هنرمندان و فعالان فرهنگی حاضر بهمنزلهٔ اصحاب بدر این روزگار
من از اینکه بالاخره چنین جلسهای که از مدّتها پیش مایل به تشکیل آن بودم، برگزار شد، خیلی خوشحالم. شاید بنده با اکثر برادران و خواهرانی که اینجا تشریف دارند، از نزدیک آشنا نباشم؛ لکن فیالجمله معتقدم که مجموعهی حاضر، بخش مهمّی از آن سیصد و سیزده نفر «بدرِ» این روزگارند. پس بدیهی است فردی چون بنده که مرید و مخلصِ اصحاب بدر و سیصد و سیزدهها هستم، به این برادران و خواهران هم، به خاطر تأثیر و آثارشان اخلاص داشته باشیم.
مسئولیت خود فعالان فرهنگی در ارائهٔ پیشنهاد عملی و عمل به آن
گذشته از این مسائل، امروز واقعیّتهایی وجود دارد که میخواهم راجع به آنها قدری صحبت کنم. البته هیچ پیشنهاد عملی هم ندارم. پس، از من توقّع هم نکنید که بنشینم و به شما پیشنهادِ عملی بدهم. این شمایید که باید هم پیشنهادِ عملی بدهید و هم خودتان عمل کنید. بحمدالله، همهی شما مسؤولید؛ و من آن موضوعِ سیصد و سیزده نفری را که اوّل صحبتم دربارهی شما گفتم، مبتنی بر تعارف نبود؛ بلکه اعتقادم این است. من این اعتقاد را دربارهی کسانی از شما که میشناسمتان، راسختر از کسانی که نمیشناسم، دارم. لذا میخواهم با همین احساسی که دربارهی شما دارم، آن …
دیدن مجموعهٔ هنرمندان حاضر، فارغ از عیوب احتمالی، در شمار یاران ۳۱۳ نفری
… همدیگر را هم نشناسید، یا با هم کار نکرده باشید و یا بعضی از شما، در بعضی دیگر عیوبی را سراغ داشته باشید. به طوری که اگر بپرسند «حاضرید با بغل دستی خود کار کنید» بگویید: «نه. من با این فرد کار نمیکنم.» ممکن است اینطور باشد و شما عیبی را در همدیگر ببینید. اما من که از یک نقطهی دیگر به مجموعهی شما که بعضیتان شاعرید، بعضیتان فیلمسازید، بعضیتان نمایشنامه نویسید، بعضیتان نویسندهاید، بعضیتان موسیقیدانید و بعضیتان سینماگرید، نگاه میکنم، عیوب احتمالی را -که شاید وجود داشته باشد، شاید وجود نداشته باشد- نمیبینم. من مجموعهی شما؛ چه آخوندتان، چه غیرآخوندتان، چه زنتان، چه مردتان و چه جوان و پیرتان را -پیر، الحمدلله، خیلی ندارید- همانطور که گفتم جمعی از آن سیصد و سیزده نفر را میبینم.
مجموعهٔ هنرمندان متعهد، نور امید رهبری در هنگام احساس غربت
من مجموعهی شما را -هرجا هستید- مجموعهای میبینم که اگر یک وقت در دل خود احساس غربتی در این زمینه بکنم و ناگاه نور امیدی در آن بدرخشد، آن نور امید شمایید. این را حقیقتاً میگویم. کسانی از شما را که میشناسم، در واقع اینطور هستید.
دعای شبانهٔ رهبری برای هنرمندان متعهد و امید بستن به آنان
بدانید من مجموعهی شما را تقریباً هر شب بهطور خاص دعا میکنم. حتی در دعا، از بعضی اشخاص و گروهها اسم میآورم. مثلاً مجموعهی حوزهی هنری، یا آن عدّهای که با فلان کس پیش من آمده بودند. منظورم این است که به مجموعهی شما امید بستهام.
علاقهٔ رهبری به نشستن در جمع هنرمندان متعهد
اینکه خواهرمان گفتند «گاهی با شما جلسه داشته باشم»، پیشنهاد بسیار خوبی است. جلسه داشتن با شما، برای من از آن تکلیفهایی است که مطابقِ هوای نفس است. برای من، نشستن در مجموعهی شما جزو آن تکالیفی است که با هواىِ نفسم موافق است. شاید ثواب هم از این جهت، واقعاً نداشته باشد؛ چون طبق هوای نفس است. چون مطابق هوای نفسم، نشستن در مجموعهی شما را دوست میدارم، میترسم خدای ناکرده، ثواب هم نداشته باشد. بههرحال، حرفی نداریم. گاهی یک بار هم مینشینیم و با شما صحبت میکنیم. شما میگویید، ما هم …
وعدهٔ حمایت و دیدار گاهبهگاه رهبری با تشکل هنرمندان
… کوچک، چندان هم توانا نمیدانید؛ ولی هنگامی که این مجموعهی سه الی پنج نفری، مطلبی را عنوان کرد و سخنی گفت، همه قبول کنند. البته مجموعهی منتخب هم احترام خودشان را نگه دارند، و زیادهگویی نکنند؛ مقداری بگویند. اگر چنین مجموعهای به وجود بیاورید، خیلی خوب است. بنده هم حمایت و کمک خواهم کرد و گاهی با شما جلسه خواهم داشت.
غایبان جلسه نیز در شمار مجموعهٔ ۳۱۳ نفری
ما فقط گفتیم به این آقایان بگویید از بعضی از برادران که با مجموعهها سر و کار دارند -مثلاً آقای شریعتمدار، آقای زم، و مجموعهای از دوستانِ با این خصوصیات- دعوت کنند. ضمناً، آن خواهرمان، نکتهی خوبی را به یادِ من آوردند. من حس میکنم که بعضی از افراد، در این جلسه حضور ندارند؛ اگرچه حضور نداشتن در این جلسه، به معنای خروج از مجموعهی سیصد و سیزده نفری نیست. این را به یاد داشته باشیم.