افتخار مادران به فرزندان کشتهشده و دلگرمی جوانان از آنان
به این توده مردم ... نمیشود خیلی دست درازی کرد؛ یا حاضرند توده مردم به اینکه کشتهای هم بدهند بلکه کشتههایی بدهند بلکه جوانهایشان را هم میدهند، بعد هم افتخار میکنند؛ مادرهای امروز نمونه است، خدا میداند. یعنی در طول تاریخ مثل این مادرها ما نداشتیم الّا کم، که فرزندانش کشته بشود و بعد بیاید بگوید که نه، من افتخار دارم. بعضی از جوانها به من میگفتند که این مادرها ما را گرم نگه داشتهاند؛ این عکس العملِ این مادرهای جوان مرده، ما را زنده نگه داشته و گرم نگه داشته برای اینکه اینها هستند که به ما شجاعت میدهند، اینها هستند که ما را تشویق میکنند. این «فضای آزاد سیاسی» ماست! یعنی این لغت تغییر کرده است و معنایش را از دست داده. معنایش الآن در منطق آقای کارتر و منطق شاه این شده است که همه این اختناقها اسمش شده است «فضای آزاد سیاسی»!
افتخار به فدا کردن فرزند در راه خدمت به اسلام
… حرفها، هفتاد هزار نفر، صد هزار نفر، سیصد هزار نفر مردم حرکت میکردند و از این طرف و آن طرف میرفتند و حرفهایشان را میزدند! این حکومت نظامی نتوانست در مردم تاثیر بکند. یک مردمی که از جان خودشان گذشتند، دیگر این را نمیشود با حکومت نظامی اینها را جلوگیری کرد. یک مردمی که جوانشان را میدهند و بعد هم افتخار میکنند، یک زنی که اولادش را- جوانش را- فدا میکند و بعد هم میگوید که من مفتخرم به اینکه یک همچو خدمتی به اسلام کردم، این نمیشود دیگر با سرنیزه. مگر سرنیزه غیر از این است که میکشد آدم را، آن هم میگوید من میخواهم بکشند مرا! این را نمیشود با سرنیزه. این راهحلهای احمقانه است که یکوقت حکومت نمیدانم «آشتی» میآورند و آن بساط را درست میکنند، حالا هم حکومت نظامی آوردند. حکومت نظامی! مگر شما تا حالا …