رفتن به محتوای اصلی

عزت نفس

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

احساس کرامت فردی و جمعی و دوری از حقارت و وابستگی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم— ۱۳۶۸/۱۰/۱۳

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۷
۱۳۶۸۱۳۹۷

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

من فقط یک جمله عرض بکنم. البته کار شماها خیلی ابعاد مختلفی دارد؛ یک بعدش این است که احساس عزت ملی را به این ملت و به این کشور داد؛ این چیزِ خیلی مهمی است. ملتها آن وقتی گرفتار میشوند که عزت نفس خودشان را از دست بدهند؛ آن وقتی به‌رایگان نوکری دیگران را قبول میکنند که ارزش خودشان را فراموش کنند. عزت نفس این است. یک ملت مظلوم آن وقتی به پا میخیزد - مثل همین ملتهای شمال آفریقا و بعضی کشورهای دیگر - که احساس کند عزتی دارد که در طول زمان پایمال شده؛ آن وقت دیگر برمیخیزد و هیچ نیروئی نمیتواند او را بنشاند؛ که دارید مشاهده میکنید؛ این اتفاق افتاده. عزت نفس این است. انقلاب به ملت ما، به کشور ما عزت نفس داد. بارها و بارها سعی کردند توی سر فکر و روحیه‌ی این ملت بزنند، بگویند شماها نمیتوانید؛ بله، انقلاب کردید، اما نمیتوانید خودتان را اداره کنید؛ نمیتوانید پیش بروید؛ نمیتوانید پا به پای دنیا حرکت کنید. هر پیشرفت علمیای، یک حرکت بزرگ و یک بشارت بزرگ به این ملت است که میتواند؛ و این کار شماها - مسئله‌ی هسته‌ای - توانست به این ملت عزت نفس بدهد. این یکی از ابعاد اهمیت کار شماست.

ساختن مسکن به دست مردم، متناسب با همت و اتکا به نفس و عزت آنان

برادران و همچنین خواهران! من به شما عرض کنم که این مسکن موقّت را هم باید دولت کمک کند تا مردم خودشان بسازند. باید مصالح بدهند، پول بدهند، امکانات بدهند، نقشه بدهند، شما یک اتاق بتوانید براى خودتان در محلّ خودتان بسازید. این با همّت شما و مردانگى شما و قدرت شما و اتّکاء به نفْس شما و عزّت شما مناسب‌تر است؛ این کار باید ان‌شاءالله‌ انجام بگیرد. خداوند هم به شما صبر خواهد داد، قوّت خواهد داد؛ این روزهاى تلخ خواهد گذشت. ان‌شاءالله‌ روزهاى شیرین و مطلوب که دلهاى شما پُر بشود از شادى، به دنبال خواهد رسید.

بی‌اعتنایی برخی دانشمندان فقیر به دستگاه جاهل شاه

… این خب جواب نداشت؛ گفت هیبت سلطانى مرا گرفت! این عبارت معروف شد همان وقت‌ها در محیط‌هاى دوستهاى ما که به دانشگاه میرفتند و مى‌آمدند. آن‌ وقت علما و دانشمندان تقسیم میشدند به آنهایى که هیبت سلطانى آنها را میگیرد و آنهایى که جز هیبت علم چیزى آنها را نمیگیرد! البتّه همان وقت هم داشتیم دانشمندانى مثل همان آدم که با فقر حتّى میساختند، براى اینکه نگاه نکنند به سمت آنها؛ نه اینکه روى پایشان نیفتند یا دستشان را نبوسند یا تواضعشان نکنند؛ نه، اصلاً خودشان را بالاتر از این میدانستند که به فکر آن دستگاه‌هاى جاهل و دور از معرفت بیفتند؛ زندگى پولى و مادّى را اصلاً کم‌ارزش‌تر از این میدانستند که خودشان را [ذلیل کنند]. غرض، این‌جور آدمهایى هم بودند.