یک چیزی در قرآن هست که ما را به فکر میاندازد. قرآن به ما میگوید نگاه کنید، از گذشتۀ تاریخ درس بگیرید.[1] حالا ممکن است بعضیها بنشینند فلسفهبافی بکنند که گذشته، برای امروز نمیتواند سرمشق باشد. از این حرفها میزنند؛ کاری به کار آنها نداریم. قرآن، صادق مصدَّق[2]، ما را به عبرتگرفتن از تاریخ دعوت میکند. عبرتگرفتن از تاریخ، یعنی همین نگرانیای که من الان عرض کردم. چون در تاریخ چیزی هست که اگر بخواهیم از آن عبرت بگیریم، باید دغدغه داشته باشیم. این دغدغه، مربوط به آینده است. این دغدغه برای چیست؟ مگر چه اتفاقی افتاده است؟عبرت از تاریخ
نامهای دیگر: عبرتآموزی از تاریخ، عبرتگیری از تاریخ، عبرتهای تاریخ
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
درس گرفتن از رویدادها و تجربههای گذشتگان برای امروز و آینده.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم— ۱۳۶۸/۰۴/۰۳
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴۱۳۶۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۴۰۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
درس گرفتن از گذشته بیآنکه ملت زنده فقط به گذشته بنگرد
۴۳ سال از آن روز دارد میگذرد و این ۴۳ سال با جهاد، با اُفت و خیز، با انواع و اقسام تحرّکات همراه بوده. این حوادث، حوادث گذشتهی ما است که باید از آنها عبرت بگیریم و درس بگیریم، لکن یک ملّت زنده فقط به گذشته نگاه نمیکند؛ یک ملّت زنده، در هر مقطعی از تاریخ خود، به اقتضائات زمان خود و وظیفهای که در این لحظه بر عهدهی او است و به قدم بعدی -که بعد بایستی چه کار کند- و به چشمانداز هم نظر دارد. ما بایستی وظیفهی لحظهی کنونی را بشناسیم، بایستی گامهای خودمان را برای آینده مشخّص کنیم، بایستی چشمانداز را روشن کنیم، به آن چشمانداز چشم بدوزیم و با همهی قدرت و همهی توان باید به سوی آن حرکت بکنیم؛ این جوری این نهضت به معنای واقعی کلمه کامیاب خواهد شد، …