نفی ضرر زدن و آزار مردم به بهانهٔ مالکیت در اسلام
… درمقابل یک درخت در بهشت ـ یعنی وعدۀ بهشت درحقیقت به او دادند ـ گفت نمیخواهم، من همین درخت خودم را میخواهم اِلّ و لابدّ.[31] پیغمبر گفتند خُب حالا که اینطور است پس ـ به آن صاحبخانه گفتند ـ برو درختش را از زمین بکَن، بینداز بیرون، درختش را بردارد ببرد. «لاضَرَرَ و لاضِرارَ فِی الاِسلامِ» ضررزدن به مردم و اذیتکردن مردم، ما در اسلام نداریم. به بهانۀ اینکه اینجا ملک من است، مال من است مردم را اذیت بکنی، ما چنین چیزی در اسلام نداریم. که این حدیث «لاضرر» معروف که یکی از اصول و قواعد فقهی ماست، مربوط به این آقاست. سمرةبنجندب، ایشان زنده ماند تا زمان معاویه. خوشعاقبتی را ببینید، معاویه چون دنبال اصحاب بود ـ اصحاب پیغمبر نام و عنوان داشتند ـ که اینها را دور خودش جمع کند، این آقا را هم آورد دور خودش. به این گفت که مایلم این آیۀ معروف را «وَ مِنَ النّاسِ مَن یُعجِبُکَ …