این مسلماً حرام است. در حرمت این عمل هیچ شکی نیست. لکن غیبت نیست. چون قیودی که در غیبت ذکر شد -که مقوّم معنای غیبت محرم شرعی است- در این جا وجود ندارد. یکی از قیود، مستور بودن بود. خب، این مستور نیست. علاوه بر این که عیب نیست اصلاً. کسی این را به عنوان عیب ذکر میکند، ولی اصلاً عیب نیست! بنابراین وقتی عیب نبود، پس غیبت نیست. مثل این است که مثلاً بگویند: آقا عمامه سرش است؛ این «عمامه به سر بودن» عیب نیست. ذکرش بنابراین غیبت نیست. علاوه بر این که امر ظاهری است، امر واضحی است. پس تعریف غیبت بر این صدق نمیکند. اما مسلماً حرام است.غیبت
نامهای دیگر: بدگویی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
بدگویی از دیگران در نبود آنان و حرمت آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار جمعی از فرماندهان و رؤساى دفاتر نمایندگى ولیفقیه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی— ۱۳۶۹/۰۶/۰۶
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۳۹۹۱۳۶۹۱۳۹۹
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
نامزدهای انتخاباتی به یکدیگر اهانت نکنند؛ خب، جنابعالی نامزد هستید، معتقدید که آدم صالحی هستید، آدم برجستهای هستید؛ بسیار خوب، از خودتان هرچه میخواهید تعریف کنید بکنید امّا به رقیبتان اهانت نکنید، به رقیبتان تهمت نزنید، از رقیبتان غیبت هم نکنید؛ تهمت و افترا یعنی نسبتی بدهید که واقعیّت ندارد، [امّا] غیبت یعنی نسبتی بدهید که واقعیّت دارد؛ غیبت هم نباید بکنید. بنابراین این هم یک وظیفه است و یک معیار است برای سلامت انتخابات. نمایندگان بروند آنچه را در وسعشان، در قدرتشان، در صلاحیّتشان هست، برای مردم بیان کنند؛ مردم هم نگاه میکنند، خوششان میآید رأی میدهند، خوششان نمیآید رأی نمیدهند؛ این میشود [انتخابات] سالم.شاهدها (۱ پاراگراف)
غیبت در محافل سیاسیکاران، مایهٔ تاریکی دل و دوری از خدا
… نه شاغلین سیاسى؛ آن بیچارهها خدمتگزارند، آنها هم سربازند؛ سیاستبازها را عرض میکنم، سیاسىکارها را عرض میکنم، همه جا هم هستند. یک مشت سیاسىکار در بخشهاى مختلف، در حوزه، در دانشگاه، در بازار، در اداره، و جاهای دیگر مىنشینند با هم گپ میزنند راجع به سیاست؛ یکى را بالا میبرند، یکى را پایین مىآورند، چند ساعت غیبت کرده، سنگینبار شده، دل تاریک شده، وقتى بلند میشوند، از خدا دور شده، خیال میکنند که انقلاب را دیگر بیمه کردند با این حرفهایشان! در حالى که از دهان خودشان، آن طرفتر تجاوز نکرده. یکى این گفته، یکى آن شنفته؛ کَاَن لَم یکُن شَیئًا مَذکورًا؛[22] این چه ارزشى دارد؟