رفتن به محتوای اصلی

قدرت معنوی

نام‌های دیگر: قدرت روحی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نیروی برخاسته از ایمان و اراده و اثر آن در میدان‌های زندگی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در مراسم افتتاحیه‌‌ی همایش فرهنگى ــ ورزشى جانبازان و معلولان کشور— ۱۳۷۶/۰۶/۱۵

سیر زمانی

از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴
۱۳۷۶۱۳۸۴

فقط سال ۱۳۷۶همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

سؤالی که در ذهن انسان پیش می‌آید، این است که قضیه چیست؟ عامل این بقا چیست؟ به نظر من، این یکی از اساسی‌ترین و در عین حال واضحترین و رایجترین حقایقِ زندگی بشر است. منتها مانند همه حقایقِ واضح، توجّه انسانهای غافل را بر نمیانگیزد. همه حقایقِ عالم، پدیده‌های مهمّی هستند - این خورشید، این ماه، این آمدن شب و روز، این آمدن فصول گوناگون، این دنیا آمدن، رفتن، مردن، زندگی کردن - هر کدام از این حوادث، برای یک انسان، در خور تدبّر و درس است؛ لیکن افراد غافل به اینها توجّه نمیکنند. این افراد متدبّرند که به آنها اعتنا میکنند؛ از آنها استفاده مینمایند و بهره‌اش را هم میبرند. آن حقیقتی هم که گفتیم، از همین حقایق واضحی است که در طول تاریخ بوده است و آن این است که ما دوگونه عوامل قدرت داریم: عوامل مادّی قدرت، عوامل معنوی قدرت. عوامل مادّی قدرت، یعنی همین پول و زور و رو و کارهایی که قدرتمندان در طول تاریخ کردند. اگر هم نتیجه‌ای به بار آمده است، نتیجه چند صباحی از زندگی است. شما ببینید این قدرتمندان عالم چقدر عمر کردند؛ چقدر بعد از آن جنگها و بعد از آن سیاسیکاریها و بعد از آن همه تلاش توانستند ثمره آن‌را ببرند! خیلی کوتاه و چند سالی، که در واقع هیچ چیزی نیست. اما یک دسته هم عوامل معنوی قدرتند؛ یعنی ایمان، پاکی و پارسایی، راستی و حقّانیت، ارزشهای دینی و الهی همراه با مجاهدت. این قدرت، قدرت ماندگار است. قدرتی که از این راه حاصل میشود، به معنای بگیر و ببند و بهره ببر و تمتّع‌کن نیست؛ قدرت ماندگار تاریخی است؛ قدرت سرنوشت‌ساز بشر است و میماند؛ کما این که انبیا تا امروز زنده‌اند؛ بزرگان مشعلدار عدل و داد در تاریخ بشر هنوز زنده‌اند. یعنی چه زنده‌اند؟ یعنی آن خطّی که آنها برای اثبات و جا انداختن آن، تلاش و مجاهدت میکردند، در زندگی بشر ماند و به‌صورت یک مفهوم ماندگار و یک درس برای بشر درآمد. امروز همه خیرات و زیباییها و نیکوییهایی که برای بشر وجود دارد، ناشی از همان درسها و دنباله همان تعالیم انبیا و دنباله همان تلاش مصلحان و خیرخواهان است. اینها میماند.
من اصرار دارم که شما عزیزان پاسدار در هر جا هستید، روح و حقیقت مسأله پاسداری و سپاه پاسداران را مورد توجه قرار دهید. در ایجاد سپاه پاسداران، فقط این نبود که نظام میخواهد از نو یک نیروی مسلّح درست کند - مسأله تنها به این جا ختم نمیشد - مسأله از این هم بالاتر بود. مسأله این بود که در یک تشکیلات نظامی که به‌وسیله انقلاب به‌وجود میآمد، فکر و عقیده و ایمان - یعنی عامل معنوی قدرت - در تمام اجزا رعایت و لحاظ شود و تا آن‌جا که ممکن بود، این کار شد. اساس قضیه این بود، والّا سپاه پاسداران بعد از آن که به‌وجود آمد، کسانی که آن را نمیخواستند، بارها تا مرز انحلالش بردند و به انزوایش انداختند؛ نسبت به آن بیاعتنایی کردند و به آن امکانات ندادند؛ بارها از آن بدگویی کردند؛ اما سپاه ماند و میماند. این‌گونه پایه مستحکمی میماند؛ چرا؟ چون عامل معنوی قدرت در درون این سازمان به‌طور وافر وجود داشته است و امروز هم وجود دارد. آن عامل معنوی قدرت چیست؟ اعتقاد، ایمان، اخلاص، مجاهدت برای ادای تکلیف، مجاهدت برای خدا، مجاهدت منهای درآمد مادّىِ آن مجاهدت و تلاش. اینها مهمّ است؛ اینهاست که یک مجموعه و یک نظام را حفظ میکند. در اصل انقلاب هم همین معنا بود و امروز هم هست. نباید به بعضی از ظواهری که مخالفان اصل نظام سعی میکنند آنها را درشت و پر رنگ و رنگ‌آمیزی کنند و نسبت به آنها مبالغه نمایند، فریب خورد. حقیقت قضیه، وجود ایمان است.
برای دفاع از آرمانهای متعالی، هر ملتی احتیاج دارد به این‌که خود را قوی کند. البته تعریف قدرت از نظر منطق دین و معنویت، با تعریف قدرت در منطق مادّی بسیار متفاوت است. منطق مادّی، قدرت را در ابزارها و وسایل مشاهده میکند؛ در اتم، در سلاح شیمیایی، در سلاح میکربی، در وسایل گوناگون پیشرفته مادی. اینها همه قدرت نیست. بخش عمده قدرت در وجود انسانهایی است که میخواهند این قدرت را به‌کار بیندازند. وقتی مجموعه‌ای حقّانیت دارد و برای حق و آرمانها و ارزشهای والا تلاش و مجاهدت میکند و آماده است برای این مجاهدت، وجود و امکانات و همه توان خود را به‌کار گیرد، قدرت واقعی آن‌جاست. مجموعه‌ای که برای حق و ارزشهای حقّانی تلاش میکند، از قدرت به شکل حیوانی استفاده نمیکند؛ ظلم نمیکند، استکبار نمیورزد، انسانها را تحقیر نمیکند، به سرزمین دیگران تعرّض و تجاوز نمیکند، ملتها و منافع و امکانات آنها را از آنها سلب نمیکند و به خود متعلّق نمی‌سازد. این اخلاق قدرت معنوی است. قدرت مادّی از اخلاق بویی نبرده است و خبری ندارد. قدرتهای مادّی برای حق و ارزشهای حقّانی به‌کار گرفته نمیشوند. منطق صاحبان قدرت مادّی، منطق جنگل است. چون قدرت مادّی دارند، حق را متعلّق به خودشان میدانند و این غلط است؛ این معادله باطلی است.

تعیین‌کننده بودن نیروی اراده و ایمان در همهٔ میدان‌ها و جبران ضعف جسمانی با آن

… این هم از ورزش، که در میدان ورزش هم همین‌طورید. پُرافتخارترین حضور ایرانى در یکى از میدانهاى جهانى را جانبازها انجام دادند، یعنى در حضورى [در صحنه‌ی ورزش] ۷۹ مدال طلا را این جانبازها بودند که به ملّت ایران و کشور ایران هدیه کردند. معناى این پدیده چیست؟ معناى این پدیده آن است که در میدان ورزش هم مثل میدان جنگ، مثل میدان علم، مثل میدان سازندگى، مثل میدان مدیریّت، آنچه تعیین‌کننده است، نیروى اراده و ایمان و خواست، همّت بلند و خلاصه نیروى معنوى است، که نیروى جسمانى را هم به دنبال خود میکشد، ضعف جسمانى را هم جبران میکند؛ اینها درس است براى کشور ما.

برتری ارادهٔ ناشی از ایمان بر توان جسمانی و لزوم تکیهٔ مدیران بر آن

… از اینکه میبینم رشته‌هاى گوناگون ورزشى در میان جانبازان و معلولین گسترش پیدا کرده است. انواع ورزشهایى را که با جسم معلول میتوان به نحوى نسبت به آن اقدامى کرد و کارى کرد، تقریباً همه را شما به نحوى در حیطه‌ى تصرّف خودتان آورده‌اید، آن ‌هم در شکل بهترین. این براى ملّت ما درس است، براى جوانهاى ما درس است، براى تصمیم‌گیران ما و مدیران ما در بخشهاى مختلف درس است. روى قدرت معنوى و اراده‌ى ناشى از ایمان، ناشى از انسانیّت تکیه کنید، آن را مهم بدانید. اى‌بسا انسانهاى سالمى که به خاطر ضعف نیروى اراده‌شان نمیتوانند در هیچ‌یک از این میدانها حضور افتخارآفرینى داشته باشند امّا انسانهایى با ضعف ظاهرى بدنى، کمبود بدنى، نداشتن دست، نداشتن پا، قطع نخاع، نداشتن چشم، بودن ترکشهاى متعدّد در بدن، انواع و اقسام گرفتاری‌هاى جسمانى که جانبازها متأسّفانه دچار آن هستند و با آن دست و پنجه نرم میکنند، در عین ‌حال با وجود همه‌ى اینها فرد جانباز ما یا فرد معلولِ بااراده و قوى‌همّت ما میتواند به این پیشرفتها، به این کارهاى درخشان نائل بشود؛ این براى همه‌ى میدانها درس است.