چشم امید به فضلای جوان آشنا با مسائل زمان برای اصلاح حوزه
برادران عزیز! شما بدانید براى اصلاح امور جامعهى علمى خودمان و در درجهى اوّل، روحانیّت و [حوزهی] قم ــ که به حدّاکثر اهتمام نیاز دارد تا بتواند در جاى خودش قرار بگیرد و تکلیف خودش را در این دنیاى پیچیدهى عظیمِ پُرمسئلهى پُرمشغله ایفا کند ــ و در این کار به این بزرگى، چشم امید من به این طبقهى شما است. نمیگویم به گروه شما امّا همین طبقهى شما، [یعنی] فضلائى که درس خواندهاند، زحمت کشیدهاند، با مسائل علمى حوزه آشنا هستند، با مسائل کشور هم آشنا هستند، با مسائل زمان هم آشنا هستند و نیروى جوانى هم در آنها هست، انگیزهى جوانى هنوز در آنها بحمدالله به قدر کافى وجود دارد؛ مگر شماها بتوانید یک کارى بکنید؛ حتّى براى مسائل حوزه. این البتّه یکى از مسائل حوزه است که آن عبارت است از اهتمام به امر دانشگاه و المام[2] به دانشگاه و مسئول دانستن خود در قبال ذهن و فکر و اندیشهى نسل جوانِ باسواد کشور؛ اینها یک بخشى از مسئولیّتهاى حوزه است …
ضروری و تعیینکننده بودن مجموعههای جوان برای حوزه
… آنچه از من بربیاید براى حمایت و کمک مالى، آبرویى و هر چیز دیگر، حرفى ندارم؛ هیچ مشکلى وجود ندارد. شما راه که دارید میروید و حرکت میکنید، بدانید که من در حدّ توان خودم ــ که توان محدودى هم هست ــ در خدمت شما هستم و دعا هم میکنم. من شماها را مرتّب دعا میکنم؛ یعنى واقعاً از بس فکر میکنم که وجود این مجموعههاى جوان، براى حوزه ضرورى و تعیینکننده است، وظیفهى خودم میدانم که به شماها دعا بکنم؛ که آن، به هر حال التجاء[4] به پروردگار است و انشاءالله که مؤثّر هم باشد. على ایّ حال در این زمینهها هیچ مشکلى نیست. حالا که جناب آقاى حجازى[5] با شما هم در این زمینه ارتباط دارند، چه در زمینهى خواستههایتان ــ خواستههاى مالى و اعتبار و مانند این چیزها …