قدرت اصلی از آن ملت منسجم، مؤمن، متکی به خدا و نترس از سختیها
… این کوت عظیمى که از پنبه یا پوشال جلوى شما بود، تبدیل شد به هیچ. قدرت وابستهی حکومتهاى استعمارى و استبدادى -مثل حکومت رژیم گذشته- ظاهراً خیلى قوى است؛ امّا تا وقتى کسى با آنها درنیفتاده؛ وقتى ملّتْ یکپارچه با اینها درافتاد، همانجورى میشود که دیدید. البتّه نیروى ملّت باید منسجم بشود، باید با ایمان حرکت کند، باید به خدا تکیه کند، باید از سختیها نترسد، باید پا عقب نکشد؛ اگر این کارها شد، آنوقت آن که قدرت دارد این [ملّت] است؛ همیشه این باید ملاک و معیار قضاوت ما باشد. گذشته هم همینجور بود؛ در دوران مبارزات، بعضى آدمها بودند که سطحى بودند، ظاهربین بودند؛ آدمهاى بدى نبودند، امّا ظواهر امر را نگاه میکردند. میگفتند مگر میشود؟ امّا آن کسى که راز حرکت تاریخ و سنّتهاى الهى را میدانست، میدانست که بله، میشود. یک مقدارى ایستادگى …
سنجش قدرت واقعی در رویارویی ارادهٔ مردم با قدرتهای مادی
… داریم قدرتهاى مادّى آنوقتى که با حق سینهبهسینه و مواجه بشوند، پوشالى و توخالیاند. بله، وقتى شما به قدرتهاى باطل کارى نداشته باشید، خب هستند. یک کوت[3] پنبه و پوشال را هم که یک جا بگذارید، اگر بادى نیاید، اگر کسى با پا آن را نزند، ده سال هم آنجا میماند. قدرتهاى مادّى دنیا، تا انسانها با آنها درنیفتادهاند، تا مورد تهاجم تندبادِ احساس و ارادهی ملّتها قرار نگرفتهاند، البتّه هستند، ظاهراً خیلى هم پُرقدرت؛ امّا این حساب نیست، حسابْ آنجایى است که نیروى ارادهی مردم با این قدرتها سینهبهسینه بشوند. آنجا قابل محاسبه است که ببینیم قدرت کجا است و مال کیست.
ناچیز بودن مشکلات در برابر همت، اراده و قدرت درونی ملت ایران و لطف الهی
و بنده آینده را بسیار روشن میبینم؛ مشکلات را قابل رفع میبینم؛ احساس میکنم این نیروى عظیم مردمى و انقلابى خواهد توانست کوهها را از سر راه بردارد. ما از بیشترین مشکلات عبور کردهایم. البتّه نمیگویم هیچ مشکلى وجود ندارد. هیچ انسانى، هیچ جامعهاى نیست که براى کارهاى بزرگ بالاخره با یک مشکلاتى مواجه نشود؛ امّا مهم این است که آنچه در مقابل ما هست، مشکلاتى است که در مقابل همّت ملّت ایران و ارادهی آنها و قدرت درونى آنها و بالاتر از همه لطف پروردگار، چیزى به حساب نمیآید.