و بعد این وصیتی است از پیری درمانده که در تمام دوره عمر قریب به نود سالهاش در غرقاب ضلالت و سُکْر طبیعت به سر برده و اکنون ارذل العُمُر[2] را به سوی قَعْر جهنم میپیماید و امیدی به نجات خود ندارد ولی از روح الله و رحمته مایوس نیست و امیدی جز او ندارد و آن چنان در پیچ و خم علوم رسمی- که سر به سر قیل است و قال[3]- خود را عاجز میداند که جز خدای تبارک و تعالی نتواند احصای معاصی او کند.