفرمایند:
تشخیص ندادن تکلیف مبارزهٔ ضداستعماری و ضداستبدادی از سوی برخی در کشور
روزی در همین کشور ما، مبارزات ضدّ استعماری و ضدّ استبدادی و ضدّ دستگاه کفر و طاغوت، مطرح بود؛ اما بعضی، این تکلیف را تشخیص نمیدادند و به کارهای دیگر چسبیده بودند. احیاناً اگر کسی تدریسی داشت، اگر تألیفی داشت، اگر یک حوزه کوچک تبلیغی داشت، اگر هدایت جمع محدودی از مردم در کارهای دینی برعهده او بود، فکر میکرد اگر به آن مبارزه بپردازد، آن کارها معطل خواهد ماند! مبارزه به آن عظمت و به آن اهمیت را ترک میکرد، برای اینکه از …