… بدبخت؟ مملکت برای خودش ... مملکت از من است، من باید به یکی دیگر بخواهم تحویل بدهم؟! و باز هم ملی هستم؟! باز هم تودهای هستم؟! تودهای آن است که برای ملت خودش باشد نه برای چین و- نمیدانم- دیگران باشد. دست بردارید از اختلافات. همه زیر پرچم اسلام بیایید. اگر بخواهید که همه قدرتها را کنار بگذارید و خودتان باشید، خودتان با یک اخلاق فاضله، یک مملکت نمونهای که اخلاقش فاضله باشد، یک مملکت نمونهای که ظلم به دیگران نکند، طمع به مال دیگران نداشته باشد، ظلم هم تحمل نکند، مالش هم به دیگران ندهد، برنامه ما این است که نه ظلم بکنیم، نه ظلم بشنویم. نه میخواهیم به مردم تحمیل کنیم، نه تحمل میکنیم تحمیل دیگران را. همه با هم باشید و للَّهِ باشد. قصدهایتان را خالص بکنید للَّهِ، و صفوفتان را فشرده تر بکنید؛ و من امیدوارم که خداوند به شماها نصرت بدهد، و نصرت میدهد ان شاء الله. [ان شاء الله حضار].
نه ظلم کردن به دیگران و نه زیر بار ظلم رفتن
- تمام کشورها اگر احترام ما را حفظ کنند ما هم احترام متقابل را حفظ خواهیم کرد، و اگر کشورها و دولتها بخواهند به ما تحمیلی بکنند از آنها قبول نخواهیم کرد. نه ظلم به دیگران میکنیم و نه زیر بار ظلم دیگران میرویم.
پایان یافتن امکان تحمیل ظلم بر ملت با روحیهٔ زندهٔ آن
… ما را بگیرند و خفه کنند و هیچ کاری هم نتوانیم بکنیم، لکن تا اینجا که شده ارزش داشته؛ یعنی آن فداکاری که ملت ایران کرده و این تحولی که پیدا کرده، دنبال این و همراه این ارزش داشته است که صدها نفر، هزارها نفر کشته بدهد، فدایی بدهد، یک همچو روحیهای درست بکند. یک همچو روحیه زندهای که الآن شما خیال نکنید دیگر میتوانند تحمیل کنند بر شما آن ظلمهایی را که میکردند؛ دیگر گذشت تحمیل ظلمها؛ دیگر نمیتوانند اینها پاسبان بفرستند و [بگویند] بزنید این [مردم را]. دیگر گذشت، گذشت.