یک چیزی در قرآن هست که ما را به فکر میاندازد. قرآن به ما میگوید نگاه کنید، از گذشتۀ تاریخ درس بگیرید.[1] حالا ممکن است بعضیها بنشینند فلسفهبافی بکنند که گذشته، برای امروز نمیتواند سرمشق باشد. از این حرفها میزنند؛ کاری به کار آنها نداریم. قرآن، صادق مصدَّق[2]، ما را به عبرتگرفتن از تاریخ دعوت میکند. عبرتگرفتن از تاریخ، یعنی همین نگرانیای که من الان عرض کردم. چون در تاریخ چیزی هست که اگر بخواهیم از آن عبرت بگیریم، باید دغدغه داشته باشیم. این دغدغه، مربوط به آینده است. این دغدغه برای چیست؟ مگر چه اتفاقی افتاده است؟عبرت از تاریخ
نامهای دیگر: عبرتآموزی از تاریخ، عبرتگیری از تاریخ، عبرتهای تاریخ
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
درس گرفتن از رویدادها و تجربههای گذشتگان برای امروز و آینده.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم— ۱۳۶۸/۰۴/۰۳
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴۱۳۶۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۸۷همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
شناخت تاریخ برای فهم امروز و تشخیص راه آینده، نه صرف افتخار به گذشتگان
نمیخواهیم به افتخار به گذشتگان اکتفا کنیم، اما میخواهیم از راه شناختن تاریخ خود، گذشتهی خود و برجستگان این تاریخ، خود را درست بشناسیم؛ امروزمان را درست بفهمیم و راه فردامان را تشخیص بدهیم و باز کنیم.گذشته آینهٔ عبرت برای هموار کردن راه آینده
… را انجام میدهند. این به برکت قیام شما ملت ایران و انقلاب اسلامی بزرگی بود که ریشههایش را در تاریخِ نزدیک به تاریخ معاصر ملاحظه کردید: قیام تنباکو، قیام مشروطیت به وسیلهی علمای بزرگ، و از جملهی برجستهترینِ آنها قیام مردم لارستان به رهبری این مرد بزرگوار. ما به گذشته که نگاه میکنیم، با این چشم نگاه میکنیم. گذشته برای ما یک وسیله و آئینهای است؛ مایهی عبرتی است تا راه آیندهمان را هموار کنیم.