ناشی بودن خودپسندی از نهایت جهل به حقارت خود و عظمت خالق
دخترم! عُجب و خودپسندی از غایت جهل به حقارت خود و عظمت خالق است.خودشگفتی و بزرگ دیدن کار و دانش و عبادت خود.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:نامه به خانم فاطمه طباطبایی (اندرزهای اخلاقی- عرفانی)— ۱۳۶۳/۰۳/۰۵
فقط سال ۱۳۶۳همهٔ سالها
دخترم! عُجب و خودپسندی از غایت جهل به حقارت خود و عظمت خالق است.اگر اندکی به عظمت خلقت به اندازهای که تا کنون بشر با همه پیشرفت علم به شمّهای از آن آگاه شده است تفکر شود، حقارت خود و همه منظومههای شمسی و کهکشانها را ادراک میکند و عظمت خالقِ آنها را اندکی میفهمد و از عُجب و خودبینی و خودپسندی خود اظهار خجلت و احساس جهالت مینماید. در قصه حضرت سلیمان نبی الله- علیه السلام- میخوانیم آن گاه که از وادی نَمل میگذرد: قالَتْ نَمْلَهٌ یا ایُّهَا النَّملَ ادْخُلُوا مَساکِنَکُمْ لا یَحْطِمَنَّکُمْ سُلَیْمانُ وَ جُنُودُهُ وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ.[16] نمله، سلیمان نبی با همراهانش را به عنوان لَا …