… یک کسی که باید حد به او جاری بشود، حد را جاری نکند یا کم جاری کند، این عصیان است، بلکه به خود آن آدم هم لطمه وارد میشود، به خود ملت هم لطمه وارد میشود. این حدود همان طوری که تربیت میکند اشخاص را، ملت را هم میرساند به جایی که این طور فسادها در او کم بشود. اگر چنانچه یک حدی جاری بشود، این حدی که جاری میشود، هم تربیت میکند آن کسی [را] که حد خورده است و هم برای ملت خوب است؛ فی القصاصِ حیاه[1].