یک چیزی در قرآن هست که ما را به فکر میاندازد. قرآن به ما میگوید نگاه کنید، از گذشتۀ تاریخ درس بگیرید.[1] حالا ممکن است بعضیها بنشینند فلسفهبافی بکنند که گذشته، برای امروز نمیتواند سرمشق باشد. از این حرفها میزنند؛ کاری به کار آنها نداریم. قرآن، صادق مصدَّق[2]، ما را به عبرتگرفتن از تاریخ دعوت میکند. عبرتگرفتن از تاریخ، یعنی همین نگرانیای که من الان عرض کردم. چون در تاریخ چیزی هست که اگر بخواهیم از آن عبرت بگیریم، باید دغدغه داشته باشیم. این دغدغه، مربوط به آینده است. این دغدغه برای چیست؟ مگر چه اتفاقی افتاده است؟عبرت از تاریخ
نامهای دیگر: عبرتآموزی از تاریخ، عبرتگیری از تاریخ، عبرتهای تاریخ
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
درس گرفتن از رویدادها و تجربههای گذشتگان برای امروز و آینده.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم— ۱۳۶۸/۰۴/۰۳
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴۱۳۶۸۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۷همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
پیروزی ملتهای هوشیار و شکست ملتهای سستعنصر در برابر دشمن
… است که کسی خیال کند ما در خارج از مرزهای خودمان - بلکه در داخل مرزها - هیچ دشمن و بدخواهی نداریم و کسی علیه ما کار نمیکند! مگر ما از همه ملتها و دولتها و همه جوامعی که در طول تاریخ بودهاند، مستثنی هستیم؟ آنها همه دشمن داشتهاند، ما هم دشمن داریم. آنها در مقابل دشمن، روشهای گوناگونی را اتّخاذ کردند که سرنوشتشان را رقم زده است. بعضی هوشیارانه و مدبّرانه و حکیمانه و سرسختانه ایستادند و پیروز شدند؛ بعضی هم سست عنصری و زودباوری و سهلاندیشی و سادهلوحی به خرج دادند و شکست خوردند! ما باید درس بگیریم. خوشبختانه گذشته خود ما هم - گذشته نوزده ساله بعد از انقلاب تا امروز - از همین درسها و تجربهها پُر است.