البته منهای این ارسال، رجال سند هم ثقات عالی و جلیل القدری هستند: «علی بن ابراهیم» و «ابراهیم بن هاشم» که معلوم است. «ابن محبوب» هم که «حسن بن محبوب سرّاد» و از ثقات و بزرگان و علی قولٍ از اصحاب اجماع است. «ابن ابی یعفور» هم همان مرد بزرگواری است که از قول او این حدیث نقل شده است: «واللَّه لو فلقت رمانة بنصفین فقلت هذا حرام و هذا حلال لشهدت ان الذی قلت حلال حلال و ان الذی قلت حرام حرام» و نیز همان کسی است که حضرت در جواب او دو بار فرمودند: «رحمک اللَّه». بعد از وفات او، امام صادق علیه الصّلاة والسلام نامهای برای «مفضّل» در کوفه نوشتند تا آن وکالتی را که قبلاً «عبداللَّه بن ابی یعفور» داشت، به او بدهند. در آن نامه چند مرتبه بعد از ذکر اسم «عبداللَّه بن ابی یعفور» امام میفرمایند: «صلوات اللَّه علیه»!
تسلیم کامل در برابر سخن امام صادق
[یا مثل ابنابییعفور که] به امام صادق صلواتاللهعلیه عرض میکند که اگر چنانچه شما به من بگویید این سیب، نصفش حرام است، نصفش حلال، باور میکنم. و آن نصفی که شما گفتید حلال است را، حلال میدانم، و آن نصفی که گفتید حرام است را، حرام میدانم. خب، یک سیب از یک درخت آمده بیرون دیگر، این درخت یا سیب حلال تولید میکند یا سیب حرام، یا ملک من هست یا نیست، یا حرام است یا حلال است. یعنی اینقدر این بهحسب منطق و مفهوم اسلامی و شرعی، بعید است از ذهن، نهاینکه هیچ تصور نشود و محال باشد، اما خیلی بعید است از …