اینکه در روایات ما هست که اهل جهنم متاذی[1] میشوند از بوی عالِمی که به علمش عمل نکند،[2] این برای چیست که عالِم وضعش این طور است؟ این برای این است که فرق است ما بین عالِم و غیر عالِم- از جهاتی فرق است. عالِم اگر خدای نخواسته منحرف شد، یک امت را ممکن است منحرف بکند. من خودم دیدهام این مطلب را که در بعضی از شهرستانهایی که در ایام تابستان ما میرفتیم، بعضی از شهرستانها را من میدیدم که …
حسرت عالمی که دیگران را به خیر خواند و خود به علمش عمل نکرد
… این گندش یک حوزه را بلکه یک امت را میگیرد؛ و همین گند است که الآن شامه ما درست نمیتواند ادراک کند؛ وقتی که در جهنم رفتیم- خدای نخواسته- آنجا ادراک میکند شامهها. و این گندی که از این عالِم بلند شده است و در دنیا این طور کرده، آنجا مردم را متاذی میکند. و در همین روایت است که اشدُّ الناس حسرهً[3] آنهایی هستند که دعوت میکنند اشخاص را به صلاح و خیر و آنها استجابت میکنند و عمل میکنند به قول این آدم و آنها در بهشت میروند، و خود این آدم عالِمی است که به علم خودش عمل نمیکند و در جهنم میرود! آن شاید میبیند آنها را که آن بقال بود که به واسطه ارشاد من و به واسطه امر و نهی من الآن وارد شده است در نعیم مقیم[4]، و این منم که به واسطه اینکه عمل نکردم به علم خودم وارد شدم در این. این چقدر حسرت دارد!