آغاز درس تفسیر در مدرسهٔ حجتیه، مبدأ توجه حوزه به قرآن
و امّا مقولهی تفسیر قرآن در حوزهها. انصافاً حوزهها در این زمینه کمکارند؛ حوزههای مختلف ما، در طول زمان، خیلی کمکاری در این زمینه داشتهاند. مجاهدت بزرگ را مرحوم آقای طباطبائی کرد که با اینکه هیچ معمول نبود، ایشان آمدند درس تفسیر شروع کردند و همین، مبدأ توجّه به قرآن و مفاهیم قرآنی و مانند اینها در حوزه شد. ایشان در مدرسهی حجّتیّه [درس تفسیر داشتند]. بنده البتّه توفیق نداشتم که آن درس را بروم، [امّا] آقای جوادی آن وقت مدرسهی حجّتیّه بودند، به نظرم میرفتند. یک عدّهای میرفتند درس ایشان، لکن درس کوچکی بود؛ یعنی در مسجدِ مدرسهی حجّتیّه، یک گروهی ــ شاید چهل پنجاه یا به نظرم سی چهل نفر ــ مینشستند، لکن …
از گوهرهای درخشان تبریز که اعتبار ایران را بالا برد
… به هر حال منحرف بودند و دستی در دستگاههای دولتی زمان طاغوت داشتند ــ تلاش میشد با تکیه بر خصوصیّات قومی، با یک نگاه ضدّ دینی و بهاصطلاح سکولاریستی، یک هویّت غیر اسلامی به آذربایجان بدهند؛ آنچه در مقابل این حرکت اتّفاق افتاد، برای چشمهای بینا درسآموز است. در همان دورانی که این تلاشها انجام میگرفت، تبریز گوهرهای درخشانی از قبیل علّامهی طباطبائی،[4] از قبیل علّامهی امینی،[5] شخصیّت برجستهی ادبی و هنریای از قبیل استاد محمّدحسین شهریار و امثال اینها را تحویل جامعهی ایران داد و نام ایران را، عنوان ایران را، اعتبار ایران را بالا برد. در دستگاههای مختلف اینجوری است.