شجاعت و دلاوری و رفاقت و وفاداری بهعنوان خصال برجستهٔ اقوام لر
من یک جمله در باب مردم لرستان و اقوام لُر عرض بکنم، [و آن، این که] خصال برجستهای دارند. تا آنجایی که من از نزدیک با بعضی از برجستگان و بخشهای مختلف [اقوام لُر] معاشرت داشتم و برخورد داشتم، دو خصوصیّت در این مجموعهها برجستهتر از دیگرِ خصوصیّات است. یک خصوصیّت، شجاعت و دلاوری است. مردم لُر شجاعت و دلاوری دارند، در هر جایی که هستند؛ در میدان جنگ هم همینجور است، در بیان عقیده هم همینجور است، در بخشهای مختلف اجتماعی هم همینجور است؛ مردمان شجاع و دلاورند. آن خصوصیّت دوّم که آن هم به نظر من برجسته است، مسئلهِی رفاقت و صداقت و وفاداری است؛ در بین مردم لُر، این [خصوصیّت] انصافاً برجسته …
مظلومیت در دوران پهلوی و درخشش در دوران جمهوری اسلامی
منتها من اینجا یک نکتهای را عرض بکنم: حفظ تصویر واقعی از مجموعههای گوناگونی که ملّت ایران را تشکیل میدهند، از جمله اقوام لُر، برای جوانهای امروز لازم است. تاریخ مردم لُر، در این صد سال اخیر، دو بخش دارد: یک بخش، بخش مربوط به دوران پهلوی است، بخش مظلومیّت که واقعاً مظلوم واقع شدند؛ یک بخش، بخش دوران مربوط به نظام جمهوری اسلامی است که بخش برافروختن و بُروز و ظهور و درخشیدن این مجموعه در میدانهای مختلف است. این هر دو صفحه را با هم بایستی حفظ کنید؛ بخصوص برای اینکه جوانها تاریخ خودشان را بدانند، برای اینکه حافظهی تاریخی ملّت را اشباع کنند، این دو بخش باید هر دو محفوظ باشد و با هم مقایسه بشود. یک طرف مظلومیّت است، یک طرف حماسهسازی است؛ یک طرف اختناقی است که موجب …
آوازهٔ دلاوری و مبارزهجویی لرها در دوران اختناق پس از سال ۴۲
… زیر فشارهای شدیدی [از جمله] کشتار و تبعید و حبس و فشارهای گوناگون قرار بگیرند؛ آنها به معنای واقعی کلمه از شجاعت و دلاوری اقوام لُر میترسیدند، پیشدستی میکردند و بر آنها فشار وارد میکردند. لکن آنچه در بین مردم شهرستانهای دیگر شایع بود [همین خصوصیّت بود]؛ مثلاً در مشهد ما با لرستان ارتباطی هم نداشتیم، امّا آوازهی دلاوریهای لرستان را از جوانهای مبارزی که دُوروبَر ما بودند میشنفتیم و نقل میکردند، چیزهایی را میگفتند. یک شعری را بچّههای مشهد از قول لُرها میخواندند: «دایه دایه وقت جنگ است»؛ این نشاندهندهی آن بود که اینها اهل مبارزهاند، آن هم در آن اختناق دوران مبارزات سال ۴۲ به بعد.