رفتن به محتوای اصلی

فنااصطلاح

نام‌های دیگر: فنای مطلق

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

اصطلاح عرفانی برای محو شدن هستی سالک در حق.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:نامه به خانم فاطمه طباطبایی (اندرزهای اخلاقی- عرفانی)— ۱۳۶۳/۰۳/۰۵

سیر زمانی

از ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۵
۱۳۶۳۱۳۶۵

فقط سال ۱۳۶۵همهٔ سال‌ها

در کار نبودن ساجد و مسجود و عابد و معبود در این حال

عزیزم! کلام در سفر از خلق به حق، و از کثرت به وحدت، و از ناسوت به ما فوق‌ جبروت است، تا حدّ فنای مطلق که در سجده اول حاصل شود، و فنای از فنای که پس از صحو،[2] در سجده دوم حاصل گردد. و این تمام قوس وجود است مِن الله و الی الله. و در این حال، ساجد و مسجودی و عابد و معبودی در کار نیست: هُوَ الاَوَّلُ وَ الآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ.[3]